نازنين نظام شهيدی 1383 -1333 (عکس برگرفته از سايت مسعود سهيلی)

نازنين نظام شهيدی در مراسم اهدای جوايز شعر کارنامه بيانيه هيئت داوران را قرائت کرد و ساعاتی پس از مراسم در جمع دوستان کارنامه پس از چند دقيقه بد حالی، درگذشت.

همسرش به خبرگزاری کار ايران گفته است که او به دليل لغزيدن بر روی کف سراميک منزل نگار اسکندر فر، از چهره های هنری ايران و ميزبان آنها، سرش به زمين خورده و بعد از مدتی بدحال شده است.

او اول اسفند 1333 در خانواده ای از اهل ادب و فرهنگ خراسان متولد شد و فعاليت ادبی خود را با تشويق مادرش ويسه حبيب اللهی که او نيز شاعری بود، از نوجوانی آغاز و از همان دوران تا چند سالی پس از انقلاب به عنوان گوينده در راديو مشهد کار کرد.

خانم نظام شهيدی پس از مهاجرت به تهران در اواسط دهه شصت، اشعارش در مجلات ادبی منتشر شد و نخستين مجموعه شعرش را با عنوان "ماه را دوباره روشن کن" به چاپ رساند.

در اوايل دهه هفتاد با مجموعه شعر "بر سه شنبه برف می بارد" به شهرت رسيد و با انتشار سومين مجموعه اش به نام "اما من معاصر بادها هستم" جايگاه خود را عرصه شعر ايران تثبيت کرد. به گفته منتقدان نازنين نظام شهيدی در اشعارش تحت تاثير شاعر ديگری نبود و زبانی مستقل و شعری پر از مضامين عاطفی و فلسفی داشت.

به خواست او که دوست می داشت در کنار مادرش در مشهد دفن شود، پيکر او به مشهد انتقال خواهد يافت.

شعری از نازنين نظام شهيدی

سه روايت از يک عکس

۱
عدسی دوربين دايره ای کامل است
تا همه را با هم بغل کنم.
همه ايستادند تا رو به سال های نيامده، لبخند بزنند.
روشنی ترکيد
اتاق خيس شد

۲
ما زير برق چشمان پرستاره تو ايستاديم
تا عکس بگيريم و مهربان بوديم
من لباسم طلايی بود
کسی پيراهنی به رنگ بنفشه داشت
و سرش را روی شانه ام خم کرد تا مهربان باشيم
ما در نور حل شديم وقتی روشنی شکفت و چشمان تو خنديدند
يکی هم نيامده بود. اسمش به يادم نيست.
کسی هم يکسره می گفت:
چرا چراغ ها امشب اين همه کم نور است؟

۳
ايستاديم. عکس گرفتيم
زير باران ها و هلهله ها
عکس من نيفتاده است.
تو نيامده بودی
من سايه داشتم
در عکس، غايبم....