هارولد پينتر ترجمه علی امينی

...
دولين:
مگر نگفتی که تو آژانس مسافرتی کار می کرد؟
ربه کا:
يک چيز ديگر هم بود. من می خواستم برم دستشويی، اما پيدايش نمی کردم. همه جا را گشتم. مطمئن بودم که بايد يک جايی باشه، اما آخرش نفهميدم کجا بود.
مکث.
آره، تو آژانس مسافرتی کار می کرد. فکر کنم راهنما بود. هميشه می رفت به ايستگاه راه آهن، می رفت طرف قطارها و بچه ها را از تو بغل مادرهاشون بيرون می کشيد. مادرها جيغ می کشيدن.
مکث.
دولين:
عجب؟!
سکوت.
ربه کا:
راستی، من بدجوری قاطی کردم.
دولين:
جدی؟ چرا؟
ربه کا:
خوب، آن آژيری که چند دقيقه پيش بلند شد.
دولين:
کدام آژير؟
ربه کا:
نشنيدی؟ حتما شنيدی. همين چند دقيقه پيش.
دولين:
چه اشکالی داشت؟
ربه کا:
همين ديگه. من حسابی قاطی کردم.
مکث.
بدجوری قاطی کردم.
مکث.
می خواهی علتش رو بدونی؟ خيلی خوب، حالا برايت تعريف می کنم. اگر به تو نتونم بگم پس ديگه به کی می تونم بگم؟ بگذار برات تعريف کنم. خيلی ناراحتم کرد. می دونی... وقتی صدای آژير پليس داره از گوشم دور ميشه، می دونم که صداش داره يک جايی برای يک نفر ديگر بلندتر و بلندتر ميشه.
دولين:
منظورت اينه که به هرحال هميشه يک جايی به گوش يک نفر می رسه؟ درسته؟ منظورت همينه؟
ربه کا:
آره. هميشه، تا ابد.
دولين:
اينجوری احساس امنيت می کنی؟
ربه کا:
نخير، احساس نا امنی می کنم. نا امنی کامل!
دولين:
چرا؟
ربه کا:
بدم مياد که از من دور بشه. بدم مياد که يواش بشه. بدم مياد که محو بشه. نمی خوام از من دور بشه. نمی خوام از دستم بره. نمی خوام مال ديگران بشه. می خوام مال من بمونه. هميشه هميشه. چه صدای قشنگی! برای تو قشنگ نيست؟
دولين:
نگران نباش، دوباره بر می گرده. همين حالا صدای يکی ديگه بلند ميشه. باور کن. داره نزديک ميشه. همين الآن به گوشت می رسه....