بهزاد بلور

خانم پگاه بیشتر روی دو نوع پوشاک کردی کار کرده: مریوانی یا سورانی و سقزی.

پگاه داهی فر

پگاه داهی فر درباره کارهاش ميگه:

لباسهایی که خیاطهای محلی می دوزن بدون توجه به تناسبات بدنه؛ یک طرحی از همون اول وجود داشته که همه از روی اون برای همه می دوزن. بنابراین برای بعضی ها لباس گشاد به نظر میاد، برای بعضی های دیگه تنگ.

من در طراحی هام سعی کردم که مسایل از این قبیل را حل کنم.

یکی از مشکلات دیگه این لباسها؛ آستینهاشونه. بلند بودن آستینها یکجور حالت دلبرانه به لباسها می ده ولی در عین حال دست و پا گیره.

یکی از کارهای جدیدی که کردم این بوده که از یک سری بند کوچک استفاده کردم که بوسیله اونها؛ آستینها به شکل زیبا و مرتبی بالای مچ دست جمع بشه و از مچاله شدنشون زیر دست و پا جلوگیری بشه. مزیت این بندها این بود که میشد به راحتی دوباره آستینها را به حالت اول درآورد.

خانمهای کرد برای پوشش روی لباسشون از همون چادر سیاهی استفاده می کنن که در خیلی جاهای دیگه ایران هم مرسومه.

مشکل این چادرها اینه که نمیشه باهاش به راحتی حرکت کرد و این چادرها معمولا زیر بغل یا دور کمر جمع می شه و زیبائی نداره.

یکی از کارهایی که من کردم این بود که خانمهای کرد را تشویق کردم که از رنگهای شاد برای چادرها استفاده کنن و برای اینکه چادر از سر نیفته و دائم زیر بغل زده نشه یک بند کوچک به چادر اضافه کردم که زیر چانه دگمه می شه و از افتادن چادر جلوگیری می کنه.

خانومهای کرد خیلی به زیور آلات علاقه دارن؛ سکه به گوشه های لباسشون می دوزن یا گردنشون می ندازن. حتی دور کلاه های سنتی سکه نصب می کنن.

با توجه به این علاقه؛ من تصمیم گرفتم که طرحهای جدیدی برای استفاده از طلا بر روی لباس ارایه بدم. مثلا بعضی جاها از نقشهای عمودی استفاده کردم یا به کمک نقشها بعضی از نقاط بدن را برجسته کنم یا لاغرتر نشون بدم.

بهزاد: در لباسهای کردی خیلی تنوع رنگ وجود داره؛ در دنیای امروز که بیشتر روی سادگی تاکید داره، تو چه جوری با این مساله کنار اومدی؟

پگاه: رنگ در نهایت زیباست. میشه از رنگهای زیادی استفاده کرد، ولی به شرط اینکه هماهنگ باشه! در لباسهای محلی بیشتر به تضاد رنگها علاقه دارن نه هماهنگی رنگها. من از رنگ استفاده کردم، حتی رنگهای زنده ولی رنگهای همآهنگ.

آیا امکان این را پیدا کردی که این لباسها را به دخترهای جوان مریوان نشون بدی و نظراتشون را بپرسی؟

آره خیلی دوست داشتم که یک نمایشگاه عمومی از لباسها برگزار کنم و حتی تصمیم داشتیم شوی لباسی از این طرحهای جدید برای روز جهانی زن برگزار کنم ولی متاسفانه به دلیل محدودیتها موجود برنامه لغو شد.

حتی از دخترهای جوان کرد خواستم که برای لباسهای من مانکن بشن و جلوی دوربین بیان؛ ولی برای اینکه نکنه براشون مشکلی ایجاد بشه ار اینکار صرف نظر کردن.

چند وقت بعدش من موفق شدم که نمایشگاه خصوصی داشته باشم و خیلی هم استقبال شد. در نهایت خودم هم مجبور شدم مانکن بشم و شوهرم عکس بگیره تا که حداقل عکسی از این طرحها در دست باشه و فراموش نشه.

در سالهای اخیر بخصوص در زمینه طراحی لباس زنان خیلی به بازنگری لباسهای قدیمی و محلی توجه شده فکر می کنی کارهای خودت در این زمینه تا چه حد موفق بوده؟

بازنگری که شما بهش اشاره می کنی بیشتر در زمینه لباسهای قاجار بوده ولی در زمینه لباسهای کردی تا جایی که من اطلاع دارم کاری انجام نشده اونهم به دلیل اینه که زیاد در موردش تبلیغ نشده.

مثلا مردم لباسهای قاجار را در سریالهای تلویزیونی زیاد دیدن ولی با لباسهای کردی کسی اینجوری برخورد نکرده و تا کسی به کردستان نره؛ نمی بینه که زنهای کرد چی می پوشن.

دریاچه مریوان

یعنی باید بین این مردم بود و با اون لباسها زندگی کرد تا که نوآوری جدی ای صورت بگیره.