لادن پارسی

باغ سيمرغ، کار پرويز تناولی

در اين نمايشگاه از نقش باغ در پارچه ها و کاسه های قديمی ايران تا چيدمان های مدرن و فيلم های ويديويی با موضوع باغ ايرانی ديده می شود.

در نمايشگاه باغ ايرانی جمع کثيری از هنرمندان نقاش، گرافيست، مجسمه ساز، عکاس و فيلمسازمعاصر ايران آثاری ارائه کرده اند، جمعی که همراهی و ارائه آثار آنان در يک نمايشگاه چندان قابل تصور نيست: پرويز کيمياوی، عباس کيارستمی، فريده لاشايی، ابراهيم حقيقی، داريوش مهرجويی، پرويز تناولی، فرشيد مثقالی، بهروز دارش، مصطفی دره باغی، آويش خبره زاده، سهراب سپهری، منير فرمانفرمائيان، شهريار قديمی، محمدرضا جوادی و....

آثار هنرمندان در اين نمايشگاه بسيار متنوع است و نکته در خور توجه اين است که تعدادی از آثار ارائه شده با موضوع باغ ايرانی متعلق به دهه چهل و پنجاه است و در هر کدام از گالری ها موسيقی خاص و متفاوتی به گوش می رسد.

در آغاز نمايشگاه تابلوهايی از منوچهر يکتايی، سهراب سپهری و آنه محمد تاتاری و چيدمان های رضا درخشانی که از سقف بلند موزه آويران اند، و حوض فلزی و چند طبقه فلزی که صدای دلپذير جريان و ريزش آب از آن به گوش می رسد و ساخته منير فرمانفرمائيان است، ديده می شود.

باغ های معلق اثر گروه سی +

چيدمان ها

بهروز دارش که از چهره های مطرح مجسمه سازی ايران بعد از انقلاب است، با الهام از فلسفه ذن، خلاصه و چکيده باغ را در در سه چيدمان مختلف عرضه کرده است. سومين باغ ذنی دارش، باغ موسيقی است. برای اين قسمت از نمايشگاه آنکيدو دارش موسيقی خاصی ساخته که فقط در اين سالن شنيده می شود.

پرويز تناولی در سالنی تاريک و بزرگ، پرندگانی نورانی و رنگارنگ را در قفس هايی ساخته شده از نورهايی با رنگ هايی شاد قرار داده و فضايی گرم و مهرآميز فراهم آورده است. باغ تناولی باغ سيمرغ نام دارد.

فريده لاشايی در اثری به نام "نه هر درخت تحمل کند جفای خزان"، در سالنی تاريک، سه باغ زيبا را در قفس های بزرگی از تور فلزی، با نورپردازی های متفاوت به بند کشيده است.

گروه سی+ يکی از متفاوت ترين باغ ها، يعنی باغ های معلق را ارائه کرده اند. اعضای اين گروه با قالب گيری از خودشان، مجسمه های گچی بزرگی ساخته و به طور معلق در سالنی بزرگ و تاريک آويزان کرده اند، روی مجسمه ها اشعاری از ادبيات کهن ايران زمين خطاطی شده. کف سالن با صفحاتی از نسخه های مصور و رنگی متون کهن ادبی ايران فرش شده، در مرکز سالن، روی کف زمين تصاوير انتزاعی از باغ و گل توسط ويديويی تابانده می شود و نور هر چند دقيقه يک بار بر مجسمه ای تمرکز می يابد.

کوتاه ترين فواره دنيا، عکس از محمدرضا جوادی

بيتا فياضی در يک سالن کوچک پرندگان، قفسی بزرگ و يک پنکه قديمی را با رنگ زرد و خال های سياه آراسته. او اين اثر را "سکوت زرد زرد نرگس" نام داده است.

فيلم هايی از باغ بی برگی

در ميان فيلم های ويديويی با موضوع باغ، شيرين نشاط با نگاهی به داستان مهدخت از کتاب زنان بدون مردان نوشته شهرنوش پارسی پور فيلمی ده دقيقه ای ساخته که بر سه پرده نمايش داده می شود. در هرکدام از پرده ها قسمتی از ذهنيت مهدخت ديده می شود.

پارسی پور در اين داستان مهدخت بی بار و بر را به مقام درخت می رساند و شيرين نشاط با درک مفاهيم پنهان اين اثر، به خوبی باغ ( تن ) خشک و آرزوهای مهدخت را تصوير کرده است.

داريوش مهرجويی موضوعی بسيار ساده را دستمايه ساخت فيلمی ده دقيقه ای قرار داده: دوربين با حوصله گل های ناز و رز باغچه ای و گردش زنبور را بر گلبرگ ها نشان می دهد، با حرکت دوربين باغچه و حوضی بزرگ ديده می شود و با حرکت بعدی دوربين، از حوض و باغچه فاصله می گيريم و می بينيم که اين حوض و باغچه در محوطه ميان برج ها قرار دارد و با دوربين مهرجويی به تماشای برج هايی که به جای باغ های تهران نشسته اند، می رويم.

در اين نمايشگاه عکس هايی از باغ های قديمی و زنده ايران نيز ديده می شود. عکس هايی از باغ شاهزاده ماهان، باغ فرج آباد اصفهان، باغ نظر شيراز و باغ گلشن طبس که در زلزله تابستان ۵۷ همراه با مردم طبس، زير آوار ماند و مرد.

صحنه ای از فيلم شيرين نشاط با نگاهی به داستان مهدخت

باغ های حسرت در باغ فيلم

در کنار باغ ايرانی در موزه هنرهای معاصر، در سالن سينما تک، به مدت دو روز باغ فيلم برگزار شد. در باغ فيلم، فيلم های پ مثل پليکان و نسخه جديد پيرمرد و باغ سنگی اش ساخته پرويز کيمياوی، باد صبا از آلبر لاموريس، باغ در مينياتورهای ايرانی از عليرضا قاسم خان، گفته ها و ناگفته های شيراز ساخته اميرآقايی، باغ های ايرانی از محمدرضا محمدی نيکو و نهرهايی از زير جريان دارد ساخته تد سيمور نمايش داده شد.

در روز دوم باغ فيلم، پس از نمايش پ مثل پليکان و پيرمرد و باغ سنگی اش پرويز کيمياوی برای پاسخ به سئوال های تماشاگران به سالن سينما تک آمد.

اين نمايشگاه تا سيزدهم آبان در موزه هنرهای معاصر داير است.

دو اثر ديگر نمايشگاه باغ ايرانی:

نخستين و واپسين باغ: سرو 4500 ساله در سيرجان و باغ سنگی درويش خان در روستاهای سيرجان، کار محمدرضا جوادی