لادن پارسی

از اواسط فروردين با اعلام خبر در سطح وسيع روز 28 ارديبهشت برای بزرگداشت هانيبال الخاص از سوی سازمان ميراث فرهنگی تعيين شد و سپس يک روز قبل از مراسم، خبر از لغو برنامه داده شد.

دليل اين کار سفر آقای سيد محمد بهشتی، رئيس سابق سازمان ميراث فرهنگی اعلام شد، سپس روز 31 ارديبهشت برای برگزاری اين مراسم تعيين شد.

مراسم بزرگداشت هانيبال الخاص بدون حضور ميزبانان و با بی برنامگی انجام شد و هر آنچه بر دل مدعوين نشست، برنامه هايی بود که دوستداران اين نقاش نامی تدارک ديده بودند.

در آغاز مجری برنامه از حضور اتفاقی اش در اين مراسم سخن گفت و سپس به معرفی هانيبال پرداخت.

بعد آقای حسين سيفی زاده، يکی از دوستان و دوستداران الخاص با غزل
جز آستان توام در جهان پناهی نيست
سر مرا به جز اين در حواله گاهی نيست
سخنان خود را آغاز و زندگی هنری الخاص را با اين تمثيل تعريف کرد و با ذکر اينکه در گذشته به دانشمندان و فضلا و حکما لقب حکيم داده می شد، الخاص را به دليل احاطه اش بر ادبيات، نقاشی و ساير هنرها حکيم ناميد.

او سپس با خواندن بيت "الخاص ای مصور فطرت چه می کنی / در قحط سال عشق و محبت چه می کنی"، سخنانش را به پايان برد.

در اين مراسم سه فيلم کوتاه در مورد هانيبال الخاص نمايش داده شد. فيلم نخست منشورعشق بازی رنگ های هانيبال ساخته محمدرضا شريفی بود.

شريفی اين فيلم را به الخاص تقديم کرده بود. فيلم لحظات خلق تابلويی از چهره فروغ فرخزاد را توسط هانيبال در آتليه اش نشان می دهد.

در فيلم صدای يک خواننده زن اپرا شنيده می شود که آرام آرام با صدای فروغ که شعر "سهم من" را می خواند، محو می شود.

فيلم دوم، الخاص را در کلاس آموزش نقاشی کودکان نشان می داد و لحظاتی را که او برای بارور کردن خلاقيت کودکان کوشش می کرد، به تصوير می كشد.

در فيلم سوم که زرد، سرخ، آبی نام داشت، الخاص را در کنار پرده های بزرگی از نقاشی های او درباره تاريخ قوم آشور در ايران می بينيم. او با گذر از برابر پرده ها قصه خانواده الخاص و قوم آشور را با تصاويرش توضيح می دهد.

سپس محمدرضا فيروزه ای، رئيس انجمن نقاشان با ذکر چندباره بی خبری از سخنرانی اش، در باره الخاص سخن گفت و سپس محمد نصرتی مدير کل موزه های کشور، با حضور فرامرز طالبی مسئول برگزاری بزرگداشت هفته ميراث فرهنگی و فيروزه ای در صحنه، لوح تقديری را به الخاص اهدا کرد.

لوحی که در آن به جای ۶۰ سال فعاليت هنری ۵۰ سال قيد شده بود.

و آنگاه هانيبال پشت ميکروفن رفت و با بغضی فرو خورده گفت "نمی دانم چرا آقای بهشتی اينجا حضور ندارند. نمی دانم چرا همه تان از اينکه دير به شما خبر داده اند گله می کنيد. عذرخواهی شما کار را بدتر می کند. راه به دست آوردن دل هنرمندی که شصت سال سابقه نقاشی دارد، اين نيست. صد در صد بدانيد دلسوزی من برای کسی است که شصت سال نقاشی کرده است."

"اگر من در اروپا شصت سال نانوای موفقی بودم، احتمالا در بزرگداشت من دکانی با تنوری زيبا برای پختن نان به من می دادند. خدارا شکر که من زيرزمينی برای زندگی دارم. اما بهترين جايزه من نگاه های گرم و مهربان شماهايی است که به نمايشگاه من می آييد و مرا می شناسيد."

الخاص از علاقه و ارادتش به نيما سخن گفت و با اشاره به تابلوهايی که با موضوع شاعران معاصر کشيده، از ميراث فرهنگی خواست تا اين آثار و تابلوی نيما را در موزه نيما بگذارند.

او از مسئولان ميراث فرهنگی کشور خواست تا در يکی از روستاهای اروميه موزه ای به نام او تاسيس شود و تابلوی قوم آشور او را که به ارشاد اروميه داده و چند تابلوی ديگر از او و شاگردانش را در آنجا قرار دهند.

اين مراسم با آخرين روز نمايشگاه نقاشی هانيبال الخاص تقارن داشت. الخاص طبق معمول تمام نمايشگاه هايش، هر روز را با حرکتی مبتکرانه با روز ديگر متفاوت می کرد.

او در گوشه های ديوارهای گالری چيدمان های چوبی خود را به نمايش گذاشته بود.

الخاص در۱۳۰۹ در کرمانشاه متولد شده، تاکنون بيش از ۱۰۰ نمايشگاه نقاشی انفرادی و ۲۰۰ نمايشگاه گروهی در ايران، اروپا، کانادا، آمريکا و استراليا داشته است. او بيش از 35 سال تدريس کرده است.