محمود مشرف تهرانی (م.آزاد) 1384-1312

م. آزاد در طول يک سال گذشته بارها به دليل شدت گرفتن بيماری سرطان روده در بيمارستان بستری شد که نهايتا صبح پنجشنبه در سن 72 سالگی در بيمارستانی در تهران درگذشت.

بنا به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران، ايسنا، به نقل از خانواده م. آزاد كليه مراسم تدفين و سوگواری او به صورت خانوادگی و در جمع دوستان اين شاعر برگزار خواهد شد.

هفته گذشته در جريان چهارمين دوره جايزه ادبی بيژن جلالی، هيئت داوران اين جايزه را به م. آزاد و يدالله مفتون امينی، دو شاعر از نسل پس از نيما برای مجموعه فعاليت های فرهنگی آنان در چهار دهه گذشته اهدا کرد.

م. آزاد در 18 آذر سال 1312 در تهران به دنيا آمد و دانش آموخته رشته ادبيات از دانشگاه تهران بود. نخستين کتاب او در زمينه شعر با عنوان "ديار شب" در سال 1334 با مقدمه ای از احمد شاملو چاپ شد.

يکی از معروف ترين اشعار او به نام "گل باغ آشنايی" را محمدرضا شجريان و گيتی و شعر ديگری از او را فرهاد خوانده اند. حسين عليزاده و ژيوان گاسپاريان نيز مجموعه ای با عنوان "به تماشای آبهای سپيد" از اشعار آزاد را اجرا کرده اند.

به رغم سکوت م. آزاد در سال های پس از انقلاب، هنوز اشعار او، به ويژه اشعار مجموعه های "قصيده بلند باد" ، " آينه های تهی" و "با من طلوع کن" مورد توجه نسل پس از انقلاب است.

او علاوه بر شعر و نقد آن، در زمينه ادبيات کودکان نيز آثاری در کارنامه هنری خود داشت.

م. آزاد از فعال ترين نويسندگان ادبيات کودکان بود که کار در اين حوزه را با شکل گيری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد و نزديک به پنجاه عنوان کتاب و نوار کاست در اين زمينه از او منتشر شده است.

از کارهای او در زمينه ادبيات کودک و نوجوان بازنويسی گزيده ای از داستان های مثنوی، گزيده شعرهای عاميانه کودکان، گردآوری لالايی های منظوم با عنوان مادرانه ها و مهم ترين کار او بازنويسی کامل شاهنامه به زبانی ساده در دو بخش جداگانه برای کودکان و نوجوانان است که مراحل نهايی چاپ را می گذراند.

گل باغ آشنائی
گل من پرنده ای باش و به باغ باد بگذر.
مه من شکوفه ای باش و به دشت آب بنشين.
گل باغ آشنائی گل من کجا شکفتی
که نه سرو می شناسد
نه چمن سراغ دارد.

نه کبوتری که پيغام تو آورد به بامی
نه بدست مست بادی گل آتشين جامی
نه بنفشه ای نه بوئی نه نسيم گفت و گوئی

نه کبوتران پيغام
نه باغهای روشن

گل من ميان گلهای کدام دشت خفتی
به کدام راه خواندی
به کدام راه رفتی مه من
تو راز ما را به کدام ديو گفتی؟
که بريده ريشه مهر شکسته شيشه دل
منم اين گياه تنها
به گلی اميد بسته...

همه شاخه ها شکسته!
به اميدها نشستيم و به يادها شکفتيم
در آن سياه منزل
به هزار وعده مانديم
به يک فريب خفتيم .

فرهاد گمفرياد

در شب بيداد من فرهاد می گريد
و چه بی فرياد
جهان پيراست و بی بنياد
می گريد
در شب بيداد
در فروبستم
و فروماندم در آن خاموش گمفرياد
تا نگريد در شب بيداد من فرهاد
نشنوم ديگر
های های زاری خاموشوارش را
و سکوت سوگوارش را
باز می گريد
در شب بيداد من فرهاد و چه بی فرياد