بهزاد بلور

بعد که يادم اومد که ترکيه از پاسپورت ايرانی ويزا نمی خواد و خيلی چيزها اونجا اجباری نيست و چائی و آبجو هر دو در رستورانها سرو می شه، تازه به اشتباه خودم خنديدم.

اونجا تونستم با دو تا خانواده و بچه هاشون آشنا بشم و پای درد و دلشون بشينم و بفهمم روزها تو شهر چيکار می کنن؟

از کرمانشاه و کرج آمده بودن و خانواده هاشون چند ميليون خرج کرده بودن و ساعتها رانندگی و بعد هواپيما که برسن به آنتاليا.

بچه ها و مادرهاشون در سمت چپ

ساحل ۱۳ و حامد ۱۶( خواهر و برادر) و خشايار۱۹ ساله که با همديگه تو هتل آشنا شده بودن:

"ما که شبها معمولا ساعت يک صبح می ريم می خوابيم ولی قبلش يک سری به لابی هتل می زنيم اگه بچه ها اونجا بودن ديگه می شينيم تخمه شکستن و حرف زدن تا ساعت ۴ صبح."

"يکی از تفريحات باحال اينجا رافتينگه ( چی چی اينگ؟!) يعنی رودخانه وحشی. پارو زدن و کلنجار رفتن باهاش خيلی کيف می کنه. دو بار رفتيم ،فردا هم قراره که باز هم بريم."

همون بچه ها بين تماشاچی های کنسرت

"تا ساعت ۵ می ريم تور بعد ميايم هتل يک خستگی در می کنيم و شب می ريم تو شهر. تورها هم باحاله مخصوصا طبيعت اينجا خيلی قشنگه. راهنمامون مارو برد يک شوی لباس خيلی باحال، عکس گرفتيم."

"اين کنسرتها هم اينجا رو خيلی بهتر کرده يک انگيزه ديگه ای برای آمدنمون پيدا کرديم.
مخصوصا امضا گرفتن از خواننده ها". ( آخه بچه ها از صبح آمده بودن هتل ابی و منصور منتظر بودن که باهاشون عکس بگيرن)

يکی ديگه از چيزهائی که تابستونها بين ايرانی ها مد شده کف پارتيه که تو ديسکوی "وايت زون" که خواننده های ايرانی برای امضا و عکس می رفتن برگزار می شد.

و البته رودخانه وحشی !

البته گفته می شه که پروازهای آنتاليا در سال آينده محدود تر بشه از بچه ها پرسيدم که سال ديگه چی کار می کنن؟

" باباهامونو مجبور می کنيم با ماشين ما رو بيارن آنتاليا( خنده دسته جمعی و نگرانی در نگاه والدين)".