جواد اعرابی

مسعود مير طاهری و بهروز بقائی در نقش قرمز- عکسها از مصطفی قاهری

ـ اگر می خواهيد خودکشی کنيد با من حرف بزنيد.
ـ اگر می خواهيد زندگی کنيد بامن حرف بزنيد.
ـ اگر احساس بيهودگی می کنيد بامن حرف بزنيد.
ـ اگر خشمگين هستيد بامن حرف بزنيد.
ـ ااگر کسی را ازدست داده ايد با من حرف بزنيد.
ـ با من حرف بزنيد.

نوشته های بالا که برروی تکه مقواهای کارتن سازی نقش بسته اند به نوعی نمايشکهای داخل صحنه را فصل بندی می کند ومانند پلاکاردی در دست مرد قرمزپوش قرار دارد، داستان نمايشکها(نمايش های مينی ماليستی ) دردل نمايش قرمز و ديگران از اين قراراست:

۱ـ دختری که ازخانه فرارکرده و در پارک زندگی می کند از طريق خواهرش متوجه می شود که با آگهی که شوهرش داده، جای او در پارک لو رفته است. خواهرش برای او چادری آورده است تا شناخته نشود.

ابواالحسن علی محمدی و آرش سالار

۳ـ مرد جوانی که تازه از ژاپن برگشته با دختری که به او علاقه مند است در پارک قرار می گذارد تا در مورد ازدواجشان صحبت کند. ولی دختر به دليل اينکه مدت زيادی از او بی خبر بوده، با ديگری قرار ازدواج گذاشته است.

۴ـ دختر جوانی که با پسری شاعر آشنا شده، ديدارهای عاشقانه ای دارد. پايان اين آشنايی با عدم قبول ازدواج با دختر از جانب پسر بی نتيجه رها می شود.

۵ـ زنی با دوست شوهرش در پارک قرار گذاشته و در آنجا متوجه می شود که او زنش را طلاق داده است. زن نيز اعتراف می کند که قبل از آنکه با شوهرش ازدواج کند به او علاقه داشته است و حاضر است برای زندگی با او از شوهرش طلاق بگيرد.

۶ـ دو سرباز در پارک از آرزوهايشان می گويند. يکی اهل مطالعه است و سودای رفتن به سوئد را دارد و ديگری به دنبال زن و خانه و ماشين است. هردو نگران آينده خود هستند.

۷ـ دختری به ديدار پدر معتادش در پارک می آيد که به شدت هنوز به مادر دختر علاقه دارد. ولی پدر بر خلاف ميلش نمی تواند در عروسی دخترش شرکت کند و دختر برای ازدواج محتاج امضای اوست.

خروس(مهرداد ضيائی) و قرمز(بهروز بقائی) ساکنان هميشگی پارک

تنها ساکنان شبانه روزی اين پارک، قرمز( با بازی بهروز بقائی) و خروس(با بازی مهرداد ضيائی) هستند. خروس آدمهای پارک را در ازای دريافت صد تومان در هر ساعتی که بخواهند بيدار می کند و مرد قرمز پوش که عصاره ناکامی های آدمهای نمايش است. آخرين نمايشک اين نمايش، داستان فشرده زندگی اوست.

در صحنه آخر، زن سابق او که حاصل زندگی مشترکشان دختری مرده است، برای خداحافظی نزد او می آيد. زن دوباره ازدواج کرده است و قرار است به کانادا مهاجرت کند.

همزمان با اجرای نمايش در شروع آن و لا به لای اجرا، فيلم مستندی از يک پارک می بينيم که با وجود درختان سرسبز و چمن فضای غمبار تنهايی آدم ها را به تصوير می کشد.

اين تصاوير به همراه اجرای موجز نمايشها، مانند آئينه ای در مقابل تماشاچی چيزی را نمايش می دهند که زياد با آن بيگانه نيستند. تصاوير بر پرده، مانند مدرک مستندی آنچه را تماشاچی می بيند ثابت می کند.

محمد يعقوبی نويسنده و کارگردان نمايش قرمز و ديگران، فارغ التحصيل رشته حقوق است و تئاتر را نزد مهين اسکوئی و حميد سمندريان آموخته است. در چند سال اخير جوايز متعددی به کارهای او تعلق گرفته است.

بازی ها در نمايش قرمز و ديگران قوت کارهای قبلی اورا ندارد. در برخی صحنه ها بازی ها مستندگونه هستند که بسيار به بافت نمايش نزديک است ولی بازيگران تجربه کافی برای ارائه آن را ندارند. و در بعضی از صحنه ها مقداری چاشنی احساساتی گری به آن اضافه می شود که بازيگران از نظر اجرا خوب هستند ولی اين با بافت نمايش همخوانی ندارد.

صحنه پايانی، بازی قابل قبولی دارد. از وسواس يعقوبی در امر بازيگری که در کارهای قبلی او مشاهده می شد، دراين نمايش خبری نيست، گويا ساختار جديد نمايش بيشتر دغدغه او بوده است. بايد اشاره کرد که بازی بازيگران فيلم آغاز نمايش، بسيار تأثير گذار است.

طراحی صحنه بسيار مناسب حال وهوای نمايش انتخاب شده است. ايرادی که روی آن می توان انگشت گذاشت، نوع چيدن تنه های درخت است که ديد تماشاگر را محدود می کند.

اين پارک خشکيده بر روی صحنه در قياس با پارک تصويربرداری شده در فيلم هرچند از نظر ظاهر متضاد به نظر می رسند ولی در حسی که به بيننده منتقل می کنند با هم تفاوتی ندارند. چه در فيلم و چه در صحنه آنچه مشاهده می شود، تنهايی آدمهاست.

اين آدمها با اينکه در کنار هم هستند، و نسبت به هم احساس عاطفی دارند، ولی ناخودآگاه يکديگر را تخريب می کنند.

نکته قابل توجه دراين نمايش مرد قرمز پوش است که يادآور زن قرمزپوش هميشه منتظر ميدان فردوسی تهران است که چند سالی است ديگر از او خبری نيست. شايد نويسنده خواسته است تنهايی، انتظار، بيم و اميد را که يک مسأله بشری است و جنسيت نمی شناسد، در قالب مردی قرمز پوش به نمايش بگذارد و از اين راه ادای دينی به باور و ايمان زنی بکند که هر رهگذری از ديد خود برای او داستانی ساخت ولی هيچکس داستان او را از خودش نپرسيد.

شايد مرد قرمزپوش به همين خاطر در طول نمايش چندين بار قرمزپوشيدن خود را يک راز می نمايد و در انتها پلاکارد "با من حرف بزنيد" را بر دست می گيرد.

اين نمايش به لحاظ ساختار و روش در تاريخ تئاتر ايران حرکتی جديد است ولی تنها در طول اجرا تأثير آنی برای مخاطب دارد و در مسير تئاتر تا خانه فراموش می شود.

عوامل نمايش

بازيگران: بهروزبقائی ـ روياميرعلمی ـ مهروش جعفرقلی زاده ـ ابوالحسن علی محمدی ـ آرش سالار ـ مهرداد ضيائی ـ فهيمه امن زاده ـ علی سليمانی ـ مسعود ميرطاهری ـ نگار جواهريان ـ احد آکشته ـ جواد مولانيا ـ مهدی صباغی ـ فريبا متخصص ـ پيام يزدانی ـ مهدی صباغی ـ احمد اطراقچی ـ آيدا کيخائی و پرستو گلستانی، به همراه مه لقا ناقد و کيميا باستانی زاده که فيلم آغاز نمايش را بازی کرده اند.

نويسنده وکارگردان: محمد يعقوبی
طراح صحنه و نور: ناصح کامکاری
آهنگساز: بهرنگ بقائی
طراح پوستر و بروشور: امير اسمی
طراح چهره پردازی و ساخت سرپوش عروسکی: دانش کريمی
طراح لباس: فيروزه منجمی
عکاس: مجيد مولانيا