ديويد لمی، معاون وزير فرهنگ بريتانيا اين جايزه را در گالری تيت بريتانيا در لندن به استارلينگ اعطاء کرد.

استارلينگ خودش را "هنرمند خيلی خوش شانسی" ناميد که توانسته اتاقکی با پارويی در کنارش پيدا کند که "اثر هنری" اش را با آن بسازد.

اين هنرمند 38 ساله که هنگام دريافت جايزه "کمی مبهوت" بود، گفت: "امروز بيش از اندازه احساس خوش شانسی می کنم. من در مقابل کسانی چون گيليان کارنجی، جيم لمبای و دارن آلماند برنده شدم که بيشترين احترام را برايشان قائلم."

در اين رقابت استارلينگ همراه با گيليان کارنجی نقاش، جيم لمبای مجسمه ساز و دارن آلماند سازنده ويدئو آرت به مرحله نهايی راه يافته بود. به هر يک از اين سه هنرمند راه يافته به مرحله پايانی، 5 هزار پوند داده شد.

	دوچرخه ساخته شده توسط سايمون استارلينگ که تمام اجزای سازنده آن از بازيافت مواد بدست آمده است

از ديگر آثار استارلينگ که به جايزه ترنر معرفی شده بود، دوچرخه ای است که او با آن از بيانبانهای اسپانيا گذشته است. منبع انرژی اين دوچرخه الکتريکی، فقط بطری حاوی اکسيژن و هيدروژن فشرده ای بوده است و تنها چيزی که در سفر او به هدر می رفته، آب بدست آمده از مصرف هيدروژن و اکسيژن بوده که استارلينگ از آن برای ساختن رنگ بکار رفته در اثرش استفاده کرده است.

جايزه ترنر که سال 1984 پايه گذاری شده، در ميان هنرمندان و منتقدان هنری بسيار بحث برانگيز است. اين جايزه در سالهای گذشته عموما به آثار جنجالی هنرمندانی چون دميان هرست، کريس اوفيلی، آنيش کاپور و گريسون پری اعطاء شده است.

سال گذشته ويدئو -آرت نيمه مستندی به نام "سطل حافظه" ساخته جرمی دلر که بازتاب سفری بود که دلر به تگزاس داشت، جايزه ترنر را از آن خود کرد.

شرکت تمام هنرمندان در رقابت برای دريافت جايزه ترنر به شرطی که زير پنجاه سال داشته باشند آزاد است. شرکت کنندگان بايد يا بريتانيايی باشند و يا حتما فعاليت هنری شان در بريتانيا متمرکز باشد.