پرويز کامياب بی بی سی، کالیفرنیا

	"در لس آنجلس به خاطر آب و هوای ملايم، مردم وقت زيادی صرف ماشينهايشان می کردند و در طبيعت خود را با ماشين هايشان سرگرم می کردند. شکل و رنگ ماشين ها را تغيير می دادند، سقف آنها را بر داشتند و سعی می کردند ماشينهايشان هر چه بيشتر در چشم باشد"

بر خلاف گذشته که هر ماشين همزمان توسط چند کارگر ساخته می شد، فورد با تقسيم کار هر کارگر را بر مسئوليت خاص و مکان ثابتی گماشت، بطوريکه به جای آنکه کارگرها به سراغ ماشين بروند، ماشين به سراغ آنها می آمد و مرحله به مرحله بين کارگران دست به بدست می گشت تا تکميل می شد.

به گفته لسلی کندل کارشناس موزه اتومبيل در لس آنجلس همگانی شدن اتومبيل و ساخت اولين بزرگراهها مورفولوژی و ريخت شناسی شهرهايی مثل لس آنجلس را با خود تغيير داد:

"کاری که بزرگراه کرد اين بود که به لس آنجلس اجازه داد بطور افقی گسترش و وسعت پيدا کند. به خاطر ماشين و توپوگرافی لس آنجلس شهر پخش شد. اما در نيويورک و يا شهرهايی مثل شيکاگو که مردم ماشين نداشتند مجبور شدند که شهر را بطور عمودی گسترش دهند تا مردم بتوانند بين محل کار و زندگی خود رفت و آمد کنند."

	"ماشين های ما تبديل به لايه بيرونی لباس ما شد. در نيويورک، شيکاگو و سانفرانسيسکو ، مردم خودشان را با لباسهايشان ابراز می کردند. اما در لس آنجلس ماشين جای لباس را گرفت"

به تدريج فرهنگ مردم تحت تاثير قرار گرفت. آنها ياد گرفتند که خود را از طريق ماشين هايشان ابراز کنند.

لسلی کندل می گويد:

"ماشين های ما تبديل به لايه بيرونی لباس ما شد. در نيويورک، شيکاگو و سانفرانسيسکو ، مردم خودشان را با لباسهايشان ابراز می کردند. اما در لس آنجلس ماشين جای لباس را گرفت. اولين چيزی که مردم متوجه آن می شدند و درباره شما ياد می گرفتند ماشين شما بود."

در لس آنجلس به خاطر آب و هوای ملايم، مردم وقت زيادی صرف ماشينهايشان می کردند و در طبيعت خود را با ماشين هايشان سرگرم می کردند. شکل و رنگ ماشين ها را تغيير می دادند، سقف آنها را بر داشتند و سعی می کردند ماشينهايشان هر چه بيشتر در چشم باشد.

به گفته لسلی کندل در شرق امريکا و شيکاگو همه چيز يک مقدار محافظه کارانه بود. اما در غرب يعنی در کاليفرنيا مردم بدنبال ماشين هايی بودند که بسيار در چشم بودند.

	"در شرق آمريکا و شيکاگو همه چيز يک مقدار محافظه کارانه بود. اما در غرب يعنی در کاليفرنيا مردم بدنبال ماشين هايی بودند که بسيار در چشم بودند"

اما علاوه بر آب و هوا، وجود هاليوود در جنوب کاليفرنيا نيز در ذائقه ويژه اين منطقه بی ثاتير نبوده است:

"مردم در مجله ها می خواندند که هنرپيشه های جذاب، سوار ماشين های چشمگیر می شوند. آنها هنرپيشه ها را در تلويزيون و سينماها می ديدند که مشغول رانندگی ماشين هايی هستند که غبطه سايرين را بر می انگيخت. ديدن اين تصاوير باعث می شد که آنها هم بخواهند اينجور سبک زندگيی داشته باشند و سوار اينطور ماشين هايی بشوند."

کارخانه های اتوموبيل سازی که عمدتا در ديترويت ايالت ميشيگان مستقر بودند، به تدريج از تغييراتی که مردم لس آنجلس به ماشين هايشان می دادند الگوبرداری کردند و اتومبيل های جالب تر و سرگرم کننده تری توليد کردند. بعد شرکت های بزرگ اتومبيل سازی تصميم گرفتند که شعبه های استوديوهای طراحی خود را در لس آنجلس مستقر کنند:

"تقريبا همه کارخانه های بزرگ بين المللی دارای استوديوهای طراحی در جنوب کاليفرنيا هستند. چرا؟ چون اينجا مرکز الهام است. شما نبايد راه طولانی برويد که ملهم شويد. فقط کافيست که نگاهی به حيات خلوت خود و يا خيابان بيندازيد."

لسلی کندل می گويد بر خلاف اروپايی ها که با داشتن کوچه و خيابانهای کوچک بيشتر طرفدار ماشين های کوچک هستند، آمريکايی ها هميشه ترجيح داده اند ماشين های بزرگ برانند:

	"تقريبا همه کارخانه های بزرگ بين المللی دارای استوديوهای طراحی در جنوب کاليفرنيا هستند. چرا؟ چون اينجا مرکز الهام است"

"ما سوار يک ماشين ۲۰۰۰ کيلويی می شويم، می رويم توی يک بزرگراه هشت باندی. می گذاريمش روی کروز کنترل که با سرعت ثابت حرکت کنه. انگار داريم يک تخت دونفره می رانيم. با يک انگشت رانندگی می کنيم و به هر جا بخواهيم می رويم. مردم آمريکا به اين عادت کردند. آنها حتی جاده رو حس نمی کنند. رانندگی می کنند بدون آنکه احساس رانندگی کنند."

خلاصه آنکه ماشين وجه اشتراک همه مردم آمريکاست:

"همه ما در طول زندگی خود به نحوی با ماشينهايمان در کنش هستيم. يا می خريم، يا می رانيم، يا وقتی از کنارمان رد می شود به آنها نگاه می کنيم. بعضی از شخصی ترين و هيجان انگيزترين تجربه های زندگی ما در ماشين رخ می دهد. ما به ماشين هايمان خيلی وابسته هستيم."