مهرنوش

پيتر : گيتار باس
کسرا : جاز
مانی : گيتار، خواننده
بهزاذ : گيتار، خواننده
رضا : صدابردار

چی شد که توفکر کردی که می تونی اين کار رو انجام بدی و تصميم گرفتی که اين کار رو انجام بدی؟
مانی: واقعا تصميم گيريش در حد يک بيرون زدن و يک آب و هوائی عوض کردن و يک پياده روی بود، همين. منتها موسيقی رو يک جوری دوست دارم که چيز های ديگر هنوز جذبم نکرده و اين باعث شده که بيام و کار جدی موسيقی بکنم.

ولی زمانش بر می گرده به سه سال پيش و اينکه سه سال پيش من در استوديو بم، کسرا ، پيتر و بهزاد، بچه هائی که با هم اين آلبوم رو بستيم و تمومش کرديم ديدم. به غير از ايده اوليه باقيش در لحظه، پيش رفته.

يک مسئله ديگر که توجه شنونده رو به خودش جلب می کنه، متن ترانه هاست. چی فکر کردی که رفتی اين متن ها رو انتخاب کردی؟ متن ها متن هائی نيست که توی آلبوم های ديگه بشه ديد.
با اين شعرها من کلا خيلی حال می کردم يعنی دوستشون می داشتم و اين شعرها، تنها شعرهائی بود که جذبم کرد چون خيلی شبيه حرف زدن عادی می مونه. نه قافيه و وزنی داره، نه کلمات قلمبه سلمبه توشه، کاملا شبيه حرف زدن عادی. و حرف هائی هم داره که خوب اون حرف ها جالبه.

چيزی که من خودم با خوندن شعرها متوجش شدم يک مقدار بار سياسی اجتماعی متن هاست.
که به نظر من نداره .

که به نظر من داره. وقتی که می گه " اين شهر را به نام يک نفر کردن" اين کاملا سياسی است.
باتوجه به اينکه هر اثر هنری از موسيقی، شعر، نقاشی وجوه مختلف داره، درک مخاطب شايد در درجه اول برگرده به اولين سطح، مثلا برداشت سياسی بشه از شعر. به مظر من اين شعرها فقط از درون خود من، من نوعی صحبت کرده .

همه متن ها رو بعد چند بار خواندن، آدم متوجه اين خاصيتش میشه که داره از درون يک نفر صحبت می کنه از قول يک جماعت که دارند در درون يک نفر زندگی می کنند، از شخصيت های مختلف درون يک نفر.

هماهنگ با متن آهنگ موسيقی که در زمينه کار هست به همين قضيه يک مقدار کمک می کنه.
مسلما اين موسيقی ها از بطن اون شعر ها اومده بيرون. اون موسيقی ها و شعرها باعث شدن که هر دو يک شکل تازه ای به خود بگيرند. مسلما اگر يک شعر ديگری روی اين موسيقی بود يک برداشت ديگری می شد داشت چون به هرحال کلام خيلی تاثير گذاره.

جه جوری تونستی از ساختن يک موسيقی برای متنی که از هيچ قافيه و وزنی برخوردار نيست بر بيايی. می تونی يک کمی در باره اين توضيح بدی.
قاعدتا نبايد اين يک تصميم گيری باشه مثل نهار خوردن که من تصميم بگيرم که موسيقی درست کنم و اون موسيقی درست بشه. اون موسيقی بايد خودش درست بشه. از طريق من نوعی که حالا اسمش رو می گذارند آهنگساز.

آهنگسازی واقعا به اون معنا که تو عام جا افتاده نيستش. کاملا يک داده است فقط منتقل میشه، همين. شايد هر کسی که عاشق يک داده باشه بتونه اون رو در يافت بکنه و منتقل کنه. مثل زمانی که يک نفر حامله شده چی می تونه بگه، می تونه بگه تک تک اجزای اون بچه رو درست کرده، او فقط شده يک ميديوم و اون منتقل شده ولی خوب او صاحب اثر بحساب مياد، بچه اوست.

اگر يک چيز کل بخواهيم در نظر بگيريم اون کل يک عشق به درياست و يک هديه، يعنی اصلا انتظار دريافت اون هديه رو نداشته باشی، فقط از عشق زياد سعی کنی که اون هديه رو دريافت کنی که اون هديه هم هديه درونی است يعنی ابزار نيست و اين است که در موسيقی هست. که تنها و تنها يک عشق به اون هديه است که باعث می شه اون رو دريافت کنی و تقصيمش کنی با هر کسی که موسيقی دوست داره ويا هر هنر ديگری.

يعنی تو جزو کسانی هستی که با تئوری، شايد بتونيم بگيم الهام توی هنر موافقند. موسيقی چيزی نيست که نت ها رو بزاری کنار هم ديگر و بتونی چيزی ازش در بياری .
به هيچ عنوان. چون اون ابزاريست که در اختيار همه است. خود اون کسی هم که موزيسينه اونم اگر بخواهد از اين ابزار استفاده بکنه صرفا باخته. يعنی چيزی بدست نخواهد آورد که بعد تقصيمش کنه با ديگران.

ضبط موسيقيت تمام شده، درسته؟
بله. آلبوم با ده تا آهنگ تموم شده و الان در مرحله ميکس صدا است که رضا مقدس هم اين کار رو می کنه. الان دنبال مجوز کنسرتيم که اگر بشه چند ماه ديگر کنسرت برگزار کنيم

توی کنسرت کارهای همين آلبوم را ارائه میدی
به اضافه پنج تا جديد. يعنی پانزده تا آهنگ میشه.