|
آثار هفت عکاس ايرانی در پاريس به نمايش گذاشته شد | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
نمايشگاهی از کارهای هفت عکاس ايرانی به همت گالری ابريشم تهران از نوزدهم اکتبر در پاريس گشايش يافت. در اين نمايشگاه عکسهايی از شادی قديريان، بهمن جلالی، مهران مهاجر، پيمان هوشمندزاده، رعنا جوادی، مهرانه آتشی و غزاله هدايت به نمايش گذاشته شده اند. تا آنجا که به ياد دارم، اين نمايشگاه از اهميت هيچ يک از نمايشگاه های بعد از انقلاب عکاسان ايرانی در پاريس، برخوردار نيست و کوچکی محلی نمايشگاه و حتی کوچکی قطع بسياری از عکس ها هم، مزيد بر علت شده است. از کارهای ديدنی، 5 قطعه عکس، کار شادی قديريان است که نيم تنه زن جوانی را از پشت شيشه ای لکه دار و خط-خطی شده گرفته و زيبايی و جاذبه های زنانه او را، آشکارا و نهان، نشان می دهد.
زن، موضوع اصلی کارهای قديريان است. او در آخرين سری کارهايش صورت زنان را با وسائل آشپرخانه مثل کتری، قابلمه و ماهيتابه پوشانده بود. عکس هايی که خيلی ها پسنديدند و از نظر خيلی ها هم جنبه ای تحقير آميز نسبت به زن امروزی داشت. شادی قديريان که برای افتتاح نمايشگاه به پاريس آمده بود به من گفت: "آن هم - همان وسائل آشپزخانه - يکی از جنبه های زندگی زن است، نه تنها زن ايرانی. زن هر جای دنيا هميشه دغدغه های آشپزخانه خورد و خوراک بچه را دارد." "کارهای تازه من هم - همانطور که حدس زديد - جنبه ديگری از زن است، آن حالت 'اروتيک' که بخشی از شکوه زن است." عکس های مهرانه آتشی کارهايی ديدنی از باستانی کارها در زورخانه است و نفس حضور زن عکاس در زورخانه، خود بخود در خور عکس ها جالب توجه تر می نمود. مهرانه آتشی برايم تعريف کرد که "يک بار تصادفا از جلو زورخانه رد می شدم که خواستم داخل شوم اول اجازه نداند و بعد با اصرار وارد شدم."
"زورخانه به نظرم خيلی جالب آمد و تصميم گرفتم يک کار عکاسی بکنم. نمی خواستم فقط از ورزش باستانی عکس بگيرم. بعد از چند بار که رفتم و آنها به من عادت کردند آن کاری که می خواستم کردم. يعنی آينه گذاشتم در گود زورخانه که خودم هم در عکس ها باشم." کارهای بهمن جلالی و رعنا جوادی شبيه هم و شبيه کارهای بسياری از عکاکسان ايرانی در سال های اخير است: يک عکس سياه و سفيد سالهای پيش که يک شاخه گل روی آن گذاشته اند و يک عکس رنگی از آن گرفته اند. مهران مهاجر هم سطرهايی از متون فارسی و عربی را روی صورت زنی سوپر ايمپوز کرده است.
اينگونه تلفيق ها معمولا بايد چيز ثالثی را بسازد و يا پيامی در خود داشته باشد که در کارهای هيچ کدام از اين سه عکاس احساس نمی شد. کارهای غزاله هدايت ده عکس از بازتاب اشياء در يک گوی بلورين است که به دليل کوچکی قطع عکس ها جنبه بصری ضعيفی دارد و چيز عمده ای دستگير تماشاگر نمی شود. اما از همه شگفت انگيزتر عکس هايی بود که پيمان هوشمندزاده از روی نقاشی های مذهبی گرفته بود و با افزودن عکس از يک نقاش ديگر بر آن، آنها را در نمايشگاه عکس عرضه می کرد. هوشمندزاده در نمايشگاه بزرگ "نگاه های ايرانی" که چهار سال پيش در پاريس برگزار شد چند عکس ديدنی سياه و سفيد داشت.
او درباره کارهای تازه اش گفت: "برای من زياد اهميتی ندارد که اين کار گرافيک است يا نقاشی است يا عکاسی است. من يک کاری کرده ام که می تواند کولاژ باشد، زياد برای من اهميتی ندارد که حتما بخواهم اسم عکس روی آن بگذارم." آناهيتا قباييان مدير گالری راه ابريشم درباره اين نمايشگاه به بی بی سی گفت: " ما آگاهانه کارهای مستند يا منظره و يا خبری نياورديم. عکس هايی که در اين مجموعه هستند همه عکس های هنری هستند. پشت همه اين کارها يک فکری هست که ممکن است عکاس منظره چنين فکری پشت کارهايش نباشد. اين عکاس ها موضوعی را انتخاب کرده اند و ميزانسنی به وجود آورده اند و عکس هايشان را گرفته اند و اين جور به آن نتيجه رسيده اند." اين نمايشگاه تا نيمه دسامبر سال جاری ادامه خواهد داشت. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||