گزارش از . . . رها

گروه 127 ، (تو خونه يکی از بچه ها) عليرضا (ولو شده) شروين(اون ته نشسته) سهراب که لهجه غلیظ انگليسی داره( مصاحبه رو گوش کنین)، سردار(پيرهن سفيد)، سلمک (ريش هخامنشی)

اعضای اين گروه ۷ نفرن :
سهراب محبی که می خونه و گیتار می زنه،
سردار سرمست که پیانو می زنه،
سلمک خالدی ترمبون،
علیرضا پوراسد گیتار باس،
شروین شهامی پور همخوان،
و یحیی الخنسا که درام می زنه.

رها ما رو می بره به يک موقعيت استثنائی در تهران.

زیرزمینی بودن این گروه با کنسرتی که سه شنبه و چهارشنبه ۲۲ و ۲۳ ارديبهشت در تالار فارابی دانشکده هنر اجرا کردن زیرسئوال میره. با وجود اینکه تبلیغی برای کنسرت نشده بود ولی سالن 229 نفره فارابی هر دو شب پر بود از جوونهایی که اکثرا تیپ هنری داشتند.
از بعضی از این جوونها پرسیدم که چطوری متوجه برگزاری این کنسرت بی سر و صدا شدند و در جواب خیلی ها دوستها و آشناهای افراد گروه بودند و خیلی هاهم از این و اون شنیده بودند, با وجودی که بچه های 127 فقط تو 4 نقطه شهر تهران پوستر زده بودند ولی از استقبالی که شده بود میشد فهمید چقدر جوونهای تهران به خصوص هنری هاشون عشق موزیک راک دارن.
خیلی ها تو کنسرت کله هاشون ر وباسرعت, تا مرز کنده شدن سر از بدن تکون میدادند و پاهای خیلی دیگه زیر صندلی ها در حال تکون خوردن بود ولی بچه های گروه زیاد تحرک نداشتند و وقتیکه دلیلش رو از خودشون پرسیدم فهمیدم که کسی محدودشون نکرده بود بلکه خودشون بچه های آرومی اند .

سهراب شب کنسرت

سهراب، يه شب ديگه

سهراب و گیتار الکترونيک

البته وجود ویدیو هایی که پشت گروه در حین خوندن و نواختن پخش میشد, بی تحرکی بچه ها رو برای من که علاقه زیادی به دیدن حرکت روی صحنه دارم جبران کرده بود.
ویدیوها رو رضا حائری و امیرعلی قاسمی با همفکری بچه های 127 برای هر کدوم از موسیقی ها درست کرده بودند, که به نظر من خیلی با فضای موسیقیشون همخونی داشت.

ویدیوها رو رضا حائری و امیرعلی قاسمی با همفکری بچه های 127 برای هر کدوم از موسیقی ها درست کرده بودند, که به نظر من خیلی با فضای موسیقیشون همخونی داشت.

عليرضا و سلمک با ترومبونش

تمام شعرهای گروه به زبون انگلیسیه ولی خالی از حال وهوای ایرانی نیست.
یکی از آهنگ هاشون به نام my sweet little terrorist song ، وصف حال یه جوونه ایرانیه که خارجی ها به چشم تروريست بهش نگاه می کنن و به قول جورج بوش (ریئس جمهور آمریکا ) جزئی از محور شرارته.
شب کنسرت وقتی که بچه ها این آهنگ رو می زدند و می خوندند، پشت سرشون تصویر یه دینامیت لرزان پخش می شد.( تفسیرش با خودتون)

عجب عکسی .

و اینکه چرا اسم گروهشون رو 127 گذاشتند !!! محصول جریان سیال ذهن در یک لحظه است.
و به زبان خودشون: " نمی خواستیم که یک اسم روشنفکرانه ایرانی بزاریم مثلا اسم شاهزاده ایران باستان که هیچ کس تا به حال نشنیده و آخر هم چیزی ازش نمیفهمه , اگر هم اسم انگلیسی میذاشتیم خیلی قرتی بازی بود.
دنبال یک اسم ساده میگشتیم که همه بفهمند و به چیز خاصی هم مربوط نشه , برای همین تصمیم گرفتیم یک عدد بذاریم. 127 اولین عددی بود که به ذهنمون رسید."

سردار د ر حال اجرای پيانو در شب کنسرت و آخرين عکس این گزارش.