شادی

يکی از کوچه های پر رفت و آمد در محله بريک لين

ساختن دفاتر و بانک های تجاری مهم بين المللی با معماری مدرن، آپارتمان های نوساز، رستوران و کلوپهای شبانه ( Night club) باعث شد بخشی از جمعيت عمدتا جوون لندنی به اين ناحيه رو بيارن.

جان تری (چپ) برگزار کننده جشنواره موسيقی الکترونيک در شرق لندن

به همين دليل جان تری جوون 24 ساله اهل لندن و برگزار کننده اين جشنواره تصميم گرفت اونجا رو برای پياده کردن اين پروژه عظيم انتخاب کنه.

جان تری گفت: "چهار سال طول کشيد تا تونستم هنرمندها رو دور هم جمع کنم و ترتيبی بدم که از کشورهای مختلف بيان لندن. سال 2000 رفته بودم بارسلون در اسپانيا و اونجا، کنار دريا با چندتا جوون آشنا شدم و شروع کرديم به صحبت درباره موسيقی بريتانيا و گروه هايی که در کشورمون مطرحن. به اين فکر افتادم تا کاری کنم تا در داخل کشور هم بتونيم تمام جنبه های صنعت موسيقی رو به نمايش بذاريم و درباره اش حرف بزنيم. از اونجايی که من خودم طرفدار موسيقی الکترونيک هستم، روی اين سبک تمرکز کردم. چهار سال طول کشيد تا صدها هنرمند معتبر از سراسر اروپا رو جمع کردم، تمام کسانی رو که در توليد موسيقی الکترونيک شهرت دارن."

و چه جايی بهتر از شرق لندن که آدم می تونه با قدم زدن تو خيابونی به اسم "بريک لين"
(Brick Lane)هم پيتزا بخوره، هم خورش کاری. هم جديد ترين آلبوم های موسيقی رو پيدا کنه و هم از آخرين مد روز با خبر بشه. علاوه بر همه اينها تا دلتون بخواد کافی شاپ، بار و کلوپ تو کوچه پس کوچه ها پيدا می شه.

در حاشيه جشنواره، برنامه های ديگری هم اجرا می شد. هنرمندها بوم های نقاشی شون رو کنار پياده رو چيده بودن و همونجا نقاشی می کردن. به اين هنرمند ها می گن Live Artists يا نقاش هايی که به طور زنده و در ملا عام نقاشی می کنن. در اينصورت فقط حاصل کار مهم نيست بلکه عمل نقاشی کشيدن مهمه که به صورت يک نمايش ارائه می شه.

در کنار اين نقاش ها، بخشی از هنر ژاپن به نام" ماتسوری" هم عرضه می شد. هنرمندان ژاپنی در کنار پياده رو مشغول به ساختن سکوهای پله داری بودن که با نقاشی، شاخه های گل، برگ و چوب تزئين می شدن. در ژاپن به اين سکوها می گن ماتسوری. با يکی از طراحان اون صحبت کرديم که يک جوون 19 – 20 ساله ژاپنی بود به اسم کن.

کن گفت:" ماتسوری يک نوع طراحی داخلی سنتيه که در خونه هر ژاپنی وجود داره. ما به مدت 2 ماه قراره در گوشه و کنار لندن اين هنر رو به نمايش بگذاريم."

روی اين سکوها چند دختر زيبا با لبس های کيمونو، موهای آراسته و صورت آرايش کرده نشسته بودن. آرايش مو و صورت اونها در همونجا انجام می شد.

کن گفت: " اينها همه نمادهايی از فرهنگ ژاپنی هستن که در تاريخ ژاپن ريشه دارن."

با نزديک شدن به غروب گفتيم بهتره بريم سری به بارها و کلوپ ها بزنيم. جان تری بهمون پيشنهاد داده بود که بريم "کارگو" Cargo يکی از معروفترين کلوپ های لندن چون قرار بود اتين
Ettien، دی جی فرانسوی بياد و برنامه اجرا کنه.

کارگو قبلا يک کارگاه بوده و هنوز هم لوله های تهويه و سقف قوسدارش به همون صورت باقيمونده. کارگو متشکل از 2 سالن بزرگ، يک رستوران و يک حياط خلوت است. تو حياط منقل و کباب به راه بود ولی حدود ساعت 9 شب ديگه بساط کباب تعطيل شد و مردم کم کم رفتن داخل سالن.

اما در سالن اصلی حدود 10:30 شب باز شد و چنان بکوب بکوبی راه افتاد که قفسه سينه آدم تکون می خورد. يک دی جی انگليسی و بعد هم مهمون ويژه اون شب، Ettien دی جی فرانسوی بود که تا صبح می زدن. آهنگ ها به سبک هاوس، الکترو و گاراژ اجرا می شد و هنوز حتی وارد بازار نشدن. بنابراين ما و شما از اولين کسانی هستيم که اين آهنگ ها رو شنيديم.