عمه سارا در ايران هنرپيشه است که اين مساله به او الهام بخشيده

او می خواهد هنرپيشه مشهوری بشود و درصدد است جای پای خود را در اين حرفه بسيار مشکل باز کند.

اما سارا که يک مسلمان پایبند به ضوابط دین است، با مشکلات زيادی برای دست یافتن به اهداف شغلی خود روبروست.

او مشروب نمی خورد، سيگار نمی کشد، بايد مواظب باشد مردها را لمس نکند و تنها می تواند دست و صورتش را به ديگران نشان دهد.

فقدان فرصت شغلی کاسه صبر سارا را لبريز کرده است و او به همين دليل و همچنين به اين خاطر که خواهان حضور بيشتر زنان در تئاتر و سينما است، با بی بی سی تماس گرفته است.

سارا حرفه بازيگری خود را در ۱۳ سالگی در ناتينگهام آغاز کرد. او سپس آنرا در دبيرستان و دانشگاه ادامه داد و حتی برای ايفای نقش در يک سريال کودکان بنام "دنجرويل" انتخاب شد.

اين هنرمند جوان که در حال حاضر دانشجوی مهندسی ژنتيک در دانشگاه بريستول است، برای رسيدن به هدف اصلی خود همچنين به تماس با کارگردان ها و نمايندگان تئاتر و سينما ادامه می دهد.

ولی پاسخ ها هميشه تشويق کننده نبوده است. يک نماينده به او گفت که برای افراد محجبه در حرفه بازيگری جايی نيست.

"اگر تو روسری را هميشه به سر داشته باشی، پيشنهاد من به تو اين است که حرفه بازيگری برای تو مناسب نيست."

ولی سارا معتقد است که تصوير او نبايد تنها چيزی باشد که کارگردان آن را می بيند.

او می گويد: "من هرگز به عنوان يک محدوديت به آن نگاه نکرده ام، بلکه اين برايم چالشی است که چگونه می توانم به ديگران نشان دهم ساختگی نيست و بر آن فائق آيم."

	سارا می گويد به پوشش اسلامی به عنوان يک محدوديت نگاه نمی کند

وی اشاره می کند که می داند بازی در برخی نقش ها برايش ممکن نيست: "هرگز برای بازی در نقش ژوليت نامزد نخواهم شد، اما هميشه می توانم جای يک پرستار بازی کنم" و می افزايد نقش های کمی هست که او نتواند در آنها بازی کند به شرطی که قوه تخيل کارگردان خوب کار کند.

اما مطمئنا مشکل هم همين است، نه؟ او از کارگردان می خواهد آزادی های نوآورانه خود را محدود کند. جين راجرز، معاون شرکت "اکوئيتی" می گويد سارا ناخواسته برای خود محدوديت آفريده است چون نمايش، صنعتی برای تماشا است و بنابراين هميشه يک عنصر تبعيض در آن وجود خواهد اشت.

"مردم در مورد آنچه می بينند چيزهايی فرض می کنند. هنرپيشه ها سعی می کنند آنچه را باعث می شود مردم را از تماشای کار آنها منصرف کند کمرنگ کنند. شما به عنوان هنرپيشه سعی می کنيد يک بوم سفيد باشيد."

"اما اگر می خواهيد درحالی روی صحنه بياييد که موهايتان پوشيده است و نمی خواهيد اين پوشش را برداريد، بوم سفيد شما قبلا نقاشی شده."

سارا اشاره می کند که او می تواند کلاه گيس يا کلاه سرش کند تا موهايش پوشيده بماند. به علاوه می گويد خيلی از هنرپيشه ها هستند که برای خود محدوديت هايی دارند: برای مثال گروه بزرگی از بازيگرها در مورد عريان شدن شروطی دارند.

	سارا در رشته مهندسی ژنتيک تحصيل می کند

با اين حال سارا به چيزی فراتر از زندگی حرفه ای خود می نگرد. او خواهان مشاهده حضور پررنگ تر زنان مسلمان روی صحنه تئاتر و سينماست.

او می گويد در بريتانيای امروز زنان مسلمان به عنوان کارآگاه، پرستار و در پست های اداری خدمت می کنند اما نه در صنعت نمايش.

"من هرگز زنان مسلمان را روی صحنه به جز در نقش تروريست، قاچاقچی مواد مخدر يا زنی که در خانه مورد آزار و اذيت قرار می گيرد نديده ام. به نظر من اين غلط است - اين نمايانگر وضع زنان مسلمان نيست. بلکه تصوير تنها گروه اقليتی از آنهاست."

برای مثال او می خواهد شاهد ايفای نقش يک زن روسری به سر در سريال های تلويزيونی به عنوان پرستار باشد: "اولين دفعه ای که چنين چيزی را ببينيد از روی تعجب می گوييد: قبلا چنين چيزی نديده ام. اما مردم به آن عادت می کنند."

باز کردن ذهن مردم

خانم راجرز اشاره می کند که ما در بريتانيا سنتی در تئاتر داريم که تجربه های تازه را امتحان می کند اما تلويزيون تجاری حاضر به اين کار نيست.

اما او معتقد است که سارا به نکته مهمی در مورد حضور اقليت های قومی در سينما اشاره می کند: "اقليت های قومی زيادی می توانند همين را بگويند."

سارا می گويد: "می خواهم ذهن مردم را درباره مساله باز کنم. حتی اگر نقش ها کوچک باشد، می توان توجه مردم را جلب کرد. حتی اگر در پس زمينه هستند، مردم متعجب خواهند شد."

"زمانی که مردم به تدريج اين را پذيرفتند آنگاه شما را در نقش های مهمتر هم خواهند ديد. من می خواهم نقش های مهمتر را بازی کنم و چشمان مردم را در مورد آنها باز کنم. چنين چيزی اتفاق خواهد افتاد."