پوريا ماهرويان

لوچانو بريو آهنگساز ايتاليائی

اين جشنواره از روز پانزدهم آوريل آغاز شده و تا سی ام آوريل ادامه خواهد داشت. روز يکشنبه 25 آوريل برنامه ای زير عنوان" نغمه های محلی" برگزار شد که در آن از گروههای مختلف موسيقی محلی از کشورهای مختلف دعوت شده بود.

از ايران هم گروه موسيقی کامکارها قطعاتی را در موسيقی کردی اجرا کردند که به دل تماشاگران بريتانيائی نيز خوش نشست.

اين برنامه در ساعت 6 بعد از ظهر آغاز شد و پنج گروه مختلف ترانه های محلی ارمنستان، کردستان، ساردينيا و آثار لوچانو بريو را اجرا کردند.

برنامه با اجرای يک گروه چهار نفره(کوارتت) به نام "ترانه های محلی بريو" آغاز شد. اين گروه قطعاتی را که بريو برای اين گروه تنظيم کرده بود، با سازهای هارپ، کلارينت، ويولنسل و فلوت به زبانهای فرانسوی، انگليسی، روسی، ايتاليائی، ارمنی و آذری اجرا کردند.

گاسپاريان و اجرای موسيقی ارمنی

قسمت دوم برنامه به موسيقی محلی ارمنستان اختصاص داشت که جيوان گاساپاريان، نوازنده برجسته دودوک( سازی بادی ارمنستان) و دو نوازنده ديگر آن را اجرا کردند.

جيوان گاسپاريان

گاسپاريان را دو نوازنده ديگر به نامهای آرمن غازاريان و وازگن ماکاريان با يک دودوک ديگر و دودوک باس همراهی می کردند.

اجرای سه نفره موسيقی محلی ارمنی که البته بار اصلی اش به عهده گاسپاريان بود به حدی قوی و با مهارت بود که صدا دهی اين سه ساز بادی را به يک ارکستر کامل مانند کرده بود.

موسيقی گاسپاريان در برخی مواقع شباهت هائی به دستگاه های موسيقی ايرانی داشت و چندان برای شنونده ايرانی غريب نبود.

مشخص نيست که چرا موسيقی محلی ارمنی و سازهای مربوط به اين موسيقی مانند دودوک، با توجه به نقش ارمنی ها در رشد موسيقی علمی و غربی در ايران چندان شناخته شده نيست.

گاسپاريان اين برنامه را با خواندن قطعه ای آواز به زبان ارمنی پايان برد و در زمان خواندن همراه با بسياری از تماشاگران می گريست.

پس از موسيقی ارمنی، گروهی دو نفره به نام " بريو ناتوراله" با نواختن ويولا و سازهای کوبه ای و پخش آواز ضبط شده، قطعاتی را از بريو اجرا کردند که البته چندان با سليقه علاقه مند موسيقی ايرانی و يا شرقی جور نبود.

بخش چهارم به موسيقی محلی ساردينيا اختصاص داشت. يک گروه چهار نفره که تشکيل شده بود از يک رهبر و تکخوان و سه خواننده ديگر که او را همراهی می کردند، دور هم حلقه می زده بودند. اين برنامه با وجود جالب بودنش کمی طولانی به نظر می رسيد.

کامکارها و موسيقی محلی کردستان

بخش آخر اين برنامه که طولانی ترين بخش نيز بود به موسيقی محلی کردستان اختصاص داشت.

چند سالی است در برنامه های جهانی موسيقی محلی از کامکارها که پرسابقه ترين و منجسم ترين گروه موسيقی ايرانی نيز هستند، دعوت می شود.

در مراسم اعطای جايزه صلح نوبل به شيرين عبادی در نروژ نيز از اين گروه دعوت شد که قطعه هائی از موسيقی محلی کردستان اجرا کنند.

هوشنگ کامکار، سرپرست و مدير هنری گروه کامکارها، علت دعوت اين گروه را به جشنواره لوچانو بريو، علاقه شخصی خود بريو به موسيقی کردی و گروه کامکارها دانست که پيش از مرگش تماشاگر کنسرت اين گروه در لندن بوده است.

کنسرت کامکارها با اجرای آهنگ " گلاويژ"( ستاره صبح دم) آغاز شد و پس از آن آهنگهای سنجانه، شيرين، قاسم خان، اوراد خوانی و آلاله اجرا شد. دو قطعه آخر که از ساخته های هوشنگ کامکار بودند، اجرای تازه و متفاوتی داشتند.

هماهنگی، تنظيم درست قطعه ها و تبحر در نواختن قطعه ها از ويژگی های اين گروه در اجرای لندن بود.

صبا کامکار

صدای صبا کامکار، دختر هوشنگ کامکار، هم به طراوت اجرای قطعه ها می افزود؛ هر چند که در بيشتر آهنگها صدای او به عنوان همخوان شنيده می شد که شايد بنا بر ملاحظاتی تکخوانی او را در آهنگها نگنجانده بودند.

شايد کامکارها- به عنوان شناخته شده ترين گروه موسيقی محلی و ايرانی در خارج از ايران- تنها گروه موسيقی ايرانی باشد که با مقياس های گروههای موسيقی در غرب، بتوان نام گروه را بر آنها گذاشت.

همکاری طولانی اعضای گروه، تمرينهای مداوم، نوع موسيقی و تبحر و مهارت بعضی از نوازندگان اين گروه در نواختن ساز تخصصی شان، گروه کامکارها و موسيقی آنها را تبديل به يکی از محبوبترين گروههای موسيقی ايرانی کرده است.

برنامه "نغمه های محلی" به جز در لندن در شهرهای آکسفورد، يورک، منچستر، بيرمنگام و ناتينگهام اجرا شد.

کنسرت کامکارها پيش از انگلستان، در جشنواره فرهنگی - هنری " نزديکی دور دست" در برلين نيز برگزار شد.

نوازندگان و خوانندگان گروه کامکار
هوشنگ کامکار: مدير هنری و آهنگساز، بيژن کامکار: دف، رباب و آواز، پشنگ کامکار: سنتور، قشنگ کامکار: سه تار، ارژنگ کامکار: تمبک، ارسلان کامکار: عود و آواز، اردشير کامکار: کمانچه، اردوان کامکار: سنتور و صبا کامکار: آواز