امید حبیبی نیا

پرداختن به موضوع حساسی چون زمینه های رشد گرایش های نژاد پرستانه و راست روی افراطی در بریتانیا همواره همچون راه رفتن روی لبه تیغ بوده است و شاید تنها چند فیلمساز چون کن لوچ با صراحت به موضوعی که با وجود جدی شدن تهدید آن در جامعه کنونی بریتانیا همچنان تا حدی پنهان نگه داشته می شود، پرداخته باشند.

تیتراژ طولانی فیلم که در واقع در حکم مقدمه ورودی فیلم هم هست، زمان وفضای تاریخی فیلم یعنی دوران پس از جنگ فالکلند و زمامداری بانوی آهنین بریتانیا، مارگارت تاچر را به خوبی برای بیننده روشن می کند.

شان که در آستانه ورود به نوجوانی است درست در زمانی که بیش از همیشه به پدرش، کریس، نیاز دارد، او را از دست داده است و همین سبب بروز زمینه های پرخاشجویی و سرگشتگی او شده است.

یافتن یک گروه جوان مسن تر که برای وی نقش حامی را ایفا می کنند، به سرعت می تواند بخشی از جای خالی کریس و تنهایی مطلق او را پر کند، اما هنگامی که همین گروه در دوراهی انتخاب ادامه راه به عنوان یک دسته (Gang) کم آزار جوانان یا بدل شدن به بخشی از نیروهای تخریب گر راست افراطی و نژاد پرستان سرتراشیده باز می ماند، کریس به سرعت راه افراطی را برمی گزیند تا خشم و رنجش بی پایان خود از کشته شدن پدرش در جنگ را به نحوی بروز دهد.

اما در همین مسیر و همراه شدن با سر دسته تازه سرتراشیدهای منطقه است که رفته رفته به بلوغ می رسد و از آنها جدا می شود.

کارگردان به خوبی خشونت واقعی یا روانی را جایگزین خشونت فیزیکی کرده است تا ماهیت چنین رفتارهایی را زیر سوال ببرد

این انگلستان است، تابلوی خوبی از گرایشات نژاد پرستانه در این کشور پيش رو می گذارد که بسیار بومی و دقیق به نظر می آید.

فیلم به نوعی روایت شخصی کارگردان از تجارب زندگی خود است و از همین روست که ضمن آنکه کاملا شخصی و بومی است، شخصیت هایش کاملا آشنا و باور پذیر جلوه می کنند.

با وجود موضوعی که می توانست فیلم را بسیار خشن تر از آب دربیاورد، کارگردان به خوبی خشونت واقعی یا روانی را جایگزین خشونت فیزیکی کرده است تا ماهیت چنین باورها و رفتارهایی را زیر سوال ببرد.

در باره فیلم

این انگلستان است، برنده جایزه بهترین فیلم و بهترین فیلم کارگردانهای تازه کار از جوایز فیلم های مستقل بریتانیا و جایزه استعدادهای سینمایی بریتانیا در جشنواره فیلم لندن شده است.

این انگلستان است، جایزه ویژه هیات داوران جشنواره رم را نیز از آن خود کرده است.

این فیلم، همچنان در جدول ده فیلم پرفروش ماه با فروشی معادل بیش از یک میلیون پوند قرار دارد و نمایش آن در سینماها سبب شد تا مطبوعات و رسانه های بریتانیا بیشتر از قبل به موضوع گرایش های نژاد پرستی و وقایع مربوط به جنگ فالکلند بپردازند.

این فیلم با حمایت مالی کانال چهار تلویزیون بریتانیا و چند موسسه دیگر ساخته شده است و در ماههای آینده از این شبکه به نمایش در خواهد آمد.

درباره کارگردان

شین مدوز در سال 1972 در استافورد شایر در شمال انگلستان متولد شد. در جوانی وارد کالج برتون شد و رشته بازیگری خواند ودر همان جا یک گروه موسیقی تشکیل داد که پس از مدتی به دلیل آنکه هر کدام از اعضای گروه به کار دیگری پرداختند، از هم پاشید.

	این انگلستان است، در واقع روایت شخصی کارگردان از تجارب خود است

وی تعداد بسیاری فیلم کوتاه ساخته است که برخی از آنها در باره جوانان و دسته های محلی است و همین سوژه در برخی دیگر از فیلم های بلند وی تکرار شده است.

اولین فیلم بلندش در سال 1997 با عنوان بیست چهار هفت مانند بیشتر فیلم های دیگرش در باره زندگی در نواحی مرکزی انگلستان است و با چهارمین فیلمش کفش مرد مرده به شهرت رسید.

وی در حال حاضر چند پروژه برای تولید فیلم را دنبال می کند که یکی از آنها درباره کولی ها است.

خلاصه: سال 1983، شان سیزده ساله که پدرش را در جنگ فالکلند از دست داده است، به شدت احساس تنهایی می کند، پذیرش او از سوی یک دسته از جوانان برای او امید تازه ای به شمار می رود، با ورود یک نژاد پرست افراطی به گروه و دو شاخه شدن آن، شان به نژاد پرست ها می پیوندد ولی پس از آن که عضو رنگین پوست گروه توسط سردسته نژاد پرست ها کشته می شود، شان از دسته جدا می شود.

کارگردان: شین مدوز، فیلمبرداری: دانی کوهن، تدوین: کریس ویت، موسیقی: لودویکو اینادی، بازیگران: توماس تورگئوز (شان)، استفن گراهام (کومبو) ، جو هارتلی( سینتیا) ، اندرو شیلم( میلکی)، انگلستان 2006، 100 دقیقه