فربد سروندی

بچه ها تا حالا چند کيلومتر رو با دوچرخه طی کرديد؟
تا الان ۵۷.۰۰۰ کيلومتر رو در اين چهار سال و سه ماه رکاب زديم و از اينجا تا ايران و مسافتی هم که در ايران رکاب خواهيم زد در کل بالغ بر ۶۰.۰۰۰ کيلومتر خواهد شد.

آفرين! در طی اين مسير چند تا دوچرخه عوض کرديد؟
دوچرخه ای که الان داريم سومين دوچرخه ای است که توی اين سفر ازش استفاده می کنيم. ما بيشتر از ۴۰.۰۰۰ کيلومتر رو با همين دوچرخه سوم رکاب زديم.

با چه هزينه و چه سرمايه ای اين فعاليت رو شروع کردين؟
موقعی که ما اين کار رو شروع کرديم با اينکه مجوز داشتيم و به عنوان اولين ايرانی می خواستيم اين کار رو انجام بديم، اما متاسفانه هيچ حمايتی از ما نشد! ما هم چون عمرمون رو برای اين کار گذاشته بوديم و ديديم با مخالفت های بی منطق بعضی ها، اين کار هدر ميره، با دو تا ويزا و مقدار کمی دلار و ارز از کشور خارج شديم.

اون پولی که همراه داشتيم حتی پول ويزاهامون هم نبود. در طول راه صرفه جويی های زيادی می کرديم. بعضی وقت ها مجبور به کار کردن هم شديم! اما هموطنان ما در سراسر دنيا هميشه از ما حمايت کردند.

امير کلاً چند تا کشور رو شما تونستيد رکاب بزنيد؟
آذربايجان چهل و يکمين کشوری خواهد بود که رکاب می زنيم! توی بعضی از کشورها هم به خاطر ويزا نتونستيم بريم! مثل آمريکای مرکزی که به يازدهم دسامبر برخورد کرديم! اون موقع هيچ کدوم از کشورهای آمريکای مرکزی به ما ويزا ندادند!

توی اين چهل و يک کشوری که ازشون عبور کرديد، کدوم يک از همه بهتر و راحت تر بود؟
از نظر رکاب زدن اروپا بهترين جا برای دوچرخه سواری است.

آيا شما توی اين مسير عاشق هم شديد؟
مگه کسی با دوچرخه هم عاشق ميشه؟

چرا که نه؟
البته پيش مياد. ما با آدم های مختلفی برخورد کرديم و کارمون هم جوری بود که بايد اون رو تموم می کرديم. خيلی جاها مجبور بوديم به خاطر کارمون، پا روی دلمون بذاريم!

پس اين اتفاق افتاده بوده، اما شما هدفتون رو انتخاب کرده بوديد؟
بله. حسن به يک دختر خانم دل بسته. با وجود اينکه بسيار دلباخته اون خانم شد ولی سفرش رو انتخاب کرد. به خاطر اينکه پيام ما، پيام صلح و دوستی بوده و تصميم داشتيم اون رو به پايان برسونيم! ولی اين دليل نميشه که از عشقش جدا بشه! اميدوارم که به هم برسند!

خود تو چی امير؟ تو به کسی دل نبستی؟
دل بستن به يک نفر آسونه! اما من به خيلی ها دل بستم!

بهترين و بدترين خاطره ای که از اين سفر دارين چی هست؟
بهترين خاطره ديدن مردم و به خصوص هموطنان عزيزمون هست! وقتی توی شورای شهر و شهرداری لس آنجلس نشان ويژه کاليفرنيا رو به عنوان سفرای صلح مردم ايران به ما اهدا کردند، يا در سازمان ملل وقتی کار ما رو به رسميت شناختند و به قول خودشون اولين دوچرخه هايی بوديم که رفتيم داخل اونجا از بهترين خاطرات ما بوده.

باز هم خوشبختانه زنده مونديم! ولی تلخ تر از اون اين بود که ما با گردن خونی و دست های زخمی به سفارت ايران مراجعه کرديم و گفتيم که همچين اتفاقی برای ما افتاده! سفارت ايران هم گفت که به ما هيج ربطی نداره!

پس سفری پر از سختی و با خاطرات زيبا و ناخوشايند بوده! بچه ها، آيا قصد اين رو داريد که بعد از سفر، تجربياتی که توی اين چهار سال و نيم به دست آوردين رو ثبت کنيد؟
قصد داريم که در اولين فرصت ممکن اين مجموعه رو گردآوری کنيم و به صورت کتابی به چاپ برسونيم که شايد مورد استفاده دوستان و جوانان کشورمون قرار بگيره!

توی اين چهل و يک کشور، آيا به شما پيشنهادی هم برای موندن تو همون کشورها داده شد؟
بله. مخصوصاً در آمريکا خيلی از وکلای ايرانی به ما می گفتند که ما حتی برای شما اجازه اقامت می گيريم و همين جا بمونيد! اونوقت با نام اين کشور همين فعاليت رو ادامه بدين! بعد می بينيد که چگونه از شما حمايت ميشه! ولی ما يک کاری رو به اسم ايران و ايرانی می خواستيم انجام بديم!

بعد از تموم شدن سفر فکر اين رو کرديد که چه شغلی رو برای خودتون انتخاب کنيد؟
من جهانگردی رو خيلی دوست دارم. به خاطر آشنايی با فرهنگ مختلف، ديدن افراد مختلف و آشنا شدن با آداب و رسوم اونها.

حسن تو چی؟
من خيلی کارهای فرهنگی رو دوست دارم. مخصوصاً نوشتن رو خيلی دوست دارم.

اميدواريم که به خواسته هاتون برسيد. بچه ها مردم جهان رو چه شکلی ديديد؟
مردم دنيا واقعاً شبيه هم هستند. جدا از نژاد و رنگ و مرزهايی که ما کشيديم، خيلی شبيه هم هستيم. ولی متاسفانه سياست ها و دولت مردها هستند که اختلافات رو گسترش ميدن! وگرنه مردم دنيا شبيه هم و همه عاشق صلح و دوستی و عشق به همديگه هستند!

وقتی شما اين کار رو انجام داديد، کشورهای مختلفی رو ديديد. وقتی اون ها رو با ايران خودمون مقايسه کنيد، از ديد خودتون ايران در چه وضعيتی است؟
بدون رودرواسی موقعيت ايران خيلی خوب نيست و ما رو خيلی بد می شناسند. حتی در کشورهای آفريقايی مردم از ما می پرسيدند که آيا شما تلويزيون هم داريد؟!!! حالا خود اون طرفی که از ما سوال کرد شايد پدربزرگش مثلاً دنبال گورخر بوده!

متاسفانه همچين برخوردهايی بود! وقتی توی تبت بوديم، يک نفر با لهجه غليظ از ما پرسيد : " Where are you from? " ... گفتيم ايران. پرسيد ايران کجاست؟ گفتيم بابا ايران، ايران!!! يهو گفت اوووووه ، تروريست! تازه ما رو شناخت که کی هستيم! اين خيلی خنده دار و تلخ بود!

طولانی ترين وقتی که نتونستيد با خانواده خودتون صحبت کنيد چقدر بوده؟
بيشترين تماس ما از طريق ايميل بوده. طولانی ترين زمان توی آمريکا جنوبی و آفريقا بود. در آمريکای جنوبی ما شش ماه با خانواده تماس تلفنی نداشتيم و فقط از طريق ايميل با اونها تماس می گرفتيم.

برای کسانی که می خواهند کار شما رو بعد ها انجام بدن چه پيامی داريد؟
خواهشی که از بچه ها داريم اين هست که بی گدار به آب نزنند و با شروع مسيرهای کوتاه تر در ايران، کار رو شروع بکنند و ببينند که توانايی بدنيشون چه جوری هست! اول وقتی آدم نگاه می کنه اين کار جذابه و قشنگی خاصی داره!

اما وقتی انجام ميدن می بينند که سختی های زيادی داره. در کنار اين هم، هزينه خيلی مهم هست و بدونند که درآمد يک روز ايران، در خارج از کشور پول يک شکلات هم نيست! وقتی همه اين چيزها رو در نظر بگيرند، بدونند که خواستن توانستن هست و می تونند اين کار رو انجام بدن!

هزينه های اين سفر رو چگونه تامين می کرديد؟
ياد گرفته بوديم که با هزينه های خيلی پايين سفر بکنيم. هميشه مردم از ما می پرسيدند که کجا می خوابيد، می گفتيم توی هتل های ميليون ستاره! چون همش زير آسمون می خوابيديم. بعضی وقت ها هم پيش دوست های ايرانی بوديم. بارها شده بود که ما با يک کنسرو، صد و پنجاه کيلومتر رو رکاب زده بوديم!

گفتی در چند مورد هم مجبور شديد کار بکنيد، درسته؟
آره. کارهای موقت مثل خالی کردن کانتينرهای بار يا کارهای ساختمونی و نقاشی.

شعار شما، شعار صلح و دوستی بود. اما از موقعی که اين سفر رو شروع کرديد، همه جا جنگ و جدال شروع شد! تا حالا به اين موضوع فکر کرده بوديد؟
آره! از اين به بعد می خواهيم دور دنيا رو با پيام جنگ رکاب بزنيم که صلح بشه!

اين چهار سال و نيم چه درسی به شما داد که ميشه اين درس رو در يک جمله يا دو جمله بيان کرد؟
خيلی سوال سختيه! اما می تونم بگم که خواستن توانستن است! خيلی جاهای دنيا رو ديديم، آسمون همه جا يک رنگه، اما زمين خيلی فرق می کنه. مردم دنيا همه جا عاشق صلح و دوستی هستند.

اين که ميگن دنيا خيلی کوچيکه، حيقيت داره؟
دنيا کوچيک نبود که با دوچرخه نميشد دورش رو رکاب زد!

الان که در حال ورود به ايران هستيد چه احساسی داريد؟
شوقی که قابل تصور نيست. به سخن هم نمياد. مگر اينکه آدم خودش در همچين لحظه ای قرار بگيره. شوقی که برای ديدن ايران دارم، بسيار بسيار زياده. عاشق اون خاک هستم و موقعی که بهش برسم شايد قلبم بايسته! خيلی خوشحال هستم که دارم به ايران عزيزم بر می گردم.

امير احساس تو چيه؟
فقط اين رو می تونم بگم که ايران عزيز من، من يک کار خيلی کوچک کردم البته با همت دوستان عزيز در پنج قاره دنيا! فقط به خاطر اينکه اسم تو رو بلند کنيم. اين هديه رو از ما قبول کن...