محمود عنایت

تاريخچه اين کارناوال بر می گرده به سال ۱۹۶۴، در اون زمان ساکنين اصلی اين محله مهاجران سياه پوستی بودن که از جزائر کاراييب به انگلستان مهاجرت کرده بودن.

فضای اون زمان انگلستان ضد خارجی بوده و با وجود برخورد نژاد پراستانه با مهاجران سياه پرست، اونها مجبور شدن که برای برگزاری جشنهاشون به داخل سالونها گردهمايی پناه ببرن.

ولی بمرور زمان بر جمعيت اين مهاجرها اضافه شده و دامنه برگذاری اين جشنها به خيابونها کشيده شد. اين گردهماييها سال به سال بزرگ تر شده و سازماندهی شدن و به اونجايی ميرسه که الان هست : بزرگترين کارنوال اروپا!

نحوه برگزاری اين کارنوالها بدينگونه هست که گروههای مختلف از فرهنگهای گوناگون با لباسهايی که با پرها و پارچه های رنگی تزيين شده در خيابانهای محله ناتينگ هيل گيت رژه ميرن و اين گروهها را کاميون هايی همراهی ميکنه با بلندگوهای بزرگی برروی اونها، که اعضای گروه به آهنگهايی که پخش ميشه می رقصن.

در پايان کارناوال از بين گروهای شرکت کننده، داورها يک گروه را به عنوان برنده انتخاب می کنن.

پيام اصلی اين کارناوال اتحاد، آزادی و احترام به اقليتهای نژادی هست. امروزه ديگه اين کارناوال مختص مهاجران سياهپوست کاراييب نيست،بلکه گروهای زيادی از نژادهای مختلف شرکت ميکنن.

در ميان مردمی که برای ديدن اين کارناوال اومده بودن، تعدادی از ايرانيهای مقيم لندن هم اومده بودن که وقتی ازشون می پرسيدی چه چيزی به نظرشون جالبه، همه می گفنت فضای کارنوال، فضايی که تشکيل شده از اين همه آدم از فرهنگهای و نژادهای مختلف که دارن با همديگه شادی ميکنن، مشروب می خورن و می رقصن، بدون اينکه مشکلی پيش بياد.

در سال گذشته نزديک به ۲ ميليون نفر در این کارنوال شرکت کردن و اين استقبال وسيع، اين کارنوال را همه ساله خبر ساز ميکنه، مثلا شکایت از اينکه آرامش را از ساکنين محله گرفته و يا هرينه زیاد جمع آوری زباله ها بعد از مراسم.

ولی سود اين مراسم بيشتر از ضررهاشه، جدای اينکه اين مراسم بهترین نماد چند فرهنگی بودن لندن هست، تعداد زیادی توريست از اين و اونور اروپا برای شرکت در اين کارنوال به لندن ميان که برای اقتصاد شهر هم مفيده.