لادن پارسی

اثری از تونی کراگ

در اين نمايشگاه از يک دوره هفتاد ساله بين سال های ۱۹۳۴- ۲۰۰۴، با آثاری از سه نسل از هنرمندان بريتانيايی رو به رو می شويم . با بزرگانی چون هنری مور و باربارا هپوورث ، هنرمندانی از نسل دوم مانند ريچارد لانگ ، آنتونی کارو و آنيش کاپور و هنرمندان جوانی همچون دميان هرست.

آغازی از پايان

در ورودی موزه آثاری از دميان هرست، مجسمه ساز جوان بريتانيائی قرار دارد. او به کار با مواد دارويی، مخزن هايی از ماهی و حيوانات، صدف ها و ته سيگارها علاقه مند است.

يکی از آثار او اسکلت انسانی است که از وسط با شيشه هايی بزرگ به چهار قسمت تقسيم شده است.

نمايشگاه با هفت مجسمه از هنری مور و شش اثر از باربارا هپوورث آغاز می شود. اينان اولين مجسمه سازانی بودند که برای کشور خود اعتبار بين المللی کسب کردند.

اين دو هنرمند که به انتزاع و ساده سازی گرايش داشتند، به رغم انتقادهای هم عصرهای خود، در مرکز جنبش پيشرو اروپای دهه ۳۰ ميلادی قرار داشتند.

کاری از مونا حاتوم به نام "روی جسد من"

سپس آثاری از ادوارد پائولوتزی، آنتونی کارو، بيل وودرو، گيلبرت و جورج، آنيش کاپور، ريچارد لانگ، بری فلانگن، ريچارد ديکن، مونا حاتوم، شيرازه هوشياری و آنيا گالاستيو به نمايش گذاشته است.

جنسيت موادی که برای ساخت مجسمه ها به کار رفته بسيار متنوع است و شامل: برنز، فولاد، فايبرگلاس، چوب، ويديو، عکس، اجسام پيش ساخته و روزمره، گچ ، سنگ و ... می باشد.

بيل وودرو با استفاده از اشيايی مانند ماشين لباسشويی، بخاری برقی و مانند اين ها، مجسمه های جالبی ساخته است.

در يک مجسمه قطعات يک ماشين لباسشويی در کنار آن ماشين به کلاه سرخپوستی ای تبديل شده که می تواند اسباب بازی بچه ها باشد .

گيلبرت و جورج که از سال ۱۹۶۷ با هم کار می کنند "ويديو- مجسمه هايی" از خودشان به نمايش گذاشته اند. در ويديو - مجسمه هشت دقيقه ای به نام "مجسمه زنده" آنها دقايق متمادی در برابر دوربين ايستاده اند و گاه به نرمی حرکتی ساده مانند تکان دادن دست انجام می دهند.

يکی از مجسمه های آنيش کاپور حجم سنگی بزرگی است که توی آن خالی شده و سوراخی به عنوان پنجره دارد، توجه بيشتر بازديد کنندگان را جلب می کند. همين طور مجسمه فلزی با نام "جهش شش پايی خرگوش صحرايی از روی هرم فولادی" از بری فلانگن که در بيرون از موزه قرار دارد و از پشت شيشه می شود آن را تماشا کرد.

در اين نمايشگاه آثاری ازهنرمندان آسيايی الااصل آنيش کاپور هندی، مونا حاتوم لبنانی و شيرازه هوشياری ايرانی به نمايش گذاشته است.

کارهای شيرازه هوشياری در نوع خود کاملا تازه و تماشايی است. در سالن تاريکی روی صفحه سياه چند نمايشگر اثر انگشتی ديده می شود و در برابر هريک از اين مونيتورها که بايستی صدای آرام آوازهای مذهبی اقوام و اديان مختلف شنيده می شود و اثر انگشت ها کوچک تر و کوچک تر می شوند و بعد انگار همه صداها به طنين مشترک صدای انسان تبديل می شوند.

آخرين اثر نمايشگاه چيدمان زيبايی است از ده هزار گل سرخ که درحال پژمردن هستند از آنيا گالاستيو.

واکنش ها

در اين چند روز استقبال از نمايشگاه بسيار خوب بوده است و در بعد از ظهر جمعه بيش از ۶۰۰ نفر از نمايشگاه ديدن کرده اند.

آنيش کاپور، از هنرمندان معاصر بريتانيا

در ميان بازديد کنندگان تعدادی خارجی از مليت های گوناگون ديده می شود. بيشتر بازديدکنندگان گروهی به ديدن نمايشگاه آمده اند.

پويان بختياری ۲۳ ساله که با دوستانش به موزه آمده، می گويد:" مجسمه ها مال فرهنگ اينجا نيستند. با بيشتر آنها ارتباط برقرار نمی کنم. اما آن کار فضای خالی ( مجسمه سنگی آنيش کاپور ) را دوست داشتم."

احمدرضا عمادی که مهندس معمار است نظر ديگری دارد:" نمايشگاه خيلی خوبی است. آثار هنری مور و هپوورث را خيلی پسنديدم. نگاه معمارها با نگاه مجسمه سازها متفاوت است. اما فضاهای آنها برای معمارها جذاب است. تماشای آثار آنها تخيل ما را قوی تر می کند." او می افزايد:" متاسفانه تعداد مجسمه های خوب در شهر و کشور ما بسيار کم است."

ساسان اسديان طراح صنعتی است، او می گويد:" خيلی خوب بود و من خيلی خوشم آمد. به خصوص از کارهای هنری مور. عکس بعضی از اين کارها را قبلا ديده بودم، ولی ديدن اثر هنری از نزديک لذت ديگری دارد."

او معتقد است نمايش چنين آثاری بر تمام رشته های هنری تاثير می گذارد و از معماری، گرافيک، طراحی صنعتی و موسيقی نام می برد.

آقای مسنی عقيده دارد که "اين آثار هنر نيست و فضای اينجا را بيشتر به کله پزی تبديل کرده اند."

خانم نازيلا نوع بشری از تماشای مجسمه ها بسيار لذت برده و می گويد:"بالاخره پس از سال ها يک نمايشگاه خوب ديديم . خوشبختانه استقبال جوان ها از نمايشگاه خوب است."

او آثار مور، فلانگن، لانگ، کاپور و هرست را پسنديده و معتقد است برپايی چنين نمايشگاه هايی تاثير فرهنگی مثبتی دارد و می افزايد:" اما متاسفانه کار تبليغی چندانی برای چنين نمايشگاه هايی انجام نمی شود و بسياری از علاقه مندان به خصوص جوانان و دانشجويان از برگزاری چنين نمايشگاه هايی بی خبر می مانند. اگر نمايشگاهی با اين وسعت قرار بود در يک شهر اروپايی برگزارشود تا چندين خيابان آن سوتر روی تابلوهای تبليغاتی آگهی آن نصب می شد."

آقای کورش نوری که به تجارت اشتغال دارد، می گويد:" سياست جديد موزه خيلی خوب بوده، اما اکثر علاقه مندان از برپايی نمايشگاه ها آگاه نمی شوند."

او معتقد است معمولا اين نوع نمايشگاه ها در خارج هم برای خواص و يک قشر کوچک از نخبگان برگزارمی شود، ولی می توان راه حلی پيدا کرد تا برپايی نمايشگاه هايی مانند اين نمايشگاه به طور وسيع در دانشگاه ها منعکس شود.

اين مجسمه مور همراه اثر ديگری از او در سال آينده به بريتانيا بازگرداننده خواهند شد

فرشته صادقی دانشجوی ارتباطات و معصومه علی نژاد دانشجوی زيست شناسی که از دانشجويان شهرستانی مقيم خوابگاه های دانشجويی در تهران اند با هم به نمايشگاه آمده اند. آنها می گويند انتظار داشتند با مجسمه های رئاليستی از انسان رو به رو شوند و اول از ديدن اين کارها به شدت جا خورده اند و می افزايند:" شايد چون هنرمندان نسبت به فضای بيرون حساس اند، آن را طور ديگری درک می کنند که ما قادر به فهم اين آثار نيستيم."

و بعد فرشته صادقی حجم سنگی اثر کاپور را نشان می دهد و می گويد:" آن کاربرای من تداعی کننده دوران جنينی بود. اما بيشتر کارها را نفهيديم. کاش توضحيات بيشتری می دادند."

چرا آثار "هنری مور" موزه هنرهای معاصر را می خواهند به خارج ببرند؟

موضوعی مهمی کنفرانس خبری نمايشگاه توسط خانم "اندريا رز" رييس بخش هنرهای تجسمی بريتيش کانسيل عنوان شد.

او گفت: "پاييز امسال دو کاری که از هنری مور در پارک موزه هنرهای ملی موجود است، برای حفاظت بيشتر به بريتانيا باز گردانده می شود.

اين دو مجسمه پيش از انقلاب برای موزه هنرهای معاصر خريداری شدند. و متعلق به اين موزه هستند.

مجسمه های ديگر مور در حراج های آثار هنری در اروپا بين 4 تا 6 ميليون دلار ارزش دارد.