فربد سروندی

معصومه ناصری: ما اولين بار که به استاديوم رفتيم بازی تيم ايران و آلمان بود، در اون بازی خانمهای آلمانی می تونستن توی ورزشگاه حاضر بشن ولی خانمهای ايرانی از اين حق محروم بودن. در واقع اين تبعيض ما رو آزار داد و تصميم گرفتيم که به هرشکلی هست به تماشای اين بازی بريم. من و هفت هشت نفر از دوستام به ورزشگاه رفتيم که گارد حفاظت با ما برخورد کردن و چند تا از بچه ها رو حسابی کتک زدن .

برای بازی بعدی که بازی ايران و بحرين بود ما خيلی جدی تر جلو رفتيم و بحث تماشای فوتبال نبود، بلکه حقی بود که از ما گرفته شده بود. سر اين بازی تعداد ما بيشتر از دفعه قبل بود. نزديک به سی نفر بوديم، و خيلی جدی تر جلو رفتيم و با فشار زياد بالاخره وارد ورزشگاه شديم، و سر اين کار پای يکی از بچه شکست ولی به هر شکلی بود وارد ورزشگاه شديم.

فربد: برخورد ساير تماشاچيان با شما چطور بود، آيا برای شما مشکلی ايجاد کردن يا مزاحمتی برای شما ايجاد کردن؟

خيلی جالب بود که مرد ها خيلی بيشتر با ما همراهی می کردن و رعايت می کردن. انتظار داشتم با توجه به جوی که در ورزشگاههای ايران هست و تيپ مردمی که ميرن برای تماشای بازی، خيلی سخت تر از راه رفتن توی خيابونهای تهران باشه. اما هيچ حرکت توهين آميزی من نديدم و هيچ مزاحمتی برای ما نبود.

نظرت درباره سخنان تازه محمود احمدی نژاد، مبنی بر اجازه حضور خانمها در ورزشگاهها چيه؟

بحث اجازه دادن نيست، اين خيلی طبيعيه که اين حق همه خانمها و دختراست که برای تماشای فوتبال به استاديوم برن. در واقع اين حقی بوده که تا امروز از ما دريغ شده بود و امروز در نتيجه تلاش و اصرار خانمها تونستيم به حقمون برسيم. بنابراين احساس نمی کنم لطف خاصی به من شده يا لطف خاصی به خانمها شده . تماشای فوتبال فقط يک نمونه از همه حقوقی هست که زنان ايرانی از اون محروم هستن.

آيا خوشبين هستی که ديگه ورود خانمها به ورزشگاه بی دردسر باشه؟

همين الان هم مقاومت هايی در جناحهای مختلف صورت می گيره و ميخوان به نوعی مانع از اين عمل بشن. منتها با اين سر و صدايی که بلند شده، در بازی بعدی تعداد خانمها در ورزشگاه سی نفر و چهل نفر نخواهد بود.

بازگشت به روز هفتم