بازی جيمی فاکس در نقش ری چارلز تحسين منتقدان را برانگيخت و جايزه گلدن گلوب را برای او به دست آورد

کارگردان: تيلور هکفورد
بازيگران: جيمی فاکس، کری واشنگتن، رجينا کينگ، کليفتون پاول
محصول سال 2004 آمريکا - يونيورسال

در سالی که فيلمهای زندگی نامه ای خوش درخشيده اند و جايگاه ويژه ای را در ميان نامزدهای اسکار به خود اختصاص داده اند، تيلور هکفورد در تازه ترين ساخته خود، ری، ماجرای زندگی و اوج گيری ری چارلز، خواننده، آهنگساز و نوازنده افسانه‌ای را روايت می کند.

داستان ری از سال 1948 و هنگامی آغاز می شود که ری چارلز در هجده سالگی با اتوبوسی که در آن سفيدپوستان از سياهپوستان جدا شده اند، رهسپار سياتل می شود تا کار خود را به عنوان يک تک‌نواز پيانو آغاز کند.

سپس با بازگشتهای مکرر به گذشته، دوران کودکی او را در جورجيا نمايش می دهد که با فقر و تنگدستی سپری شد. وقايع و خاطرات اين دوران، بخصوص مرگ برادرش، جورج که ری خود را در وقوع آن مقصر می دانست، در زندگی آينده اين هنرمند به ويژه در اعتياد بيست ساله او به هروئين تاثير داشتند.

هرچند ری چارلز در شش سالگی به دليل بيماری نابينا می شود، اما نه اين ناتوانی و نه سياهپوست بودنش (که در جامعه آمريکايی آن زمان مايه سرکوب و تبعيض بود)، او را در راه درخشش و ستاره شدن، متوقف نمی کنند. چارلز که نقش او را جيمی فاکس ايفا می کند، هم در دنيای موسيقی و هم در جنبش حقوق مدنی و برابری نژادی به يک چهره ماندگار بدل می شود.

اعتياد بيست ساله ری چارلز به هروئين يکی از عرصه هايی در زندگی اوست که در فيلم "ری" مورد کاوش قرار می گيرد

در حالی که فيلم، دردسرهای چارلز را در زمينه اعتياد به مواد مخدر و زنبارگی وا می کاود، بدنه اصلی داستان به بازگويی موفقيتهايی اختصاص دارد که او را گام به گام پيش بردند و به جايگاه يک ستاره دست نيافتنی رساندند.

از جمله اين موفقيت ها، می توان به دوازده جايزه گرمی و يازده ترانه پرطرفدار که در صدر جدول پرفروش ترين آهنگهای آر اند بی جای گرفته اند اشاره کرد؛ ترانه هايی چون Unchain My Heart و Hit the Road Jack که حتی پس از دهه ها محبوبيت خود را حفظ کرده اند. بسياری از اين ترانه ها توسط خود ری چارلز برای فيلم ری بازخوانی و اجرا شدند.

هرچند فيلم دو ساعت و نيمه تيلور هکفورد را بسياری از منتقدان "طولانی" خوانده اند اما حتی اين زمان نامتعارف هم برای پوشش سرتاسر زندگی پرافت و خيز ری چارلز کافی نبوده است؛ داستان فيلم، در 1966 زمانی که چارلز خود را از شر اعتياد به هروئين رها می کند، پايان می يابد.

هکفورد تصميم خود را برای اين پايانباندی توجيه می کند و چهار دهه پايانی عمر چارلز را فاقد رويداد جذابی می داند. او می گويد: "اين دوران تنها آکنده از موفقيت بود و موفقيت کسالت بار است."

با وجود اين، نيل اسميت، گزارشگر بی بی سی عقيده دارد که فيلمساز بايد برای بخشی از زمان فيلم را به روايت مهمترين افت و خيزهای زندگی خانوادگی ری چارلز اختصاص می داد؛ مانند دو بار طلاق او از همسرانش و دوازده فرزندش که در چارچوب زندگی زناشويی يا خارج آن به دنيا آمده بودند.

جوايز امسال گرمی به يادبودی برای ری چارلز بدل شد و هشت جايزه را به آلبومی از اين هنرمند فقيد اختصاص داد که پس از مرگ او انتشار يافته است

اما شايد همکاری ری چارلز با تيلور هکفورد برای ساخت اين فيلم، در کنار امتيازهايی که داشته، محدوديتهايی را هم به ويژه برای کاويدن در زندگی خصوصی او، به دنبال آورده است.

نمايش ری بر پرده سينماهای آمريکا، تنها پنج ماه پس از درگذشت اين هنرمند هفتاد و سه ساله آغاز شد. هکفورد پيش از نمايش فيلم در مرکز شهر لندن گفت اميدوار است که فيلمش بر ميراث بازمانده از اين ستاره فقيد بيفزايد.

در واقع، ميراث اين ستاره در قالب ترانه هايش، از برجسته ترين امتيازات فيلم هستند که همراه با بازی درخشان جيمی فاکس که سيمای ری چارلز را به خوبی بر پرده سينما ترسيم کرده است، تحسين و ستايش منتقدان را برانگيخته اند.

بسياری پيشبينی می کنند که فاکس خواهد توانست روز بيست و هفتم فوريه، اسکار بهترين بازيگر مرد را برای ايفای نقش ری چارلز به دست آورد. او پيش از اين، جايزه گلدن گلوب را برای همين فيلم به دست آورد.

گذشته از نامزدی اسکار برای بهترين بازيگر مرد، ری در پنج رشته ديگر هم ازجمله بهترين فيلم و بهترين کارگردان نامزد جايزه اسکار است.

در حالی که مراسم گرمی، همتای اسکار در صنعت موسيقی آمريکا، امسال به يادبودی برای ری چارلز بدل شد و هشت جايزه را به آلبومی از او اهدا کرد که پس از مرگش منتشر شده است، سازندگان فيلم ری هم اميد دارند که چنين موفقيتی را در شب بزرگ سينمای آمريکا به دست آورند.