رها فريدی عکسها: رستا تهوری

گزارش را از اینجا گوش کنید

عکسهايی از اين شو - کليک کنيد

نينا غفاری دختر ۲۴ ساله ايرانی آمريکايی، برای اولين بار با حضور خانمها و آقايان شوی لباسی در تهران برگزار کرد.

در اين شوی لباس که هفتم ارديبهشت ماه در پارکينگ يک خانه مسکونی برگزار شد، مانکنهای دختر و پسر با لباسهايی غير معمول، لابه لای صندلی تماشاچيان قدم می زدند.

پارکينگ پر بود از خبرنگار، عکاس و فيلمبردار. از بين اين همه دوربين که در انتظار ديدار رخسار مانکنها، پارکينگ را به دنبال بهترين گوشه برای ثبت وجب می کردند، مانکنهای دختر همه با سر و صورت پوشيده با حرير سياه و مانکنهای پسر با چشم بندهای سياه بر چشمهايشان وارد شدند.

نينا دليل پوشيده بودن سر و صورت مانکنها را اين طور توضيح داد: "وقتی چيزی پيدا نيست بيشترحرف می زند و باعث می شود تخيل آدم بيشتر به کار بيفتد. من می خواستم با اين ايده، مانکنهارا از شکل معمولی خارج کنم تابا مانکنهای جاهای ديگر دنيا فرق کنند. در جاهای ديگر فقط زيبايی مانکن را می بينند که اگر اين زيبايی را پنهان کنيم، بيننده کنجکاو می شود و می خواهد بداندکه زيراين پوشش چه چيزی پنهان شده است. دلايل بسيار ديگری هم وجود داشت، مثلا اين که می خواستم دخترها طوری ديده شوند که ايرادی گرفته نشود و اگر فقط روسری سرشان بود به نظرم جالب نمی آمد ولی با بسته شدن چشمهايشان و پوشيده بودن موهايشان فرم کلاسيک تری به وجود آمد. مهمتر از همه برای شيکتر بودن قضيه اين کار را انجام دادم نه برای قايم کردن دخترها."

لباسها بر خلاف آنچه از مد در خيابانها و مهمانيهای تهران می بينی که همه تنگ و چسبانند، گشاد بودند. گشاد به اندازه ای که با پوشيدن آنها می تونستی باد را به راحتی از آستينی وارد و از ديگری خارج کنی.

نينا گفت که هدفش از اين کار اين بود که مدلهايی متفاوت با آنچه الان در ايران رايج است ارائه دهد: "بيشتر می خواستم ايده مردم ايران را نسبت به مانتوی تنگ و روسری عوض کنم و کاری بر عکس انجام داده باشم، که مقداری گشاد باشد چون من از پوشش تنگ دختران ايرانی خوشم نمی آيد، به نظر من يک جور بی احترامی نسبت به زنان است. اصلا فرق نمی کند که در چه کشوری هستيد، کشوری اسلامی يا غير؛ من کلاسيک بودن را ترجيح می دهم. به نظر من زنان اين طور زيباتر ديده می شوند. دوست دارم کارهايم بر عکس مدهايی باشد که به ايران وارد می شوند و نه خيلی پوشيده باشند و نه خيلی لخت. در عين حال از اين حالت که همه در ايران يک جور لباس می پوشند خارج شود."

از آنجايی که خياطی و دوخت و دوز در اين نسل جديد چندان طرفداری ندارد و کم کم فقط مادربزرگها و پدر بزرگها را در اين نقش می بينيم ، نگاه نينای ۲۴ ساله را به خياطی و طراحی لباس جويا شدم:

"داستان به بچگی من بر می گردد،برای اينکه در آن زمان پدر و مادرم پول کافی نداشتند تا برايم لباس نو بخرند به خاطر همين هميشه مادرم پارچه می خريد و با آن لباسی برايم می دوخت يا حتی لباس دسته دوم می خريد و آن را اندازه من می کرد. به اين ترتيب بودکه خياطی را ياد گرفتم چون بادانستن آن مجبور نيستم پول زيادی برای خريد لباس خرج کنم و هميشه می توانم شيکترين لباسها را خودم بدوزم."

نينا که اولين شوی لباس خود را تحت عنوان لباسهای بهاره، ارديبهشت امسال برگذار کرد، از همين الان در فکر لباسهای فصل آينده است.