اين شاعر آذربايجانی، از معدود غزلسرايان معاصر بود که به گفته شاعران ديگر فصل تازه ای در سرايش غزل گشود.

محمود مشرف تهرانی ( م.آزاد) در گفتگويی با خبرگزاری دانشجويان ايران، ايسنا، زبان منزوی را در غزل هايش، در بيان زيبايی و تصاوير زيبا فاخر دانسته و گفته است منزوی مسائل اجتماعی را بدون شعار مطرح می کرد.

منوچهر آتشی که منزوی را از اواخر دهه چهل می شناخت درباره غزل های او به ايسنا گفته است که منزوی در آن زمان غزل های بسيار زيبايی می سرود.

م.آزاد داشتن زبان زخمی و دردناک را از ويژگی های شعر منزوی می داند. آتشی معتقد است اشعار منزوی تا کتاب دومش، اشعار خوبی بودند، اما به مرور زمان نقاهت روح او به شعرش نيز سرايت کرد. آتشی حسين منزوی را بنيانگذار شيوه ديگری از تغزل می داند و در باره آثار منزوی گفته است آثار اوليه اش بسيار قوی هستند و اشعار اين اواخر او چيزی از ارزش های او کم نخواهد کرد.

منزوی در اول مهر سال ۱۳۲۵ در زنجان متولد شد. از اواسط دهه چهل به سرايش شعر پرداخت. از او در دوران سی و چند ساله آفرينش ادبی کتاب های حنجره زخمی غزل، کهربا و کافور، با سياوش از آبش، از ترمه و تغزل، از خاموشی و فراموشی و ترجمه حيدربابای شهريار به فارسی منتشر شده است.

منزوی صبحدم چهارشنبه شانزدهم ارديبهشت در بيمارستان رجايی تهران چشم از جهان فروبست.