شادی الهی

	باب مارلی (1981-1945)

باب مارلی که اگر زنده بود امروز 61 سال داشت، با مرگ زودرسش در سال 1981 خلا بزرگی در دنيای موسيقی به جا گذاشت. اما با اينکه بيش از دو دهه از مرگش می گذرد هنوز به عنوان يکی از موثر ترين مظاهر فرهنگی آفريقا و حتی دنيای غرب از او ياد می شود.

گزارش همراه با موسيقی قسمت اول

گزارش همراه با موسيقی قسمت دوم

گزارش همراه با موسيقی قسمت سوم

مارلی و گروهش در سال 1963 شروع به فعاليت کردند و در سالهای اول کارشان در جاماييکا با يک رشته آهنگهای پر فروش به شهرت رسيدند.

مارلی در آن اوايل خواننده اصلی نبود و اين گروه بود که همخوانی می کرد. طعم شيرين موفقيت البته عمری نداشت و در سال 1969 باب مارلی به ناچار به آمريکا مهاجرت کرد و مدتی در يک کارخانه ماشين مشغول به کار شد.

اما لی پری، تهيه کننده بزرگ که از قبل کارهای مارلی را دنبال کرده بود بالاخره راهی برای رساندن او به بازار جهانی پيدا کرد.

به اين ترتيب ترانه Exodus که در سال 1977 منتشر شد، اولين آهنگ پرفروش تجاری باب مارلی محسوب می شود. باب مارلی از اين شهرت و اعتباری که کسب کرده بود به عنوان سکويی برای اتحاد کشورش استفاده کرد.

او در کنسرت معروف one love (يک عشق) که در سال 78 در جاماييکا برگزار شد، از رهبران دو حزب اصلی مخالف دعوت کرد تا به روی صحنه بيايند و در حين اجرای ترانه ای به همين نام دست آنها را در دست يکديگر گذاشت. او قصد داشت با اين اقدام کشور را از جنگ داخلی نجات دهد.

لی پری هم با تکيه بر همين روحيه باب مارلی توانست برای او بازاريابی کند و از همان ابتدا می دانست که اين جنبه او می تواند توجه بسياری از جوانان را جلب کند.

باب مارلی بعد از کنسرت "وان لاو" به يک چهره سياسی تبديل شد. البته او هيچگاه با اين موضوع موافق نبود.

مارلی در گفتگويی که شبکه يک راديوی بی بی سی در سال 1981 با او انجام داد، باب مارلی از عدم علاقه خود به سياست و لزوم فعاليت های اجتماعی صحبت کرد.

او در اين مصاحبه گفت: "سياست بازی خطرناکی است. يک سياستمدار تا زمانی که شما به سن رای نرسيد اصلا تو را نمی شناسد. من در عمرم با سياست کاری نداشتم. الان که معروف شدم و پيامی برای مردم دارم، سياستمداران خودشان را به من نزديک می کنند. من از مردم طرفداری می کنم نه از سياست. دلم می خواهد وضع اقتصادی و اجتماعی کشورم بهتر شود. من می خواهم بخشی از درآمدم را برای تاسيس مراکزی هزينه کنم که جوانان بتوانند در آنجا با فعاليت های اجتماعی و فرهنگی گرد هم آيند تا هويت خود را شناخته و از اين طريق به آينده اميدوار شوند."

آهنگهايی که باب مارلی و ويلرز بين سالهای 1969 تا 71 تحت مديريت لی پری ساختند در اوج ابتکار و قابليت خلق شده اند. "برخيز و حقت را بگير" (Get up stand up) و "آفتاب می تابد" (Sun is shining) محصول همين دوره بود.

آنها در اين دوره با آهنگهای شاهکار جديد و تنظيم مجدد آهنگهای قديمی آثاری فراموش نشدنی به جا گذاشتند و نامشان را برای هميشه در تاريخ موسيقی ثبت کردند.

بعد از دوره اول موفقيت باب مارلی با لی پری، ديگر هيچ چيز نمی توانست جلوی موفقيت گروه ويلرز را بگيرد.

چيزی نگذشت که تهيه کننده معتبر ديگری به نام کريس بلک ول با آنها قرارداد بست. البته او بيشتر روی بازار طرفداران راک تمرکز می کرد. برای مثال کنسرت های مشترک برای باب مارلی و ستاره های راک ترتيب می داد و اين چيزی بود که با نارضايتی گروه مواجه شد.

آهنگ I shot the Sherrif که در آن يک فراری به قتل کلانتر اعتراف می کند در همين دوره به بازار آمد و اريک کلاپتون نوازنده گيتار راک و بلوز هم اجرای خودش را در سال 1974 از اين آهنگ ارائه داد.

ايـن آهنگ خيلی زود وارد جدول آهنگهای پرفروش بريتانيا شد و به اين ترتيب تاريخ نشان داد که تلاش های کريس بلک ول چندان بی ثمر نماند. اجراهای مشترک باب مارلی و ويلرز با ستاره های راک آن زمان باعث شد طرفداران راک هم با رگی آشنا شوند و به اين ترتيب فروش آلبومها بيشتر و بيشتر شد.

باب مارلی و ويلرز از سال 1974 به بعد تقريبا سالی يک آلبوم بيرون می دادند و ترکيب گروه تا روزهای آخر زندگی او دچار تحول نشد. مارلی، برادران برت Barret Brothers و برنارد هاروی با سازها و سه خواننده زن از جمله ريتا همسر مارلی که بعدها به تنهايی خواننده معتبری شد با هارمونی، گروه را همراهی می کردند.

باب مارلی در سال 1981 در اثر بيماری سرطان درگذشت.