بهزاد بلور

توی اتوبوس که يا از گرما له له زدم يا که از گشنگی نق زدم يا که به کل خور و پوفم رفت هوا! آخه شش ساعت تو راه بوديم، هوا هم گرم و شرجی بود و قبلش هم هفت ساعت تو هواپيما. ديگه شب و صبحمون حسابی قاطی شده بود.

توی مسير، يک مقدار مزرعه پنبه ديدم و درختهای سپيدار و پرده قرمز پنجره که کشيده بودم آفتاب زده نشم.

عکسهای تاريک، مال خيابانهای سمرقنده. خيابان ريگستان که پياده روهاش و پارک کنارش پاتوق بچه ها و کسانيه که بی خوابی به سرشون زده.

توی سمرقند خوردن ودکا ( يکضرب ) جزو رسوميه که زن و مرد بايد تو هر مهمونی رعايت کنن. ما هم داشتيم می رفتيم به يک مجموعه رستورانی به اسم "پروين" که صدای ساز و ضرب شنيديم.

ديديم که يک مهمونی بزرگی به راهه. ما رو دعوت کردن داخل. (سمرقندیها خيلی مهمون نواز هستن ) بعدش فهميديم که جشن تولد يک خواننده اپرای معروفه که اونشب ۶۰ ساله می شده.

ديگه به افتخار ما که ايرانی بوديم، گروه موسيقی ايرانی زد.

کلی می و غذا و رقص که باز جزو واجبات مهمانی های سمرقنديه و اگر نمی رقصيدم بهشون بر می خورد و بعدش هم رسم پرداخت اسکناس به رقصنده است که چون من بلد نبودم، يکی از دوستان سمرقندی کمکم کرد و ديگه تو عکس می بينيد چی به چیه.

يکی از عجايب سمرقند و ازبکستان شايد استفاده عجيب از پياله باشه که همه چيز توش خورده می شه! ودکا، آجيل و حتی کوکا با يخ که در عکس مشاهده می کنيد!

جاتون خالی! ديشب يک سری هم به يک ديسکوی سمرقندی زديم و کلی با موسيقی مدرنشون حال کرديم و برخلاف ديسکوهای لندن که دود سيگارش چشممون رو می سوزونه، اينجا بخاطر فضای بزرگ ديسکو می شد راحت نفس کشيد و عجب موسيقی ای زدن! حرف نداشت.

ولی خوب بقيه حرفها و عکسها بمونه برای سه شنبه يا چهارشنبه که براتون بفرستم.

در ضمن اينجا شرابهای سمرقندی ما رو ياد اشعار حافظ و سعدی می اندازه. چون هم عکس شهرزاد و کلئوپاترا و موناليزا روی بطری هاشونه و هم اينکه مزه ميوه ای داره.

ديگه اينکه روی اسکناس ۱۰۰ تائيشون عکس بازوبند هخامنشی هست. جالبه که به يک جوون سمرقندی گفتم "هخامنشی". اصلا نفهميد منظور من چيه!

به هرحال من رفتم.