بهزاد بلور

کنسرت تو سالن "همر اسميت پله " برگزار شد. قيمت بليط ها برابر با کنسرتهای ايرانی ديگه بود.برای خيلی ها کمر شکن، برای مسئول برنامه منطقی:" فقط پول بليط هواپيمای ۹ نفر گروه رو تصور کنين ، بايد خرج کنسرت دربياد ديگه ".

درها که باز شد ملت ريختن تو سالن و هنوز دو ساعت به شروع کنسرت مونده رفتن چسبيدن به صحنه و جا گرفتن. تيپ بچه هائی که آمده بودن خيلی خوب بود. منو ياد اون قديما انداخت اولين کنسرتهای ايرانی لندن بعد از انقلاب که تو همين سالن شروع شد. مردم خيلی به خودشون می رسيدن و محال بود دعوائی راه بيافته.

اکثر تماشاچيا حول و حوش بيست سال بودن. سالن بزرگتر از سالن کنسرت پارسالشون بود. برای همين با اينکه تعداد زيادی آمده بودن کنسرت، سالن پر نشد. ولی ، خود بچه ها از اين موضوع راضی بودن.

تماشاچيا چی گفتن

چند تا از تماشاچيا بعد از کنسرت :
" من تو اين يکساله فقط دو تا کنسرت رفتم، کنسرت آريان" . . ." به من خيلی خوش گذشت، چون ازدحام نبود همديگرو هل نمی دادن"

" من کنسرتهای پاپ ديگه رو هم رفتم ، ولی به اينکه بچه ها از ايران آمدن و به اين خوبی اجرا می کنن، افتخا رمی کنم"...

با اينکه از ورود افراد زير ۱۸ ممنوع بود!!! ولی بچه هائی که نظرشون رو شنيدين زير ۱۸ سال بودن. خيلی از بچه های دانشجوی لندن هم آمده بودن کنسرت.
و اين تنها کنسرتی بود که بعد از سالها من رفتم و چشمم از دود سيگار نسوخت.

چه بد شد
يکی از نکته های منفی کنسرت موسيقی پيش از کنسرت بود که از سالن پخش می شد.
..." چرا يک آهنگ ايرانی نمی ذارن که ماحس کنيم آمديم کنسرت ايرانی !!"
موسيقی خيلی ملايم و آسانسوری بود با صدای کم.
اين کار رو برای گروه آريان سخت کرد چون معمولا تو کنسرتهای ايرانی مردم قبل از آمدن خواننده روی صحنه می زنن و می رقصن و کلی روحيه دارن ولی تو کنسرت آريان هم ديگه با بغض منتظر ورود گروه بودن.

روی صحنه
آريانها آمدن رو ی صحنه با يک گيتاريست جديد(فکر کنم) "فرزاد فخرالدينی" . دست راست صحنه نيما وارسته ( صدا بردار آلبوم جديد و نوازنده ويولن) بعد ساناز و سحر ( هم آوازها ) بعد علی پهلوان و پيام صالحی و شراره و نينف ( اورگ ) و پشت سر هم عليرضا طباطبائی و اسم نوازنده سازهای کوبه ای و بيبس گيتار گروه رو يادم رفت بپرسم ببخشيد.

بهرحال بچه ها لباسهای سفيد پوشيده بودن که لباس دخترها رو شراره طرح کرده بود.
و مانتوی کجی بود که پهلوش گره می خورد و لباس پسرها هم کار پيام بود. گويا لباس های زمستانی گروه آماده نشده و لباسهای کنسرت کيش رو پوشيده بودن.

آهنگها
اجرای گروه آريان نسبت به سال گذشته خيلی بهتر و حرفه ای تر بود فقط کمی مشکل صدابرداری داشتن. چند بار بلندگوها زوزه کشيد و گاهی صدای خواننده ها شنيده نمی شد. ولی بچه ها خارج نخوندن و آهنگها شبيه خود آلبوم اجرا شد. آهنگ "ترانه عشق" و بذار برم" و "مگه ميشه" و "پرواز" از آهنگهای داغ کنسرت بود.

قسمت دوم کنسرت خيلی شادتر اجرا شد.
اشکال کار اين بود که حتی مابين قسمت اول و دوم موسقی ای که تو سالن پخش می شد خيلی ضد حال بود. يک موسقی ملايم بدون آواز با صدای کم .

ولی بچه ها که آمدن روی صحنه بعد از دو ، سه تا آهنگ مجلس رو گرفتن دستشون و ديگه دخترا و پسرای تماشاچی خيلی با آهنگها حال کردن. و تا آخرين آهنگ با گروه همصدا شدن و با آهنگها رقصيدن.

بعداز کنسرت هم تماشاچيا دل نمی کندن و دوست داشتن که هنوز دور هم جمع باشن ولی مامورای امنيت ديگه بيرونشون کردن.مدت زمان طولانی ای بود که گروه سنی يکسانی از يک طبقه فکری و مالی تو لندن دور هم جمع نشده بودن و خلاصه به همه خوش گذشت.