بهزاد بلور

• مانی خوب هستی؟

• مانی از خبرنگار هائيه که ما تازه اون رو کشف کرديم. ما صداش رو به زبان انگليسی توی برنامه های ورزشی راديوی بی بی سی چهار داخلی شنيديم. با دوستامون که تماس گرفتيم فهميديم که اين مانی هست و يک ايرانیه! خلاصه با هم آشنا شديم. مانی جان خيلی ممنون که اومدی توی برنامه ما.

• چند وقته که کار خبرنگاری ورزشی می کنی؟

• چند سالته؟

• کجا به دنيا آمدی؟

• اينجا بيشتر با چه کسانی رفت و آمد داری؟

• متاسفانه يکی پيدا کردی که جای عموته ( که من باشم! ) ... مانی درس هم خوندی؟

• وقتی تو ايران بودی گزارش های مختلفی راجع به تيم نوجوانان فوتبال درست کردی که هفته ديگه اون رو می نويسيم. اما در عين حال در مورد فوتسال زنان در ايران هم يک گزارش درست کردی و شايد تنها مردی باشی که تونستی بری و در مسابقه فوتسال زنان حضور پيدا کنی! اين جريانش چيه؟

دفترچه يادداشت مانی!

گفتند خوب بيا. بعد گفتم چون از راديو هستم می خواهم صدای تمرين شما رو هم ضبط کنم. اين مربی گفت که نمی تونی چون شما آقا هستی! من گفتم چون نابينا هستم برام فرق نمی کنه که شما بچه، مرد يا زن باشيد. چون من کسی رو نمی بينم. بعد ايشون هم قبول کردند!

• يک مقداری برامون از تيم پيکان زنان بگو.

• چرا؟

حالا بخونيم مصاحبه ای که تو با خانم مهناز اميرشقاقی، مربی تيم پيکان زنان داشتی ...

مهناز اميرشقاقی: در سال ۱۳۷۵ در استان تهران و کلاً در ايران استارت فوتسال زنان زده شد. فکر می کنم ورزش خانم ها در خيلی جهات از آقايان بهتره. اون هم با امکانات کمی که ما داشتيم! اگر همون امکاناتی که به آقايون دادند رو به خانم ها می دادند، فکر می کنم خانم ها صد پله از آقايون جلوتر بودند! ما به خاطر اينکه امرار معاش کنيم، مجبور هستيم شغل ديگه ای داشته باشيم. مثلاً من در هفته مجبورم دو تا سه ساعت وقتم رو برای فوتبال بذارم. مسلماً پيشرفتی که من دارم يک هزارم پيشرفت آقايون نيست. ولی اگر همون امکانات رو به ما بدن، ديگه کسی دنبال کار ديگه ای نمی گرده!

• مانی يک مصاحبه هم با خانم پريسا قهرمانی، خبرنگار روزنامه ايران ورزشی درباره فوتسال زنان داشتی. اون رو هم بخونيم.

مانی: به نظر شما سخته که دختر از بچگی علاقه ای به فوتبال داشته باشه و الان نتونه بازی کنه؟
پريسا قهرمانی: آره خوب. به هر حال جلوی علايق ديگران رو گرفتن در هر حالتی سخته. اين هم يکی از اون حالت هاست!

• مانی برخورد خود فوتباليست ها با تو چطور بود؟

بهترين شکلی که شما ميتونی آدم های نابينا رو راهنمايی کنی، اين هست که بزاريد ما آرنج شما رو بگيريم که شما توی يک مسير اول بريد. علی دايی بلافاصله اين کار رو کرد و من رو راهنمايی کرد.

• مانی جان خيلی ممنون که با ما بودی.