بهزاد بلور

خوشبختانه مهماننوازی تاجيکها به حدی بود که مامور گمرک به من اجازه داد که ۱- خودکارش رو برای پر کردن فرم ويزا استفاده کنم وبهش پس ندم ۲- پول ويزا رو بعدا بدم!!!!

زرينه ، زيورشاه و بهزاد در شهر دوشنبه

چون شب ديروقت به "دوشنبه" رسيدم تونستم از پشت شيشه های ماشين، چراغانی ساختمانها و درختهای کاج کريسمس گوشه کنار شهر رو خوب ببينم: سال ۲۰۰۶ با چراغهای زرد، بابانوئل (در تاجيکستان بهش می گن بابا برفی) قرمز و سفيد پوش و درختهای کاج که چراغهای رنگيشون خاموش روشن می شد. البته بعضی درختها شبيه کيک تولد شده بود.

ساعت يک صبح رفتيم رستوران (چايخانه سنتی "راحت") که محل گردهم آمدن خيلی از هنرمندهاست.

هتل شبيه ساختمانهايی بود که در فيلمهای جاسوسی زمان جنگ سرد، ديده بودم. شير و توالت و وان و دوش هر کدوم مال قرنهای مختلف و رنگهای مختلف بود. شايد در کل هتل بيست نفرمهمون هم نبود.

روی ديوار هم يکسری دگمه بود که شبيهش تو سفينه های فضائی ديده می شه ولی به برق وصل نيست.

شب که خوابيده بودم و به سقف نگاه می کردم، درحالی که عوعوی سگهای کوچه لالائی می گفت به اين فکر بودم که شب سال نو که از ميدان "دوستی" قراره مستقيما برنامه اجرا می کنيم ، خدا کنه خوش بگذره.
از اون شب به بعد سه تا هتل عوض کردم و تا يک روز قبل از برگشت دنبال هتل می گشتم.

فاجعه شب ژانويه ۲۰۰۶

علت سفر من به تاجيکستان اين بود که شب سال نو رو با تاجيکها جشن بگيريم، چون تقويمشون ميلاديه و واقعا از ته دل جشن می گيرن. خانواده ها دور هم جمع می شن با صد جور خوراک و نوشيدنی و تا ساعت ۲ يا ۳ بيدارن ( البته پای تلويزيون).

بدبخت شديم!

شب سال نو همه چيز برای پخش مستقيم برنامه داشت خوب پيش می رفت. فرستنده ای که در ميدان نصب کرده بوديم، عدد ۶۰۰ رو نشون می داد. يعنی با اون فرستنده نه تنها صدای راديو بلکه فيل هم می شد هوا کرد.

تو همين ميدون رسمه که شهرداری "دوشنبه" هرشب سال نو يک کنسرت بزرگ مجانی برای مردم برگزار می کنه. اون هم عالی اجرا شد. حدود ۳۰۰ هنرمند روی صحنه زدن و رقصيدن.

تا بی نهايت زير صفر

اونشب سرما بحدی بود که انگاردائما زير دوش آب يخی و بهش عادت نمی کنی، به همين خاطر شوهای سال نو زودتر از هر سال تموم شد (ساعت ده و نيم).

ولی چشمتون روز بد نبينه که آخر اين کنسرت يک آتش بازی ای کردن که غبار فشفشه ها و ترقه هاش و ترکش موشکهاش زمين و زمان رو سياه کرد و اينجوری شد که ارتباط ماهواره ای بعلت ( شايد) غبار غليظ قطع شد. هيچ تلفنی هم کار نمی کرد و حتی تلفن ماهواره ای که وسط جنگ عراق کار می کرد از کار افتاد. خلاصه برنامه ما بکل بهم ريخت.

من برنامه رو از پای تلفن و از توی تاکسی وسط ميدان دوشنبه و استوديوی بی بی سی اجرا کردم. همه مون نصف عمر شديم ( همه يعنی بهزاد ، زيورشاه و زرينه از برنامه سازان بی بی سی تاجيکستان ).

از اين بدتر هم می شه ...

اونشب صدای شادمهر عقيلی و کامران و هومن و فرهاد دريا به علت اين نقص فنی پخش نشد، ولی صدای منصور و آرش و دی جی علی گی تر و افشين از اف ام دوشنبه شنيده شد.

پيام هنرمندها رو هم می تونيد اينجا بشنويد

بازگشت به روز هفتم