مفتون امينی (راست) - م . آزاد

م. آزاد ۱۸ آذر ۱۳۱۲ در تهران متولد شده، در دانشگاه ادبيات خوانده است. سرايش شعر را از دهه سی آغاز کرد، اما در دهه چهل درخشيد. او از جمله شاعران و نويسندگان عصيانگر دهه های چهل و پنجاه است.

آزاد اشعار عاشقانه دلنشينی دارد و بر خلاف گمان رايج که او را بيشتر عاشقانه سرا می شناسند، اکثر اشعار او دارای مضامين اجتماعی پنهان، عصيان، اندوه و مبارزه اند.

يکی از معروف ترين اشعار او به نام "گل باغ آشنايی" را شجريان و گيتی و شعر ديگری را از او فرهاد خوانده اند. حسين عليزاده و ژيوان گاسپاريان نيز مجموعه ای با عنوان "به تماشای آبهای سپيد" از اشعار آزاد را اجرا کرده اند.

به رغم سکوت م. آزاد در سال های پس از انقلاب، هنوز اشعار او، به ويژه اشعار مجموعه های " قصيده بلند باد " ، " آينه های تهی " و " با من طلوع کن " مورد توجه نسل پس از انقلاب است.
او علاوه بر شعر و نقد آن، در زمينه ادبيات کودکان نيز آثار درخشانی خلق کرده است.

او از فعال ترين نويسندگان ادبيات کودکان است که کار در اين حوزه را از با شکل گيری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد و تاکنون نزديک به پنجاه عنوان کتاب و نوار کاست در اين زمينه از او منتشر شده است.

از کارهای او در زمينه ادبيات کودک و نوجوان بازنويسی گزيده ای از داستان های مثنوی، گزيده شعرهای عاميانه کودکان، گردآوری لالايی های منظوم با عنوان مادرانه ها و مهم ترين کار او بازنويسی کامل شاهنامه به زبانی ساده در دو بخش جداگانه برای کودکان و نوجوانان است که مراحل نهايی چاپ را می گذراند.

آزاد مدت هاست که با بيماری هايی می جنگد و در سال جاری چندين بار، به مدت طولانی در بيمارستان بستری شده است.

يدالله مفتون امينی

مفتون امينی ۱۳۰۵ در شهر شاهين دژ در اطراف تبريز متولد شد. برای گذراندن دوره دانشگاه به تهران آمد و در رشته حقوق قضايی دانشکده حقوق دانشگاه تهران فارغ التحصيل شد و در دادگستری به قضاوت پرداخت. او بعد از انقلاب مقيم تهران شد.

اين شاعر بی سر و صدای آذری همچون م. آزاد از پيروان نيماست، در دهه سی سرايش شعر را آغاز کرده و در دهه چهل و پنجاه شهرت يافته است.

دو شعر از م. آزاد

گل باغ آشنائی
گل من پرنده ای باش و به باغ باد بگذر.
مه من شکوفه ای باش و به دشت آب بنشين.
گل باغ آشنائی گل من کجا شکفتی
که نه سرو می شناسد
نه چمن سراغ دارد.

نه کبوتری که پيغام تو آورد به بامی
نه بدست مست بادی گل آتشين جامی
نه بنفشه ای نه بوئی نه نسيم گفت و گوئی

نه کبوتران پيغام
نه باغهای روشن

گل من ميان گلهای کدام دشت خفتی
به کدام راه خواندی
به کدام راه رفتی مه من
تو راز ما را به کدام ديو گفتی؟
که بريده ريشه مهر شکسته شيشه دل
منم اين گياه تنها
به گلی اميد بسته...

همه شاخه ها شکسته!
به اميدها نشستيم و به يادها شکفتيم
در آن سياه منزل
به هزار وعده مانديم
به يک فريب خفتيم .

فرهاد گمفرياد
در شب بيداد من فرهاد می گريد
و چه بی فرياد
جهان پيراست و بی بنياد
می گريد
در شب بيداد
در فروبستم
و فروماندم در آن خاموش گمفرياد
تا نگريد در شب بيداد من فرهاد
نشنوم ديگر
های های زاری خاموشوارش را
و سکوت سوگوارش را
باز می گريد
در شب بيداد من فرهاد و چه بی فرياد

دو شعر از مفتون امينی

آفتاب را به تو نمی دهم
تا خرده-خرده بشکنی اش و از آن هزار ستاره بسازی
ماه را به تو نمی دهم
تا به حاطر کوه نور، دريای مرواريد را انکار کنی
ستاره ها را به تو نمی دهم
تا بگويی خوشا شب های بی مهتاب
آسمان را به تو می دهم
تا ندانی چه بايد کرد.

-----------------

و ما چقدر، فاصله ها و رابطه ها را آزموديم،
عاطفه ها را نيز
تا دانستيم
که عمق جدايی ها بسی بيشتر است
تا سطح دوری ها…