 | | | | | | | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
امسال گلاستنبری زهرمون شد! | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
بله ما امسال آمدیم با آخرین تجهیزات رفتیم که یکروز تو جشنواره موسیقی گلاستنبری گزارش تهیه کنیم و عکس بگیریم. انقدر مجهز بودیم که از دیدن خودمون تو آینه لذت بردیم! از بین سه روز جشنواره ما روز وسط یعنی شنبه رو انتخاب کردیم که بریم اونجا. چشمتون روز بد نبینه. روز قبلش، پیش از اینکه گلاستنبری افتتاح بشه باران سیل آسایی باریده بوده و نصف چادرها رو سیل برده بوده. این یکطرف، تمام گلاستنبری که در فضای بازه و شامل تپه ماهوره! رفته بود زیر گل. ما هم بی خبر از این جریان بعد از چهارساعت ماشین رونی (3 ساعت جاده و 1 ساعت دور خود) رسیدیم و پریدیم تو گل! همون اول بسم اله تیپمون بکل خراب شد. بحدی گل و شل بود که من بعضی وقتها مزه گل رو تو دهنم حس می کردم.
بعدش هم که ما رو آدم حساب نکردن! با اینکه کارت خبرنگاری مخصوص داشتیم، هیچ جا راهمون ندادن و من و افشین مثل دو تا کفتر تیر خورده با موهای وز کرده و صورت نخوابیده، شروع کردیم دور خودمون گشتن و راه گم کردن. اصلا نزدیک شدن به صحنه های کنسرتها کار حضرت فیل بود ( که یادمون رفته بود بیاریمش)! برای همین اصلا نفهمیدم، کی ، چی خوند و چیکار کرد. آخرش هم ساعت 11 شب برگشتیم لندن و راننده مون نزدیک بود از خواب دو بار چپ کنه. برای همین سه چهار تا نکته جالب و چند عکس براتون داریم که دیدن و خوندنشون خالی از تفریح نیست. بزن بریم... چون گلاستنبری یکهفته قبل از کنسرتهای جهانی live8 به رهبری باب گیلدوف، برگزار می شد. از قبل قرار گذاشته بودن که سر یکساعت بخصوصی همه 150 نفری که تو گلاستنبری بودن همصدا و همدست! فریاد بزنن.
این بود که ... باب گیلدوف دو دقیقه قبل از ساعت 4 شنبه. روی بزرگترین صحنه جشنواره آمد و از فقر گفت: ما امروز اینجا جمع شدیم که نشون بدیم که ککمون می گزه و می خواهیم که این 8 کشور بدهی این کشورها ی آفریقائی رو صرفه نظر کنن تا که این کشورها و این قاره بتونه دوباره روی پای خودش بایسته.
باب گیلدوف دقیقا دو دقیقه حرف زد ولی به اندازه یک دنیا تحلیل و روشنگری تو کلامش بود که من یکی نزدیک بود جوش بیارم. جوری شد که بعد از دو دقیقه من به بهزاد سابق خندیدم و کاملا مشکلات شخصی و مملکتی خودمو فراموش کردم و فقط فکر آفریقا بودم! بعد باب گیلدوف از همه خواست که هر کسی دست بقل دستیشو بگیره و فریاد بزنه : "فقر رو به تاریخ بسپاریم" حالا انگلیسی ها خجالتین و خود منهم دور و برم رو که نگاه کردم دیدم خیلی بد آوردم! احساس عجیبی بود ، وقتی که با 150 هزار نفر هم فریاد می شی انگار حجمت 150 هزار برابرشده! از پسر بقل دستیم که دستشو گرفته بودم پرسیدم احساسش درباره این لحظه چی بود؟
"من از شهر منچستر آمدم از دو روز قبل از جشنواره اینجا چادر زدم. باورم نمی شه که اینهمه ادم برای دیدن گروههای موسیقی آمدن و در عین حال برای این لحظه انتظار کشیدن و امیدواریم که آدمهائی که برای مردم دنیا تصمیم می گیرن صدای ما رو شنیده باشن" اینها جای خودش این جریان "گل و نم نم بارون" زیر سقف ابری آسمون داشت دیگه کفر همه رو در می آورد هرجا می خواستی بری باید مثل انسانهای نخستین با طبیعت دست و پنجه نرم می کردی! خوشبختانه بعضی از بچه های جوون و بی خیال داشتن با این مصیبت حال می کردن!! با سه نفری که روی گلها نشسته بودن حرف زدن: اولی:"من لای گلها که داشتم شنا می کردم گواهینامه یک مردی رو پیدا کردم که اسمش جو روستینیو هستش خلاصه اگه صدای منومی شنوه بدونه که گواهینامه اش جای امنه.
از شیرجه تو گلتون برام بگو: دومی: اول شروع کردیم همدیگرو هل دادیم بعد یکی از بچه ها پرت شد تو گل. منهم برای همدردی لباسمو کندم و شیرجه رفته تو گل. اولی : می گن گل برای پوست خوبه. بخدا راست می گم ! دست بزن پوستم مثل برگ گل با طراوت شده. ( خنده دسته جمعی و لمس پوست صورت آقا!) بعدش چیکار کردین ، چطوری خودتونو تمیز کردین؟ اولی: اینجا شیرهای آب هست. ما هم رفتیم زیرش خودمونو شستیم. ولی خیلی پدرمون دراومد از سرما مردیم. دومی : من همینجور گلی رفتم تو کیسه خوابم، خوابیدم ! امسال بیشتر سعی گرداننده گان گلاستنبری این بوده که در کنار کنسرتهای موسیقی هشدارهای سیاسی اجتماعی هم به شرکت کنند ه گان داده بشه. "نهضت هر چی می خونین باور نکنین." کار جالبی که تو جشنواره گلاستنبری کرده بودن " با جه ها و دکه های آگاهی" که تو او ن دکه ها خیلی ساده و مختصر به مردم آگاهی سیاسی می دادن! چرا که تصور می کنن که توضیح زیادی ممکنه تاثیر منفی داشته باشه.
به همین منظور در گوشه و کنار محوطه 900 هکتاری گلاستنبری دکه هائی برای سازمانها و انجمنهای فعال گذاشته بودن. یکیشون یکجور انجمنی بود که از حقوق پناهندگان در بریتانیا حمایت می کرد. با یک دختر جوونی که کنار تی شرتها تو قرفه ایستاده بودم حرف زدم که ببینم چی می گن: "کا رما اینه که به مردم یادآوری کنیم که خیلی از خبرهائی که درباره مهاجران و پناهندگان می خونن، دروغه یا یکجور تحریف واقعیته. تو این نهضت، ما ، صدای پناهنده ها رو به مردم می رسونیم. ما امسال برای اولین بارآمدیم گلاستنبری. مردم خیلی از ما حمایت کردن و تونستیم به کسانی که دیدن ما می یان درباره واقعیت پناهنده ها در بریتانیا حرف بزنیم. " یکعده کمدین معروف هم آمده بودن و با این واقعیتهای سیاسی جک می ساختن و مردم رو می خندوندن.
یکی از جکها که روی صحنه گفته شد: " من نمی دونم این کشورهائی که دائما پرچم آمریکا آتیش می زنن، این پرچمها رو از کجا می یارن؟! تو اون کشورها قاعدتا دو سه تا پرچم بیشتر نیست هی فوتش می کنن می برن سر تظاهرات بعدی!" زیر یک چادر بزرگی یک صحنه کمدی براه بود که چند صد نفری دورش جمع شده بودن و می خندیدن. یک کمدین انگلیسی که تو برنامه های شبکه MTV دیده بودمش (راسل گراند) تازه برنامه اش تموم شد و تا آمد جا خالی بده با میکروفنم غافلگیرش کردم! درباره اجرای" کمدی – تکی" ( کلمه من درآوردی برای standup comedy) تو جشنواره گلاستنبری گفت : "اجرا اینجا خیلی سخته. این چادر گلاستنبری خیلی ترسناکه، چون زیادی بزرگ و تاریکه.
پرچم ایران ولی از همه جالبتر دیدن پرچم جمهوری اسلامی مابین یکسری چادر بود! " من ریحانه هستم و همراه با شوهرم سیاوش بود که از بچه گی اینجا بزرگ شده آمدیم گلاستنبری" بهزاد: چه روزی آمدین ؟ چون چادرتون خیلی نزدیکه صحنه اصلی ؟!! ریحانه : ما چهارشنبه شب آمدیم ( دو روز قبل از شروع جشنواره) که جای خوب بگیریم. زندگی زیر چادر سخته ولی به زحمتش می ارزه . اگه دیرتر آمده بودیم جای به این خوبی پیدا نمی کردیم و سیل چادر ما رو می برد.( آخه در دامنه تپه روبروی pyramid stage بودن) ریحانه و سیاوش معلوم بود که ایرانی هستن . چون چادر خیلی شیک سرمه ای رنگی داشتن با صندلی تا شو و دشک بادی و اجاق گاز و ... ازشون پرسیدم که غیر از بلیط ( که حدود 150 شوند هستش) چقدر خرج کردن؟ ریحانه : والله ، حدود 800 پوند خرجمون شد. تازه غیر از خرج پرچم! خوب شد اینو گفتی . جریان این پرچم چیه ؟ ریحانه : آخه من دو سه ماه پیش از ایران آمدم . قبلش سیاوش گفتش که اگه می یای یک پرچم هم با خودت بیار که وقتی می ریم گلاستنبری بزنیمش بالای چادرمون که هم معلوم بشه کجا هستیم ، هم بگیم ایرانی ها هم ا ینجا هستن. چه چیز گلاستنبری رو دوست داشتی؟ ریحانه : مردمش و جوش عالیه. اصلا من اینجا دعوا ندیدم وهمه با هم مهربون و خوشرو هستن. واقعا موسیقی می تونه اخلاق رو عوض کنه. و اینکه صبح بلند می شیم و راهنمای برنامه ها رو دستمون می گیریم و در طول روز شاید 10 تا کنسرت می بینیم و ساعتهای 12 یا 1 شب برمی گردیم چادرمون و تازه از هیجان خوابمون نمی بره . تجربه عجیبیه. جای همه خالی .
پایان ( من که فکر نکنم سال دیگه بریم ) |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد
صفحه بدون عکس
