فربد سروندی

چند ساليه رشته پاراگلايدر در ايران علاقمندان زيادی رو به خودش جذب کرده و پای جوانان زيادی رو هم به آسمان باز کرده، از جمله سميه کوهی و برادرش مهدی که در کنار پدرشون عباس کوهی، پرواز رو خانوادگی انجام می دهند.

پدر به همراه دختر و پسر دل به آسمون می زنه، همچون پرنده ای که به همراه بچه هاش در آسمان می چرخن، گاهی اوقات هم با حرکات نمايشی شان مادر خانواده رو که از روی زمين با چشمان نگران به آنها خيره شده، نگران ترمی کنن.

سميه کوهی چندين ساله که قهرمان زنان ايرانه و در سال گذشته گفتگوی کاملی با او داشتيم.

برای آشنايی بيشتر با خانواده کوهی، گفتگويی رو که فربد در برنامه ورزشی روز هفتم با سميه و پدرش عباسعلی کوهی انجام داده می خونيم:

سميه، از پرواز چه خبر؟

همچنان مثل گذشته پرواز می کنم اما نه به اندازه پارسال، ولی تمريناتم رو شروع کردم تا خودمو برای مسابقات امسال آماده کنم.

چرا پروازت کمتر شده؟

چون درسم زياد شده، دانشگاهم يه شهر ديگه هست و اغلب درگير دانشگاه هستم.

شما يکی از خانواده های پرنده ايران هستيد که اغلب خانوادگی پرواز می کنيد، چطور شد که بين اين همه ورزش، پرواز کردن که خالی از خطر هم نيست رو انتخاب کرديد؟

من پدرم مهندس پروازه و از بچگی عشق پرواز در خانواده ما بوده و هست، می شه گفت پرواز توی خون ماست.

چرا پاراگلايدر رو انتخاب کرديد؟

رشته های ديگه پرواز، مثل وسايل پروازی موتوردار در ايران خيلی گرون بود و اين رشته هم تازه در ايران فعال شده بود، به همين خاطر پدرم منو در باشگاه اين رشته ثبت نام کرد و بعد از چند سال پدرم و برادرم هم به من ملحق شدن وما پاراگلايدر رو بطور جدی ادامه داديم.

مگه اين ورزش ارزونه در ايران؟

نه، نسبت به رشته های پروازی موتوردار ارزون تره وگرنه اين رشته خودش پر هزينه هست، اتفاقا يکی از مشکلات علاقمندان اين رشته همين گرون بودنشه.

علاقمند به اين رشته در ايران زياده؟

آره، خيلی! مخصوصا در اين چند سال اخير.

به همين دليله که حوادث اين رشته در اين چند سال هم زياد شده؟

البته اين حوادثی که پيش اومده بخاطر خود ورزشکاران بوده که علت اصليش هم غرور زياد و رعايت نکردن نکات ايمنی بود. هر ورزشی اگه نکات ايمنی رعايت نشه، خطرناکه.

به نظر تو پاراگلايدر ورزش خطرناکيه؟

نه، اصلا! اگه از راه درست انجام بشه نه. حتی اين رشته در فهرست ورزش های خطرناک بعد از فوتبال و اسکی قرار گرفته.

در اين ورزش چه نکات ايمنی رو بايد رعايت کرد؟

بايد در هوای مناسب به اين ورزش پرداخت و هيچ وقت هم مغرور نشد و دست به کارهای نمايشی خطرناک نزد.

سميه، برامون از پاراگلايدر بيشتر بگو ... وسيله پروازش به چه صورت هست و چه کاری بايد کرد؟

پاراگلايدر به معنی چتر سرنده هست. ما به وسيله يک تکه پارچه که فرم Airfoil داره و با فرمان ها پرواز می کنيم که البته تمام اين ها از قوانين ايروديناميک يا هوانوردی استفاده می کنند.

اين يه رشته ورزشی هست که در اون بايد به علم و قوانين هوانوردی و هواشناسی آگاهی خاص داشته باشی. اين وسيله، کاملاً از قانون Airfoil تبعيت می کنه و فرمان داره که می تونيد جهت پرواز رو باهاش تغيير بدين.

تنها وسيله پرنده سبکی هست، که می شه باهاش مسافت طی کرد. با اين وسيله می شه مسابقات هدف زنی هم انجام داد يعنی اينکه بايد به وسيله فرمان ها ، در يک قسمت مشخص فرود بياييد.

تو اولين کسی بودی که در خانواده تون با پاراگلايدر پرواز کردی، چه احساسی داشتی در اون موقع؟

من چون با قوانين پرواز آشنا بودم زياد نترسيدم، پدرم هم تشويقم می کرد ولی مادرم می ترسيد و کلا با پرواز من مخالف بود، حتی اون اوايل نمی آمد پروازهای منو ببينه ولی بعدا به اصرار دوستام آمد.

در خانواده شما چند نفر پرواز می کنن؟

من، خواهرم، برادرم و پدرم. اول من پريدم، بعد پدرم و خواهرم، بعد برادرم مهدی که الان مهدی يکی از پرنده های خوب ايرانه.

قشنگ ترين خاطرات تو در اين رشته چی بوده؟

يکی از بهترين خاطراتم اين بوده که من روز تولدم، از قله توچال بلند شدم و موقع فرود توی يکی از کوريدورهای مجموعه انقلاب نشستم.

در کنار پدر و برادر پرواز کردن چه لذتی داره؟

خيلی لذت بخشه، غير قابل توصيفه، به همه توصيه می کنم برای يک بار هم که شده اين تجربه رو بکنن. البته من بيشتر با برادرم پرواز می کنم و تو آسمان زياد سربه سر هم می گذاريم .

در ادامه با پدر سميه، عباسعلی کوهی که مهندس پروازه صحبت می کنم :

آقای کوهی چند ساله که پرواز می کنيد؟

من ۵۰ سالمه و ۱۰ ساله که پاراگلايدر می کنم، البته به کمک سميه ، ولی کلا ۳۰ ساله که با پرواز بخاطر شغلم آشنا هستم.

چطور شد که دخترتون رو به فعاليت در اين رشته تشويق کرديد، با اينکه ورزش مهيجيه، ولی دور از خطر هم نيست؟

خوب من با شناختی که از سميه داشتم و اطلاعات پروازی که او داشت، زياد نگران نبودم و خيالم از اين بابت راحت بود، اما برای پرواز پسرم، مهدی هميشه نگران هستم، چون حرکات نمايشی زيادی انجام می ده که متاسفانه در ايران ما فضای مناسبی برای اين حرکات نداريم، هر چند الان مهدی يکی از بهترين پرنده های پاراگلايدر در ايرانه.

مثلا چه نوع فضايی؟

خوب در کشورهای ديگه اغلب سايت هايی هستن که يک طرف کوه و طرف ديگه درياست و اين فضا مناسب تره برای اين حرکات که متاسفانه در ايران نيست.

به عنوان يه پدر، زمانی که در آسمان با بچه هات پرواز می کنی چه حسی داری؟

حس عجيبيه، واقعا قابل بيان نيست، خيلی قشنگه که با بچه هات تو آسمان باشی و ببينی که اونها مثل پرنده دنبال هم پرواز می کنن.

من حتی تصميم دارم که به دوتا ديگه از بچه هام در آينده پرواز رو ياد بدم و با همه بچه هام پرواز کنم.

نگران خطرات اين رشته نيستی؟

اين ورزش بر عکس تصور مردم ورزش بی خطريه، اغلب اتفاقاتی که می افته، برای مربيان و اشخاص حرفه ای اين رشته بوده که به علت غرور بيجا و اطمينان بيش از اندازه به خود دست به حرکاتی زدن که استاندارد پرواز نيست، يا در زمانهايی پريدن که شرايط هوا، مناسب نبوده.

آيا برای خودتون تا حالا حادثه ای رخ داده؟

بله يکبار، که باعث شد پام بشکنه.

از لحاظ مربی و امکانات اين ورزش در ايران مشکلی نيست؟

چرا، متاسفانه مشکلات زياده ولی نسبت به گذشته خيلی بهتر شده، البته يکی از مشکلات بودن مربيان غير حرفه ای و بی تجربه هست که بايد مورد بررسی قرار بگيره.

چه توصيه ای برای علاقمندان اين رشته داری، مخصوصا پدرانی که دوست دارن با فرزندانشون اين تجربه رو انجام بدن؟

من تنها توصيه ای که می کنم اينه که برای يادگيری اين رشته فقط به اساتيد معتبر، با مدارک معتبر رجوع کنن، متاسفانه به علت استقبال از اين رشته در ايران، باشگاههايی ايجاد شده که خارج از استاندارد پرواز هستن و حتی مدارکشون معتبر نيست و بيشتر دنبال منافع مالی خودشون هستن که بايد سازمان هوايی کشور به اين مسئله رسيدگی کنه و توصيه می کنم حتما به نکات ايمنی اين رشته توجه بکنن، مخصوصا شرايط هوا.
و پدران هم بدونن که در کنار بچه هاشون ورزش کردن، مخصوصا پرواز، باعث می شه هم خودشون لذت ببرن و هم انگيزه بچه هاشون برای پيشرفت بيشتر می شه.