جانگو (جیمی فاکس) و دکتر شولتس (کریستف والتس)
کمی از داستان
دو سال پیش از جنگ داخلی آمریکا٬ دکتر شولتس٬ جایزهبگیری حرفهای برای پیدا کردن سه برادر که برایشان جایزه تعیین شده است، از بردهای به نام جانگو کمک میگیرد و در ازای پیدا کردن این سه نفر قول میدهد که او را برای همیشه آزاد کند. اما جانگو به جز آزادی، هدف دیگری هم دارد؛ پیدا کردن همسرش که او نیز برده است...
چرا باید جانگو آزادشده را دید
مهمترین دلیل آنکه فیلم دیگری از تارانتینوست.
و دلایل دیگر: اگر اهل وسترن (آن هم از نوع اسپاگتی) هستید٬ اگر مانند عدهای معتقدید که دی کاپریو یکی از بهترین بازیگران فعلی سینماست و باید هر فیلمی را که بازی میکند، دید -برخلاف کسانی که فکر میکنند او هنوز نان خوشقیافه بودن و بازی در تایتانیک را میخورد- و نهایتا اگر هر بار فیلمی از تارانتینو دیدید و غافلگیر شدید٬ جانگو را از دست ندهید.
تارانتینو بار دیگر از سینمایی الگوبرداری میکند که نمونههای اصلیاش را کسی در زمان خود جدی نمیگرفت. وسترن اسپاگتی -بهخصوص سهگانه سرجیو لئونه با بازی کلینت ایستوود که مشهورترین این ژانر هستند- این بار الگوی او بوده و شخصیت کلینت ایستوود را در فیلمهایی مثل خوب٬ بد٬ زشت و بخاطر یک مشت دلار در دو شخصیت تعریف کرده؛ دکتر شولتس و جانگو.
جانگو همهچیز را با هم دارد؛ طنز٬ خشونت٬ تعلیق٬ سرگرمی٬ ترس و رمانس.
اما
اگر خشونت تارانتینو آزارتان میدهد٬ جانگو هم از این قاعده مستثنی نیست. علاوه بر اینکه باید در نظر داشته باشید خشونت این فیلم چندان مانند بیل را بکش و حرامزادههای بیشرف کارتونی و مصنوعی نیست و کمی رنگ واقعی به خود گرفته است.
در ضمن خودتان را برای دیدن فیلمی حدود ۳ ساعت آماده کنید.
کارگردان
کارگردان: کوئنتین تارانتینو
فیلمهای مهم
- سگهای انباری
- پالپ فیکشن
- بیل را بکش
- حرامزادههای بیشرف
کوئنتین تارانتینو٬ (متولد۱۹۶۳) کارگردانی که تاثیرش با یک فیلم در سینمای دهه ۹۰ آنقدر گسترده بود که حتی خودش هم پس از نزدیک به بیست سال هنوز زیر سایه آن مانده است، او استاد به هم ریختن زمان و مکان است٬ کاری که نقش زیادی در همهگیر شدنش در سینمای آمریکا در دو دهه اخیر داشته است.
خودش که زمانی در یک ویدئوکلوپ کار میکرد٬ میگوید که هزاران فیلم دیده و تحت تاثیر سینمای دهه ۱۹۷۰ میلادی (آن هم از نوع نیمهحرفهایاش) است که شاید چکیده این تاثیرپذیری را در بیل را بکش بتوان دید.
حتی وقتی او وسترن (جانگو) هم میسازد٬ تعلق خاطرش به سینمای دهه ۷۰ کاملا مشهود است.
او همواره در حال پریدن از این ژانر به ژانر دیگر است. جنایی٬ هنرهای رزمی٬ جنگ جهانی دوم و حالا وسترن. هرچند چندان هم اصراری ندارد٬ تمام قواعد مرسوم ژانر را رعایت کند؛ از نحوه فیلمبرداری گرفته (زومهای سریع و حرکتهای دوربین) تا موسیقی بیربط به وسترنهای کلاسیک و حتی وسترن اسپاگتی. در تازهترین ساختهاش شواهدی هست که نشان میدهد او با وجود کپیبرداری٬ هرجا که دوست داشته باشد٬ برخلاف قواعد عمل میکند.
برای او سینما یعنی تصویر کردن آنچه خود در ذهن دارد٬ حتی اگر این ذهنیت با واقعیت کاملا متفاوت باشد و از بیننده هم میخواهد که آن را کمال و تمام بپذیرد.
ستاره
مثل اغلب فیلمهای تارانتینو جانگو هم فیلم پربازیگری است، از دی کاپریو و جیمی فاکس گرفته تا هنرپیشههای همیشگی تارانتینو از جمله ساموئل ال جکسون٬ بازیگر پالپ فیکشن و جکی براون.
اما اگر قرار باشد تارانتینو به بازیگری در این فیلم بنازد، شاید کسی جز کریستوف والتس٬ بازیگر اتریشی- آلمانی نباشد؛ بازیگری که با وجود تجربه فراوانش برای سینمادوستان انگلیسیزبان ناشناس و شهرتش محدود به فیلمهای آلمانیزبان بود و به لطف تارانتینو و بازی در نقش سرهنگ لاندای آلمانی در حرامزادههای بیشرف شهرتش جهانی شد.
بازی استثناییاش در آن فیلم برای او اسکار به ارمغان داشت و حالا هم برای بازی در جانگو در انتظار دومی است.
افتخارات
لئوناردو دی کاپریو در نقش برده داری بیرحم بازی قابل توجهی کرده است
پسر ناآرام سینمای آمریکا هر چقدر هم در آکادمی دشمن داشته باشد٬ سالی که فیلم میسازد، نادیده گرفتنش برای نامزد شدن در اسکار کار سختی است.
جانگو در ۵ بخش، از جمله بهترین فیلم نامزد شده و از فیلمهای اصلی مراسم امسال خواهد بود.
با این حال، تارانتینو سهمی در بخش بهترین کارگردانی ندارد و فقط برای بهترین فیلمنامه اریژینال نامزد است.
همچنین با وجود تعدد بازیگران در این فیلم طولانی٬ فقط کریستف والتس برای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل نامزد است.
والتس و تارانتینو در گلدن گلوب دو جایزه گرفتند.
از نگاه دیگران
شاید اگر جانگو آزاد شده در سال ۲۰۰۵ ساخته میشد٬ میتوانست رخداد بزرگی باشد. اما پس از این همه سال که خود تارانتینو و چندین نفر دیگر از سینمای دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی کپیبرداری کردند٬ تقلید وسترن اسپاگتی مزه غذایی را میدهد که در مایکروویو داغ شده. (کایل اسمیت- نیویورکپست)
شاید نمیدانستید که
جانگو اسم شخصیت تعدادی از وسترنهای اسپاگتی در دهه ۶۰ میلادی است که بیرحمانه از دشمنانش انتقام میگیرد. در سال ۱۹۶۶ میلادی، فیلمی در این ژانر با نام جانگو و با بازی فرانکو نرو ساخته شد. این بازیگر ایتالیایی نقش کوتاهی هم در جانگوی تارانتینو بازی کرده است.
