 | | | | | | | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
روز هفتم : احسان حديدی قهرمان رشته پرتاب ديسک | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
گفتگوی فربد با احسان حديدی قهرمان پرتاپ ديسک برای راديو بی بی سی بخوانيد و گوش کنيد : احسان حديدی : عضو تيم ملی جوانان هستم. من از سال ۱۳۸۰ به رشته دووميدانی اومدم و در ماده پرتاب ديسک با آقای ايوانوويچ مربی اکراينی شروع به کار کردم. بعد از سه ماه به اکراين رفتم و در اونجا تونستم رکورد ايران در رده نوجوانان رو بزنم. چهار ماه پيش هم در مسابقات جوانان آسيا مدال طلا گرفتم و بيست روز بعدش هم در مسابقات جوانان جهان مدال طلا گرفتم.
قهرمان جهان بودن چه لذتی داره؟ يکی از آرزوهای بزرگ من اين بود که بتونم در سطح آسيا و دنيا به مدال دست پيدا کنم. واقعاً خيلی خوشحال هستم که تونستم برای ايران و مردم ايران مدال طلا بگيرم. احسان، چند سالت هست و اهل کجا هستی و الان کجا زندگی می کنی؟ من ۱۹ سال دارم و بچه تهران هستم و در خيابان پيروزی، ميدان چهارصد دستگاه زندگی می کنم. چی شد که اين رشته ورزشی رو انتخاب کردی؟ پدربزرگ من در شمال ايران، رامسر ويلا داره. من هر وقت که ميرفتم اونجا، با سنگ شيشه همسايه ها رو می شکستم! به همين صورت بود که به پرتاب علاقمند شدم. تابستون سال ۱۳۸۰ به ورزشگاه شيرودی رفتم و با آقای نوح نژاد شروع به تمرين کردم. بعد از اون هم با آقای ايوانوويچ تمرين داشتم. من از بچگی خيلی پرتاب کردن رو دوست داشتم!
پس به قول خودمون شر و شور بودی و شيشيه می شکستی!!! حالا چه وجه تشابهی بين پرتاب سنگ و پرتاب ديسک هست؟ پرتاب کردنش مثل همديگه هست! البته فرقش اينه که وقتی ديسک رو پرتاب ميکنی، صبر می کنی که ببينی کجا خورد، ولی وقتی سنگی رو می زنی، فرار ميکنی!!! برامون بيشتر از رشته ورزشی خودت بگو ... رشته دو و ميدانی رشته مادر ورزشهاست و جذاب ترين و پرتماشاترين رشته توی مسابقات جهانی يا المپيک هم هست. ۲۸ ماده ورزشی داره که هر کدوم از ديگری زيباتر هستند. مسابقات ليگ که در ايران برگزار ميشه، نهايت ۵۰ تا ۶۰ نفر تماشاچی داره! ولی در مسابقات جهانی که من رفته بودم تقريباً ۵۰ هزار نفر تماشاچی توی استاديوم بودند و همه تشويق می کردند! به همين خاطر هم هست که فکر می کنم ورزش دو و ميدانی در ايران خيلی کمتر پيشرفت ميکنه. اميدوارم با تبليغاتی که سازمان تربيت بدنی و فدراسيون ميکنه، رشته دو و ميدانی هم مثل رشته های ديگه ورزشی تماشاچی بيشتری پيدا کنه. درباره رشته پرتاب ديسک برامون توضيح ميدی؟ در اين رشته از يک ديسک به عنوان وزنه استفاده ميشه که وزن اون در رده نوجوانان يک و نيم کيلوگرم ، در رده جوانان يک کيلو و هفتصد و پنجاه گرم و در رده بزرگسالان دو کيلو هست. رکورد نوجوانان جهان ۶۵ متر هست. رکورد جوانان جهان ۶۵ متر و ۸۸ سانتی متر و رکورد بزرگسالان هم ۷۴ متر و ۸ سانتی متر هست. توی اين رشته يک دايره پرتاب به طول دو و نيم متر وجود داره که بايد دست ها رو باز کنی و توی اين دايره دو دور بچرخی و ديسک رو پرتاب کنی. محوطه ای هم وجود داره که اگر از اون محوطه ديسک بيرون بره، خطا اعلام ميشه. اگر از جلوی دايره هم بيرون بيايی باز هم خطا هست!
مسابقات قهرمانی جهان که شما هم تونستی اونجا قهرمان بشی در کجا برگزار شد ؟ مسابقات در ايتاليا بود. قبل از مسابقات من نتونستم استراحت کافی بکنم. چون استرس زيادی داشتم و مربی ها هم با من از ايران نيومده بودند. گرفتن اين مدال به نظر من خيلی با ارزش بود چون که با سختی اون رو گرفتم. در اين مسابقات، بهترين تيم های جهان توی يک هتل خيلی خوب بودند که نزديک استاديوم بود. ولی هتل ما تا استاديوم ۵۰ کيلومتر فاصله داشت و تقريباً يک ساعت و نيم بايد توی اتوبوس می نشستيم و می رفتيم تمرين و بر می گشتيم! غذامون هم هر روز ماکارونی بود! جوری بود که روز آخر توی مهمونی خداحافظی يا همون Goodbye Party، وقتی من مرغ ديدم تعجب کردم! اما من با اين مدال طلايی که گرفتم تمام تيم و مردم ايران رو شاد کردم. وقتی که اعلام کردند قهرمان جهان شدی، چه حسی داشتی؟ اون لحظه رو نميتونم بيان کنم. چون واقعاً احساس خاصی داشتم و باور نمی کردم که به مدال طلا دست پيدا کنم. چون در مسابقه فينال، اولين پرتاب من ۵۷ متر بود و با اون پرتاب من دوازدهم می شدم! پرتاب بعدی من ۵۹ متر شد و بعدی شد ۶۰ متر که اول شدم! بعد يک پرتاب ديگه هم کردم که ۶۲ متر و ۱۴ سانتی متر شد و با همين پرتاب قهرمان جهان شدم و مدال طلا گرفتم. واقعاً خوشحال بودم که تونستم برای اولين بار در تاريخ دو و ميدانی ايران، به مدال با ارزش طلا دست پيدا کنم.
مسابقات بعدی خودت کجا هست؟ من امسال از رده جوانان خداحافظی می کنم و به رده بزرگسالان می روم. مسابقات بعدی قهرمانی آسيا هست که سال آينده در سئول کره برگزار ميشه. بعد از اون، مسابقات دوحه قطر هست که در سال ۲۰۰۶ برگزار ميشه. از تيم ملی ايران بگو. چند نفر در اين تيم فعاليت می کنند و مربيان شما کجايی هستند؟ مربی ما اهل بلاروس هست و خيلی هم سخت گيره. انقدر سخت گيره که حتی نمی گذاشت برم توی خيابون قدم بزنم! البته نتيجه اين کار رو خدا رو شکر گرفتم. اعضای تيم ملی هم به جز من، آقای عباس صميمی، آقای ابراهيم مؤمنی و آقای احسان پورآقاکوچک هستند که زير نظر آقای ويکتور گوتر تمرين می کنند. موقعيت تيم ملی ايران الان با تيم های ديگه آسيايی و جهانی چطوری هست؟ در پرتاب ديسک ، آقای صميمی ۶۴ متر و ۹۸ سانتی متر پرتاب کردند که رکورد آسيا فکر می کنم ۶۵ متر و ۱۲ سانتی متر باشه و ايشون فقط ۱۵ سانتی متر تا شکستن اين رکورد اختلاف دارند. به اميد خدا در مسابقات دوحه قطر با تلاشی که مربيان و فدراسيون دو و ميدانی انجام می دهند ، بتونيم يک رکورد خوب به دست بياريم.
مدال طلايی که گرفتی برای اولين بار در رشته دو و ميدانی برای ايران گرفته شده ، درسته؟ بله. در رشته های دو و ميدانی تا به حال ما مدالی نداشتيم و بهترين مقامی که کسب کرده بوديم، رده سی و ششم مسابقات جهانی بوده. اين مدال اولين مدال طلای دو و ميدانی ايران هست. احسان، وقتی اين مدال رو کسب کردی، آيا از طرف باشگاه های خارجی به تو پيشنهادی شد؟ بله. کشورهای ليتوانی، اکراين، مصر، عربستان و قطر پيشنهاد دادند که بيا و با ما تمرين کن. بعد هم که اومديم ايران، دو دعوت نامه از آمريکا اومده که برم توی دانشگاه اونها درس بخونم و همون جا هم پرتاب کنم. تصميم خودت در اين مورد چيه؟ امکانات ما توی ايران خيلی کم هست. مخصوصاً برای رشته ما که بايد يک زمين فوتبال در اختيارمان باشه که بتونيم در اونجا پرتاب کنيم. مشکلات بدن سازی هم داريم. تمرين توی ايران برام خيلی مشکله. با فدراسيون صحبت هامون رو بايد بکنيم که اگر قبول کنند، من برم و در خارج تمرين کنم و در مسابقات، برای تيم ايران شرکت کنم.
پس در آينده احتمال اينکه با يک تيم خارجی تمرين کنی هست؟ وارد شدن به اين رشته ورزشی، چه شرايط بدنی و جسمانی ميخواد؟ دست های بلند ميخواد. قد هم بايد بالای يک متر و نود سانتی متر باشه. چون برای پرتاب هر چقدر اهرم ها بلند تر باشند، بهتر ميشه پرتاب کرد. وزن بالای ۱۰۰ کيلوگرم و قدرت ورزشکار هم بايد زياد باشه. قد شما چقدره؟ احسان، الان از لحاظ مربی و پيست هايی که مربوط به اين رشته باشه، امکانات ما چقدر هست؟ امکانات ما در ايران در رشته دو و پرش ها خيلی عالی هست. ولی در پرتاب ها مشکل داريم. پرتاب چکش، پرتاب نيزه و ديسک. مثلاً خود من برای تمرين بايد به اصفهان، بندرعباس يا اروميه بروم! آسيب رسی هايی که در اين رشته احتمال داره به ورزشکار وارد بشه چيه و چطوری بايد از اين آسيب ديدگی ها جلوگيری کرد؟ رشته ما آسيب ديدگی زياد داره! مربی خود من الان پنجاه سالش هست و نميتونه راه بره! زانوهاش آرتوروز گرفته و ديسک کمر هم داره! اگر درست تمرين نکنی، اين رشته خيلی رشته آسيب پذيری هست! ولی اگر موقع پرتاب بدن گرم باشه و حرکت ها درست انجام بشه مشکلی پيش نمياد! چه ورزش های ديگه ای ميتونه مکمل اين ورزش باشه؟ ما در کنار اين رشته، بدن سازی هم کار می کنيم. ولی بدن سازی تخصصی رشته پرتاب ديسک که حرکات بخصوص داره. به هنر هم علاقه داری؟ به موسيقی چی؟ |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد
صفحه بدون عکس
