بهزاد بلور عکس خوبا از مهشيد مهاجرين، عکس بدا از بهزاد

گزارش را از اینجا گوش کنید

جائی که رو تاقچه هاش هم کتاب و سی دی هست هم ساز و هم کتاب دستور غذا! جائی که مشتری ها می تونن يکی از سازها رو بردارن و شروع کنن به خوندن و آهنگ زدن. پسر خانم و آقای ايرانی که اين کافه رو باز کردن، هنرمنده و اين جنبه هنری به کافه داده.

اينجا تنها جائی است که صاحب کافه وسط تار زدنش يکدفعه رو به مادرش می گه: يه آش رشته!ولی مسخره جلوه نمی کنه! چرا؟ چون جو، صميمی و خونگی و در عين حال هنريه.

سهند ( فرزند و صاحب کافه): ما اوايل کار هر هفته تو خونه مون هنرمندای ايرانی مهاجر جمع می شدن و تا صبح با هم محفل داشتيم. بعد گفتيم اين محيط رو بيرون از چهارديوار خونه خلق کنيم. اينجوری فقط هنرمندای ايرانی تو محفل جمع نمی شن بلکه همه جور هنرمندی پيشمون می ياد و اينجوری هم يه چيزی ياد می گيريم و هم ياد می ديم وهمينکه يه غدائی درست می کنيم و درآمدی پيدا می کنيم.

شبی که اونجا رفتم غلغله بود! شب گيتار فلامينگو و تار بود! کولی های ايتاليائی دف می زدن و ترانه های محلی می خوندن! يه زن هلندی رقص اسپانيائی می کرد، خود سهند گاهی تار می زد گاهی دف، گاهی تمبک!

دو تا عکاس با لباس نارنجی دائما برای يک نشريه عکس می گرفتن. صدای انواع سازها و ضربها مثل دف و تار و تمپو از لای چهارپايه ها و ميزها شنيده ميشه.

سهند هم داشت تار می زد و هم حواسش به هدايت جريان هنری اونشب بود و هم نگران سفارشهای غذا! گهگاهی هم کلافه می شد و داد می زد "ساکت داريم ساز می زنيم"! سهند انقدر تند حرف ميزنه که می شد خودشو يکپا "رپر" حساب کرد.

بهزاد: سهند جان به اينجا چی ميگن؟ قهوه خانه، ميخانه،تخت جمشيد! فرهنگسرا.....؟

سهند: اسم اينجا رو "قهوه خانه فرهنگی مضراب" گذاشتم. می خواستيم اسم اينجا رو ميخانه بذاريم ولی از اونجايی که در آمستردام ميخانه بايد بيشتر از سی و پنج درصد مربع باشه (اين هم از عواقب تند حرف زدن!) يعنی سی و پنج متر مربع باشه، به ما که فقط سی متر مربع جا داريم اجازه ندادن. و ديگه همه چيز خراب شده و سازها هم که کوک نميشن و...

محيط اينجا جالبه، مثل مهمونی ها می مونه. پر از هنرمنده، هر کس با يک سازی، يک نفر الان با گيتار اومده، سازهای کوبه ای و ضرب، تار و آکاردئون و...

بله ما از هر فرهنگی اينجا مهمون داريم، حتی از پاکستان هم ميان اينجا آواز ميخونن. آش رشته و چايی خوشمزه هم داريم ولی همه برای محيط به اينجا ميان. ما اول يک قهوه خانه کوچک باز کرديم به همراه من و پدر و مادرم و برادر کوچکترم. جايی که هنرمندها و شاعرها و موسيقی دان ها جمع بشن و هنرخودشون رو به هم نشون بدن. و نه فقط ايرانيها که از همه مليت ها مثل ايتاليا، سوئيس و خلاصه هر قوم و مليتی که بگی اينجا ميان.

چطور شد که تونستی اينهمه هنرمند رو به اينجا بکشونی هر شب...

خب رشته من داستان نويسيه، و بعد از هفت هشت سال توی اين شهر بودن و داستان نوشتن به هرحال چند نفر دوست و آشنا داشتم که همه رو اينجا دعوت می کردم... اما ديگه هيچ کس رو دعوت نمی کنم چون ديگه جا نيست و مجبورم آدمها رو بيرون کنم.

تا چه ساعتی شبها اينجا برنامه هست؟

ما اجازه داريم تا ساعت سه شب باز باشيم. اما به فارسی ميگم کسی نفهمه تا ساعت چهار و پنج هم باز ميمونيم! (ما حتماً اين مسئله رو با مراجع قانونی درميون می ذاريم!!)

از نظر مادی سود آور بوده؟

شکر خدا بد نيست و زندگی می چرخه. البته ما يک ساله که اينجا رو باز کرديم و هنوز زوده ولی هدف اصلی برای ما درآمد نبوده و هدف کار فرهنگيه.

سازهای خيلی جالبی با هم تلفيق می کنيد...

امشب دف رو با کاخون اسپانيايی (جعبه ای که باهاش ساز ميزنن) که معمولاً برای فلامينگو استفاده ميشه،با تمپوعربها و جمبه آفريقايی ها ميکس کرديم.

اونشب من و دوستام که يکسری از عکسها رو برای اين مقاله گرفتن تا ساعت يک شب اونجا بوديم.

فرداش که برگشتيم خانم پروين (صاحب کافه) با چشمهای خواب آلود گفت که از ساعت ۳ به بعد تازه داستان گوئی شروع شد و مردم افسانه های مختلف کشورهاشون برای هم تعريف کردن و ديگه هوا روشن بود که همه رفتن خونه.

مضراب جای بسيار متفاوت و جالبيه و هر شهری به اينجور مراکز خودمونی و هنری احتياج داره. ( البته آش رشته هاشون حرف نداره!)

بازگشت به روز هفتم