اين صفحه را برای دوستان خود بفرستيد		صفحه بدون عکس

شاهرخ گلستان

بعد ازظهر شنبه بيستم دسامبر2003، پيکر دکتر منوچهر کيمرام نويسنده ايرانی در گورستان "مونپارناس" پاريس به خاک سپرده شد.

منوچهر کيمرام که يک هفته قبل از آن با ايست قلبی درگذشته بود سالهای بعد ازانقلاب را در پاريس می زيست و هنگام مرگ هفتاد و شش سال داشت.

دکتر کيمرام دامپزشک بود و سالها در وزارت کشاورزی و اداره دامپروری به خدمت اشتغال داشت، اما آنچه بيشتر مورد علاقه او بود و به آن شناخته می شد نويسندگی داستان برای مجلات هفتگی تهران وفيلمنامه برای سينمای ايران بود.

او زمانی که نوجوانی سيزده-چهارده ساله بود، به دليل آشنايی پدرش با عبدالحسين نوشين، کارگردان و بازيگر مشهور تاتر، به کلاس های او در حزب توده راه يافت و در نمايشنامه توپاز که نوشين به صحنه آورد نقش کوچکی ايفا کرد وعلاقه به تاتر و نمايشنامه از همان جا بود که در او پا گرفت.

کيمرام درسال 1325 که نخستين داستانش را نوشت تا وقوع انقلاب اسلامی، حدود پانصد داستان با اسامی مستعار و بيشتر برای مجله زن روز بيش ازچهل نمايشنامه برای راديو تلويزيون، حدود بيست نمايشنامه برای تاتر و سی فيلمنامه برای سينمای آن زمان نوشت.

آخرين اثر او کتاب "رفقای بالا" خاطرات او از حزب توده است که پنج سال پيش در تهران منتشر شد و به تجديد چاپ هم رسيد.

کيمرام حدود دوازده سال پيش در گفتگويی با بی بی سی در باره فيلمنامه نويسی برای سينمای ايران، از جمله گفت: " اصولا آن سينمايی که من بيشتر تويش کار ميکردم يا آلوده بودم، به اين ترتيب نبود که من سناريوام را بنويسم و بگذارم زيربغلم و بگردم يک کارگردان پيدا کنم که اين سناريو را فيلم بکند. در حقيقت مهم بازيگر اول فيلم بود که داستان روی کی نوشته شود. ما بايد می ديديم که کدام تهيه کننده برای کدام بازيگر دنبال سناريو می گردد. بنابراين سناريو را اساس بازيگر و مثل لباس بر تن او می دوختيم. نظرياتی که تهيه کننده می داد بعد از اين مرحله بود. يعنی می گفت اين دو" بزن بزن " کم داره يا دو تا آهنگ و آواز کم داره يا اينکه می گفت اين جا خوب است اشکی بگيريم، وايده هايی از اين قبيل. من هم تا آنجا که می شد به خورد قصه داد سعی می کردم اين کار را بکنم."