بهزاد بلور

پویا و نسترن

موضوع این مسابقه "خیال ایرانی ، افق جهانی" بود.

بخش کمال الدین بهزاد، یک جایزه اصلی داشت که به بهروز دارش داده شد. داوران در یک بازنگری سه اثر برتر را به عنوان منتخب نهائی انتخاب کردن؛ نسترن شهبازی و پویا خزائلی پارسا، رضا لواسانی .

پویا (درباره کارهاشون می گه): اینها دو کار هستند به نام "باغ تمثیلی" و "دوباره". در "باغ تمثیلی" شما تصویری از یک باغ و در "دوباره" دو تا تصویر ترکیب شده از یک فضای سوگواری می بینید.

بهزاد: در "باغ تمثیلی" از چه موادی استفاده کرديد که به صورت سه بعدی در بیاد؟

پویا: موادی که ما استفاده کردیم از نوع مواد مجمسمه های معمولی نبوده. ما می تونیم بگیم که اینها مجسمه هایی نیستند که با ماده درست شده باشند. در واقع مجسمه "باغ تمثیلی" با مرکب و جوهر درست شده! یعنی ما یک سری صفحات پشت سر هم داریم و روی هر کدام از آنها یک مقطع از حجم رو ترسیم کردیم. وقتی این صفحات رو پشت سر هم می گذاریم حجم تولید می کنه.

بهزاد: بنابراین باید از پشت اونها یک نور تابیده بشه، درسته؟

پویا: دقیقاً همینطوره.

بهزاد: در مورد کار "دوباره" برامون توضیح بدین.

نسترن: وقتی کار رو نگاه می کنید، یک سری ورقه های پلاستیکی شفاف می بینید که از لحاظ ارتفاع با هم متفاوتند و ردیفی به موازات هم قرار گرفتند. روی اینها تصاویری نقاشی شده که از کنار قرار گرفتن این لایه ها به یک فاصله حساب شده، یک حرکت و فرم ایجاد می شه. در حقیقت حجم کار از کل این ورقه ها تشکیل می شه.

بهزاد: خیلی جالبه. پس برای دیدن این ورقه ها آدم باید کنارش راه بره؟

نسترن: دقیقاً. البته از دو زاویه میشه بدون اینکه راه بریم کل حرکت رو ببینیم. ولی وقتی راه می ریم در هر قدم، یک تصویر جدید از این کار می بینید.

بهزاد: درست کردن این کارها چقدر طول کشید؟

نسترن: تقریباً پنج سال هست که روی این موضوع داریم کار می کنیم. ابتدا مدل های کوچک ( اتود) از اونها ساختیم و بعد دو تا شو به صورت بزرگ کار کردیم. مدل های کوچک و تحقیقاتمون روی کار "دوباره" تقریباً یک سال طول کشید. اما ساخت اونها تقریباً دو ماه طول کشید.

بهزاد: تا حالا پیشنهادی هم برای استفاده از این تکنیک شما شده؟

نسترن: فعلاً نه. اما روز افتتاحیه خیلی استقبال شد. چیزی که برای من و پویا جالب بود و جواب زحمت هامون رو گرفتیم، این بود که تونستیم با هر بیننده ای ارتباط برقرار کنیم. یعنی از یک بچه کوچک تا یک آدم معمولی که تحصیلات هنری نداره. هر کسی به نسبت خودش با کار ارتباط برقرار می کرد.

بهزاد: خیلی زحمت کشیدید و کارتون هم خیلی عالی بود. اما در مسابقه دوم شدید! چرا؟

پویا: ما چند سری قضاوت داشتیم. در مسابقه به نام "کمال الدین بهزاد" ما دوم شدیم.

بهزاد: بدون شک خیلی ها وقتی میان نمایشگاه و کار شما رو ببینن، میگن که این کار مجسمه نیست و چیزی بین نقاشی و مهندسی هست. می خوام بدونم که این تا چه حد شما رو آزار می ده و چطور می تونید از این کار دفاع کنید؟

پویا: به نظر من مرز بین هنرها، مرز مشخصی نیست. شما نمی تونید بگین که کاری مجسمه، نقاشی یا معماری هست. ضمناً لزومی نداره که ما در قالب هایی که قبلاً به اونها مجسمه گفته می شده کار کنیم.

کما اینکه هشتادسال پيش اگر کسی کارهایی که مربوط به انجمن مجسمه سازان می شد رو می گفت مجسمه هستن، شاید همه می خندیدند که آیا واقعاً اینها مجسمه هستند؟ منتها اونها تلاش کردند و راه خودشون رو باز کردند تا تونستند به بقیه این قضیه رو بقبولونند که ما می تونیم راه های جدید رو با شیوه های دیگه باز کنیم.

بهزاد: هدف شما از ساختن این نوع کار چیه؟

پویا: ما یک جهان بینی داریم. ما میخواهیم برای اون جهان بینی فضا خلق کنیم. یعنی بگیم که این فضا، ایده ای از تصویر ما از این دنیا هست. یا بگیم ما دوست داریم این دنیا رو داشته باشیم. حالا هر ابزاری که امکان این کار رو به ما بده مفیده.

بهزاد: جهان بینی شما چیه؟

پویا: دوست داریم دنیایی که دلمون می خواد توش زندگی کنیم رو تصویر کنیم. این دنیا یک پیوندی بین دنیای مجازی امروزه و عرفانی که در فرهنگ ایرانی هست.

بهزاد: دوست دارم یک سوال شیطنت آمیزی هم از شما بپرسم. اگر کمال الدین بهزاد کارهای شما رو می دید چی فکر می کرد؟

پویا: من فکر می کنم اسم "کمال الدین بهزاد" به این جایزه ای که به ما دادن می خوره. چون خودش نو گرا بود و دوست داشت دنیایی که توش زندگی می کنه رو تصویر کنه. ضمناً عاشق هندسه هم بود.

بهزاد: نسترن، نظر تو چیه؟

نسترن: نمی دونم، ولی فکر می کنم چون دیدگاه های ما نسبت به جهان تقریباً نزدیکه و از همون رابطه ای که او در کارش استفاده کرده، ما هم سعی کردیم همون رو دستمایه قرار بدیم، فکر کنم حداقل می تونست با کار ارتباط برقرار کنه.

بهزاد: خیلی ممنون نسترن. راستی تولدت هم مبارک! چند سالت شده؟

نسترن: مرسی. من سی و پنج سالم شد.