بهزاد بلور

بعد از آهنگ "زندانی"، داریوش رو به مردم کرد و از "زندان اعتياد" صحبت کرد.
مردم هم با کف زدن و هورا کشیدن داریوش رو تشویق کردن.

اینکه شخصيتی مشهور بگه که "من معتاد بودم و الان در صف بهبودی هستم و می خوام به بقيه بگم که نترسن، حرفش رو بزنن و بیان جلو " خیلی از تماشاچیان رو احساساتی کرد.

از آخرين باری که با هم صحبت کرديم تقريباً يک سالی می گذره و توی اين مدت شما خدماتی رو برای جوون ها به راه انداختين که ديد جامعه نسبت به اين افراد، يعنی معتادها عوض بشه. دوست دارم از اين خدمات هم برامون بگين.

من اين رو از صميم قلب ميگم، من واقعاً دنيای تاريک اعتياد رو با رگ و پی و استخوانم حس کردم و صدمات بسياری هم به خودم و اطرافيانم زدم. اعتراف می کنم و اين اعتراف صادقانه را دوست دارم. ولی در جامعه ما هنوز به معتاد به ديد سنتی نگاه ميشه. متاسفانه جامعه ما پر از مواد مخدره و جوان های ما در فضای مسمومی دارن از بين ميرن. من سايتی رو مدت های زيادی هست که راه اندازی کردم. در اونجا صحبت از بچه های معتادی هست که در حال بهبود هستن.

اسم اين سايت "بهبودی" هست.

در چت روم اين سايت، مردم از گوشه و کنار دنيا ميان و با هم صحبت می کنند و اين يکی از راهکارهای به بهبودی رسيدن هست. چون شخص معتاد نبايد تنها بمونه و بايد از پيله تنهايی و بيماری اعتياد نترسه و بياد بين کسانی که بهبودی پيدا کردن. با اين کار می تونه رفيق های گذشته خودش رو با رفيق های جديد جايگزين کنه.

به غير از اون، اين سايت شامل اطلاعات مختلف در رابطه با ۱۹۰۰ جلسه در ايران و شهرستانهای مختلف هست.

مهمتر از همه، خانواده هايی هستند که وابستگانشون به اعتياد رسيدن که بايد به اين سايت و به قسمت خانواده بيايند و خانواده هايی رو که صدمه خوردن ببينن.

آيا اين مطالب در سايت "آينه"، يکی ديگه از سايت های شما هم هست؟

سايت "آيينه" بيشتر شامل لينک های مختلفی ميشه که آسيب های اجتماعی سرزمين ما رو به نمايش در مياره. "آيينه" سازمانی هست غير انتفاعی که کمک رسانی به پناهنده ها و بچه های اونها رو که در معرض آسيب های اجتماعی قرار می گيرن به عهده داره. آسيب هايی مثل اعتياد و فرار از خانه.

ما اين کار رو از بلژيک آغاز کرديم و خانواده های بسياری رو به همديگه ارتباط داديم. ما پل ارتباطی اونها هستيم و اميدوارم دوستانی که از اين سايت ديدن می کنند عضو اين سازمان بشن و اگر می تونند کاری انجام بدن و خدمتی برای هموطنانشون انجام داده باشن.

يکی از بزرگترين کمبود های ما اين هست که از هم فاصله داريم و همديگر رو انکار می کنيم. ما آيينه رو به پا کرديم تا آيينه ای باشه برای اينکه مردممون آشکارا ببينند در اين آيينه چه خبره، ببينند زخم های يک جامعه چيه و کجا داره ميره.