لادن پارسی

محمدرضا گلزار و گلشيفته فراهانی

بوتيک نخستين فيلم سينمايی حميد نعمت الله است. اين فيلم در بيست و دومين جشنواره فجر به عنوان بهترين فيلم اول برگزيده شد و نظر منتقدان را جلب کرد.

نعمت الله که متولد ۱۳۴۶ است، درسال ۱۳۶۲ با ساختن چند فيلم کوتاه کارش را آغاز کرد , در طول سال های گذشته برای تلويزيون فيلم ساخته و در فيلم های می خواهم زنده بمانم از ايرج قادری و ضيافت و مرسدس از مسعود کيميايی دستيار کارگردان بوده است.

نعمت الله موضوع نه چندان تازه دختران فراری و فقر را برای نخستين فيلمش انتخاب کرده و با نگاهی به اعماق جامعه و انسان چنان آن را پرورده که تماشاگر را تا به آخر با خود همراه می کند.

شهزاد رحمتی منتقد ماهنامه فيلم نقدش را درباره بوتيک چنين آغاز کرده : "معمولا وقتی با نخستين فيلم يک کارگردان سر و کار داريم، کمی با اغماض به همه چيز نگاه می کنيم و می کوشيم در محک زدن فيلم با معيارها و ملاک های انتقادی مان کمی دست پايين را بگيريم و خيلی چيزها را به حساب کم تجربگی و جوانی فيلمساز بگذاريم ... ولی بوتيک از آن موارد استثنايی است که واقعا هيچ نيازی به ارفاق و اغماض ندارد. اين فيلم می تواند حتی چندمين اثر يک فيلمساز معتبر باشد، و صفتی که همه ما با کمی خست در مورد فيلم های ايرانی به کار می بريم، به راستی برازنده آن است . بوتيک فيلم بی نقصی است ... "

بوتيک فيلمی تلخ اما دلنشين

بوتيک فيلم تلخ اما دلنشينی است. آدم های بوتيک و فضاهای آن چنان واقعی، ملموس و باورپذيرند که تماشاگر را به همذات پنداری با شخصيت های فيلم وامی دارد.

کارگردان در مصاحبه ای در مورد تلخی فيلم و اينکه هيچ روزنه اميدی در فيلم ديده نمی شود، گفته است: "وضعيت اين آدم ها، فارغ از فيلم و پايان آن، که خوش باشد يا نه، همين است؛ بافت زندگی شان چنين است."

گفتگو های بوتيک از درخشان ترين گفتگونويسی های سينمای ايران است. هما توسلی منتقد سينما در اين باره نوشته است:" ... مهمترين ابزار شخصيت پردازی در بوتيک ديالوگ است ..."

گلشيفته فراهانی در نقش اتی درخشان و به ياد ماندنی بازی می کند و محمدرضا گلزار بازی کاملا متفاوتی از بازی های قبلی اش ارائه می دهد. رضا رويگری هم در نقش منفی فيلم خيلی خوب نشسته است. ساير بازيگران به ويژه حامد بهداد و افسانه چهره آزاد در نقش زن و شوهر قاچاق فروش در سينمای ايران کم نظيرند.

نخستين فيلم حميد نعمت الله فيلم خوب و تحسين برانگيزی است که سطح توقع تماشاگران را از کارگردان در فيلم های بعدی بالا می برد.