لعبت والا می گفت هنوز از محافل ادبی که در تهران دهه 40 با سيمين برگزار می شد ياد می کند و خود را مثل ماهی بر خاک افتاده حس می کند. او در شعری که برای سيمين خواند فروتنانه گفت: يک شعر تو همطراز ديوان من است

ندانم در هزار و سيصد و پوچ/ به چه اميد کردم از وطن کوچ