اين مقاله ها و عکسها جزو مجموعه ای هستش که هدفش آشنائی با روحيات ايرانی های لندنه. اينکه اقليت ايرانی ها چطور با زندگی در اين شهر اروپائی کنار آمدن و چقدر کارهاشون و زندگيشون با ايرانی های کشورهای ديگه فرق می کنه. پس اشهد رو می گيم و بخش اول رو شروع می کنيم.

شب ، لندن و تفريح

۹۹ درصد بچه ها متفق القول هستند که "بيرون رفتن تو لندن خيلی گرون تموم می شه"

دانشمندان علوم قيمت معتقدند که " لندن يکی از گرونترين شهرهای اروپاست". بخصوص وسط شهرش که بيشتر سينماها و ميخونه ها و موزه ها و رستورانها هستند، قيمتها غوغا مي کنه.

معمولأ اگه يک جوونی بخواد شب بره بيرون ۵۰ پوند (يک چيزی نزديک ۸۰ هزار تومان) رو افتاده.
البته خيلی از ايرانيا سعی می کنن با کلک و زرنگی شب تعطيلشون مفت و مجانی تموم بشه.

چند تا کلک ايرانی
۱-با خودشون بطری بغلی می برن ديسکو و يواشکی با نوشابه قاطی می کنن.
۲-يک بليط می خرن و نوبتی می رن بيرون و ميان تو.( اين کلک تو کنسرتهای ايرانی مورد استفاده داره)
۳-تو رستوران کلی نون و برنج سفارش ميدن و يک خوراک رو سه نفری می خورن.
۴-اتوبوس شبانه و تحمل بدمستای آخر شب.
شايد اينجوری خرج ۲۰ پوند بشه. ولی محاله کمتر بشه.

حالا بشنويم از دخترا و پسرای ايرانی گروه سنی ۲۰ تا ۳۰ که وقتی می خوان بيرون برن کجا می رن؟ چطوری می رن؟ و چيکار می کنن؟

حسن- يکشنبه ها که می شه، توی اين خراب شده آدم دق می کنه. شهر می شه شهر ارواح. هيج جا نيست که آدم، چند ساعتی رو بگذرونه.

شری - اگه کنسرتی ايرانی باشه بدم نمياد برم چون هم فاله و هم تماشا. چون اونجا يک مرکز مده. لباسهای آخرين مد رو می تونی روی تن خانم های با قواره و بی قواره تماشا کنی. يا آقايونی رو می بينی که تی شرت های آستين کوتاه پوشيدن تا بازوهائی که چند سال زحمتش رو کشيدن تا قلمبشون کنن، از زيرش معلوم بشه و در حال رژه رفتن زيرچشمی به دخترا نگاه می کنن تا ببينن کی براشون غش می کنه. خلاصه بگم به تنها چيزی که تو کنسرت ها توجه نمی شه، خواننده بيچاره و صداشه.

و اما تحصيلکرده های آينده

دانشجوهای لندن هم ديگه وضعشون خرابتره و کمتر سرو کلشون تو کلوپ و کافه های لندن پيدا می شه. تصور کنين اگه دانشجوئی بخواد کسی رو به يک لقمه شام رمانتيک دعوت کنه ، تازه توی همبرگری مک دونالدش، ۱۰ پوند براش خرج بر می داره و در نتيجه با يک ضربه روحی بر می گرده خوابگاه. برای همين دانشجوهای ايرانی اينجا يا خونه فاميلای دوستاشون مهمونی می رن يا تو خوابگاهاشون يک ضبط صوت با صدای بلند روشن می کنن و بطری ها رو مي اندازن تو تشت يخ و دورش می رقصن.

نظر چند نفر ديگه از لندن

حسن – من که وقت گذرونی پشت کامپيوتر رو به دنيا نمی دم. بدون اينکه خرجی واست داشته باشه به تموم دنيا سفر می کنی، همه رو می بينی، با هرکی دوست داری صحبت می کنی و از همه مهمتر زود تر از روزنامه های خبری، از اخبار دنيا مطلع می شی.

پونه- ما چند تا دوست هستيم که هر از گاهی خونه يکيمون مهمونی برقراره. خلاصه بزن و بکوب و رقص و آواز... جای همه تون هم خالی.

علی- غير از مهمونی های خانوادگی که به زور پدر و مادرم می رم، هر هفته با دوستام باشگاه بيليارد می ريم و آبجويی هم می زنيم.

رضا- از وقتی که با سوسن آشنا شدم، تمام آخر هفته ها، بعد از خوردن غذای چينی تو پيکادلی (ميدان وسط شهر)، يه ويدئوی با حال می گيريم و می ريم خونه می بينيم. نمی دونين که چقدر حال داره که آدم عشقشو بغل کنه و فيلم تماشا کنه.

الفرار ايرانی ها اومدن !

سهيلا- من اگه خواسته باشم جايی برم که بهم خوش بگذره، جايی می رم که حتی يک ايرونی نباشه! چون تو محيط ايرونی تا می خوای حرف بزنی، ۱۰ تا گوش تيز می شه. می خوای با کسی راحت برقصی، چند جفت ابرو بالا می ره. بايد مواظب لباس پوشيدن و رفتار و کردارت باشی. خوب آدم دلش می خواد يه جا بره راحت باشه.

شراره - من که عاشق رقص و موسيقی آمريکای جنوبی هستم. تقريبا هر هفته با دوستام یه سری به ديسکو های سالسا Salsa (رقص آمريکای جنوبی) يه سری می زنيم . خيلی انرژی زاست. خستگی يه هفته کار و زحمت رو از تن آدم در مياره.

شاهين - من ديسکوهای انگليسی رو به ايرونی ترجيح می دم چون وقتی از يک دختر انگليسی تقاضای رقص می کنی، يا باهات می رقصه يا نمی رقصه آدم تکليفشو می دونه. ديگه ادا و اطوارهای دخترای ايرونی رو ندارن که با دست پس می زنن و با پا پيش می کشن.

شيرين- من و دوستام جاهای ايرانی نمی ريم. چون معمولأ پسراش بی جنبه هستن و دائمأ به آدم بند می کنن. بيشتر می ريم ميکده که موسيقی زنده داره. هم می شه حرف زد هم به موسيقی گوش داد.

ميترا- من يه دوست پسر ايتاليايی دارم که اغلب وقتها می ريم به يه بار ايتاليايی و اونجا پاتوق ما شده، دوستهای ديگه ای هم داريم که اونها هم می آيند اونجا.

تکلیف ما معلوم نيست لندن يا گرم و شرجی يا سرد و ابری

ساناز- با اين آب و هوای گند انگلستان تنها تفريح جوونا فقط چپيدن تو بار يا ديسکو هست که اونم بعد از مدتی آدم زده می شه، مثل من که هر وقت تعطيلات آخر هفته می شه عزا می گيرم که چکار کنم!

سامان – آخه اينجا که آب و هوای درست حسابی نداره که آدم بتونه از طبيعت لذت ببره . من بعد از يک هفته پشت ميز نشستن، دوست دارم که بعنوان ورزش هم که شده آخر هفته ها تو پارکهای اينجا که ماشالا تعدادشون هم کم نيست، پياده روی کنم ولی هوای اينجا که قابل پيش بينی نيست. انگاری آسمون انگلستان سوراخه!

شايان - ما بساط حال و حولمون برقراره ، هر شب با بچه ها برنامه داريم وتابستونا آخر شب هم می زنيم بيرون می ريم Edgeware Road (محله ای که پر از رستوران های عربی است) و قليونی چاق می کنيم.

سحر -ما شب تعطيلی مي ريم بولينگ. چون توسالنش از سروصدای بلند و دود سيگار ديسکوها خبری نيست. تازه آدمهای جالبی رو هم می بينيم. هم ورزشه هم تفریح. تا ۳ صبح هم بازه.

مونا - بابا اينجا که جايی نداره ، تهران کجا اينجا کجا ، شبهای تهران و ماشين بازی و پارتی رفتن ها و عشق بازيها و بازيگوشيهای تهران ديگه تکرار نمی شه، يادش بخير.

نتيجه اخلاقی

شب تعطيل کمتر کسی ممکنه برای فرار از فشار، کتابخونه و جلسه سخنرانی يا دوی استقامت بره.
توی لندن که زندگی ايرانی ها با اخبار راديو تلويزيون از اين رو به اون رو ميشه
و برای جا افتادن تو جامعه بايد دو برابر بقيه خودشونو اينجا ثابت کنن،
شبای تعطيل يعنی شب "زدن به سيم آخر."
ادامه دارد...