|
مخترعین جوان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
این هفته یک مصاحبه ای انجام دادیم با دو خواهر مخترع در کرمان، ، بیتا و گلاویژ محمد مراد 16 و 18 ساله، که با توجه به سن و سال کمشون به موفقیتهای چشمگیری دست پیدا کردن. یکی از اختراعات این دو خواهر، ساختن وسیله ای خودکارهست که به افراد معلول و سالمند برای شست و شوی خودشون کمک می کنه و اونها را بی نیاز از کمک دیگران می کنه.
این دستگاه یک چهارچوب فلزیه که روش یک صفحه مشبک وصل شده و حرکت چرخشی داره و زیر شخص رو می شوره. شستشوی دو طرف بدن هم به حالت چرخشیه که ابرهای قطور شخص رو شستشو میده. برای شستشوی صورت هم از ویبراتور (یه چیزیه که می لرزه) استفاده کردیم. تمام دستگاه، لوله کشی آب و صابون هم شده. برای شستن سر، یک کلاه مخصوص درست کردیم که سر شخص در داخلش قرار می گیره و با برسهای مخصوص داخل کلاه شسته میشه. با این دستگاه شخص دیگه احتیاج به فیزیوتراپی هم نداره و دیگه لازم نیست که هفته ای دو بار فیزیوتراپی انجام بده. نام دستگاه: "آرزوی برآورده شده"! بهزاد: اسم این دستگاه رو چی گذاشتین؟ بیتا: وسیله خودکار جهت استحمام افراد معلول و سالمند. البته یک اسم دیگه اون "آرزوی برآورده شده" هم هست. بهزاد: شما توی چه مسابقاتی شرکت کردین؟ گلاویژ: سی و سومین دوره مسابقات اختراعات، ابتکارات و تکنولوژی جدید در ژنو در کشور سوئیس. در اونجا ما یک غرفه داشتیم که البته به دلیل مشکلات مالی فقط بیتا تونست بره اونجا. در مسابقات سوئیس که ما شرکت کردیم، همه دکتری داشتن و یا در حال گرفتنش بود و فقط ما دانش آموز بودیم. بهزاد: آیا پیشنهادی هم برای خرید دستگاه بهتون شد؟
گلاویژ: بله پیشنهاد خریدش به ما شد ولی قبول نکردیم. ما فکر می کردیم که ایران از این طرحها حمایت می کنه و اون رو خریاری می کنه و به تولید انبوه میرسه، ولی متأسفانه اینطور نشد. در حالیکه در ایران تعداد معلولهایی که از جنگ و زلزله باقی مونده خیلی زیاده. بهزاد: گلاویژ جان در عکسهاتون من دیدم که جوایزی هم برنده شدین، میشه در مورد اونها توضیح بدی؟ گلاویژ: ما در این مسابقات مدال نقره رو گرفتیم و همینطور دیپلم افتخار کشور سوئیس رو. در ضمن بیتا کوچکترین شرکت کننده در این مسابقات بود با 16 سال سن. بهزاد: شما اختراعات دیگه هم انجام دادین؟ گلاویژ: بله، سه اختراع دیگه هم داریم که به زودی در اداره ثبت اختراعات اونها رو به ثبت می رسونیم. اونها در زمینه برق و الکترونیک و ماشین هستند. ولی فعلاً هنوز رازه. چی شد که اینجوری شد؟ بهزاد: چی شد که شما از اول در راه اختراع افتادین و علاقه مند شدین به این جور کارها؟ بیتا: به دلیل شغل پدرم که کارشناس برقه ، ما از بچگی با وسایل فنی بزرگ شدیم. مادرم هیچوقت جرات نکرد که برای ما عروسک بخره و اگر هم می خرید ما عروسکه را باز می کردیم که ببنیم چی داخلش چی هست! خلاصه از همون بچگی با آچار و مته بزرگ شدیم. ولی این موضوع هم باعث شده که ما خیلی با دخترهای همسن های خودمون فرق داشته باشیم و زیاد با هم نسازیم!
بهزاد: فکر میکنی دلیلیش چیه که ما این همه استعداد خلاق در ایران مثل شماها داریم، باز در خیلی از زمینه ها عقب هستیم؟ بیتا: فکر می کنم عدم وجود حمایت هست. مثلا ما در مورد همین طرحی که ما ساختیم ، به بهزیستی و بنیاد جانبازان مراجعه کردیم ولی متاسفانه هیچ حمایتی از ما نکردن. مشکا کشور ما این است که نسل جوان خودشون را باور نداره! بهزاد: تقسیم کار بین شما دوتا خواهر چی هست؟ بیتا: استعداد من در مکانیک هست و گلاویژ در برق و الکترونیک کار میکنه و در کارهایی که انجام دادیم خیلی به تجربه و دانش همدیگه نیازمندیم. بهزاد: برای هر دو شما خواهر مبتکر آرزوی موفقیت می کنیم! |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||