«۱۴ ساله بودم که مادرم برگه ازدواجم را امضا کرد»؛ ازدواج اجباری کودکان، واقعیتی پنهان در آمریکا

پاتریشیا لین در ایدن پریری شهر کوچکی با تپه‌های سرسبز و منظره رودخانه در حومه مینه‌سوتا در آمریکا بزرگ شده است. برای بسیاری افراد اینجا مکانی ایده‌آل است اما برای او یادآور دوران کودکی است که او را از جهان پیرامونش جدا کرد.

لین به خاطر می‌آورد: «من و برادرم از نظر فرهنگی بسیار منزوی بودیم. با اینکه در حومه یکی از شهر‌های بزرگ آمریکا زندگی می‌کردیم اما زندگی من به‌شدت سخت‌گیرانه و آزارنده بود».

لین از کودکی قربانی آزار جنسی قرار گرفت و بر اثر آن دچار افسردگی عمیقی شد که باعث شد در سن ۱۲ سالگی از مرکز تلفنی حمایت در بحران درخواست کمک کند.

در این هنگام بود که او تیم را ملاقات کرد، مردی که درخواست تلفنی او را پاسخ داد. فردی که چند ماه بعد همسر او شد.

تیم ۲۵ سال داشت و در مدرسه علوم دینی درس می‌خواند. به عنوان بخشی از آموزش‌های دینی برای اینکه مبلغ مذهبی شود او از طریق سازمان کوچکی به تماس‌های تلفنی پاسخ می‌داد.

کمی بعد آن دو قرار دیدار گذاشتند و پس از مدت کوتاهی لین باردار شد و زمانی که فقط ۱۴ سال داشت نامزد ازدواج با تیم شد.

لین در خانواده‌ مسیحی انجیلی بزرگ شده بود. او به یاد می‌آورد: « من فهمیدم که دعا هیچ نقشی در پیشگیری از بارداری ندارد. من باردار شده بودم و نمی‌خواستم با او ازدواج کنم».

همانطور که تیم در زیرزمین خانه گریه می‌کرد لین خبر غیر‌منظره را به والدین خود داد. واکنش مادرش آن چیزی نبود که او انتظار داشت. مادرش او را سرزنش کرد و گفت «آبروی خانواده آنها را برده است».

لین می‌گوید: «مادرم صریح و روشن گفت که من مسئول آبروریزی پیش آمده برای خانواده بودم و تنها راه حل این وضعیت این بود که با آن مرد ازدواج کنم و همسر خوبی باشم».

او اگر می‌خواست فرزندش را نگه دارد ناچار بود با آن مرد ازدواج کند.

پدرش رضایت‌نامه‌ای امضا کرد و روز بعد لین و مادرش و تیم سفری به سوی جنوب شروع کردند تا به دادگاه در ایالتی برسند که به فردی در سن لین اجازه ازدواج می‌داد، چون در ایالت مینه‌سوتا این کار ممنوع بود.

«من احساس می‌کردم حق هیچ اظهار‌نظری ندارم. من نمی‌خواستم با او ازدواج کنم اما به‌شدت می‌خواستم فرزندم را نگه دارم و او را بزرگ کنم. می‌دانستم که می‌توانم مادر خوبی باشم».

بارداری به عنوان راه گریز

لین و مادرش و تیم ابتدا به ایالت کنتاکی نزدیک‌ترین ایالت به مینه‌سوتا رسیدند که اجازه ازدواج افراد در این سن را می‌داد اما مسئولان محلی درخواست آنها را رد کردند.

پاتریشیا به خاطر می‌آورد: «آنها گفتند امکان ندارد. او کم‌ سن‌تر از آن است که امکان این کار وجود داشته باشد و آنها حق داشتند، کاملا حق با آنها بود من کم‌ سن‌تر از آن بودم که بتوانم ازدواج کنم».

سپس آنها مسیر خود را به سوی آلاباما ادامه دادند که در آن زمان افراد در این سن با اجازه و رضایت والدین می‌توانستند ازدواج کنند. در شهرستان لاودردیل، آلاباما در عرض چند دقیقه پاتریشیا و تیم با هم ازدواج کردند.

او برای مراسم عروسی لباس سفید نپوشید و تاج و گل بر سر نگذاشت. مادرش تنها شاهد ازدواج او بود.

لین که اکنون ۵۸ سال دارد به بی‌بی‌سی می‌گوید: «به طور باورنکردنی سریع اتفاق افتاد. من نمی‌خواستم آنجا باشم. من آن مرد را نمی‌خواستم و مادرم از این موضوع عصبانی بود. موقعیت هولناکی بود».

چند دقیقه پس از دریافت سند ازدواج او به پارک روبه‌روی دفترخانه ازدواج رفت و روی تابی نشست، رفتاری کودکانه که باعث خشم مادرش و همچنین شوهر تازه‌اش شد.

پاتریشیا به یاد می‌آورد: «هیچ‌ کدام از آنچه اتفاق افتاد شباهتی با مراسم عروسی که من تصور می‌کردم نداشت». آن زمان او در اولین ماه‌های بارداری نخست خود بود و مدتی بعد کودکی به دنیا آورد که او را به فرزند‌خواندگی خانواده دیگری دادند.

او می‌گوید: «من سند ازدواج را امضا نکردم. نام من روی آن بود اما لازم نبود که آن را امضا کنم. مادرم به جای من امضا کرد. او زندگی مرا به مردی سپرد. چنین ازدواج‌هایی اینطور بود. دیگران تصمیم می‌گرفتند و تو را به ازدواج فردی در می‌آوردند و تو تا زمانی که به ۱۸ سالگی برسی امکان گریز و رهایی نداشتی».

در طول ۴۶ سالی که از ازدواج پاتریشیا با تیم گذشته، قوانین ایالت آلاباما تغییر چندانی نکرده‌اند. امروزه، یک نوجوان ۱۴ ساله اجازه ازدواج ندارد، اما یک فرد ۱۶ ساله می‌تواند با رضایت یکی از والدین ازدواج کند، با وجود اینکه حداقل سن قانونی ازدواج ۱۸ سال تعیین شده است.

آناستازیا لا از سازمان برابری جنسیتی اکوالیتی ناو می‌گوید: «هیچ تدابیر حفاظتی اضافی وجود ندارد. دولت نه از فرد نابالغ رضایت مستقل می‌خواهد و نه مجوز قضایی را الزامی می‌داند».

در سال ۲۰۲۵، تنها ۱۶ ایالت آمریکا به‌همراه واشنگتن دی‌سی، حداقل سن ازدواج را بدون هیچ استثنایی ۱۸ سال تعیین کرده‌اند، معیاری که گروه‌های حقوق بشری خواستار آن هستند.

استثناهای قانونی در سایر ایالت‌های آمریکا شامل مواردی مانند بارداری از فردی که قرار است ازدواج با او صورت گیرد، تولد فرزند از آن فرد پیش از ازدواج، و رضایت والدین می‌شود.

ایالت‌هایی که در آن‌ها بارداری به‌عنوان دلیل موجه برای استثنا قائل شدن از حداقل سن قانونی ازدواج با موفقیت مطرح شده، شامل آرکانزاس، نیومکزیکو و اوکلاهما هستند. این بدان معناست که در این ایالت‌ها، در برخی موارد، بارداری از فرد مورد نظر برای ازدواج باعث شده است که اجازه ازدواج در سنین پایین‌تر از حداقل قانونی صادر شود.

آناستازیا لا می‌گوید چنین معافیت‌هایی هیچ نقشی جز « مشروعیت بخشیدن به روابط و اعمال بهره‌کشانه و استثماری که در غیر این صورت تجاوز یا کودک‌آزاری محسوب می‌شوند ندارد».

بر اساس گزارش سازمان ملل متحد، در سال ۲۰۲۵ حدود ۱۲ میلیون دختر در سراسر جهان هر ساله پیش از رسیدن به سن ۱۸ سالگی ازدواج می‌کنند، سنی که طبق تعریف بین‌المللی، مرز ازدواج کودکان به‌شمار می‌رود. این سازمان هشدار داده است که اگر قرار باشد تا سال ۲۰۳۰ این پدیده مطابق با اهداف توسعه پایدار به‌طور کامل ریشه‌کن شود، باید تلاش‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یابد.

این اقدام در سطح بین‌المللی به‌عنوان نقض حقوق بشر شناخته می‌شود.

تنها در ایالات متحده، جایی که حداقل سن ازدواج به‌صورت فدرال تعیین نشده است، بیش از ۳۰۰ هزار فرد نابالغ بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۱ به‌طور قانونی ازدواج کرده‌اند. این آمار بر اساس اسناد سازمان «آنچیند ات لست» ارائه شده است؛ نهادی که برای پایان دادن به این پدیده در کشور فعالیت می‌کند.

برخی از آنها در هنگام ازدواج فقط ۱۰ سال داشته‌اند هر چند بیشتر آنها ۱۶ یا ۱۷ ساله بوده‌اند. بیشتر دختران با مردان بزرگسال ازدواج کرده‌اند.

خانم لا می‌گوید: «یک قانون فدرال می‌تواند خلاهای قانونی‌ را که در حال حاضر اجازه می‌دهند و حتی موجب تشویق ازدواج کودکان و قاچاق کودکان تحت پوشش ازدواج می‌شوند، از بین ببرد.»

«هنوز با احساس انزوا دست‌وپنجه نرم می‌کنم»

در سال‌های پس از ازدواج لین با تصمیم‌های بسیار دشواری رو‌به‌رو شد از جمله سپردن دخترش به فرزند‌خواندگی و جدایی از شوهرش. او بعد‌ها دوباره ازدواج کرد اما این بار با رضایت و اراده خودش.

به گفته سازمان‌هایی که با ازدواج اجباری و کودک‌همسری در آمریکا مبارزه می‌کنند دخترانی که ناچار به چنین ازدواج‌هایی می‌شوند اغلب منزوی می‌شوند و از مدرسه باز‌می‌مانند و همین باعث می‌شود وابستگی بیشتری به شوهران خود پیدا کنند.

لین می‌گوید: «من چند سال از تحصیل محروم ماندم. بعد‌ها توانستم جبران کنم اما دیگر مثل قبل نبود».

او ادامه می‌دهد: «شوهرم اجازه نمی‌داد دوستی داشته باشم. کاملا تنها بودم. هنوز هم با احساس انزوا درگیرم. وقتی تنها هستم احساس راحتی بیشتری دارم تا وقتی در جمع باشم، چون هنوز هم اعتماد کردن به دیگران برایم سخت است.»

به لطف حمایت مداوم نجات‌یافتگان و جامعه مدنی از سال ۲۰۱۸، شانزده ایالت در آمریکا قوانین خود را تغییر داده‌اند و کودک‌همسری را ممنوع کرده‌اند اما هنوز تلاش‌های فراوانی باید انجام گیرد.

لین می‌گوید: «مردم فکر می‌کنند چنین اتفاقاتی فقط در کشور‌های در‌حال‌ توسعه یا مناطق خاصی از جهان می‌افتد اما اینطور نیست چنین ماجرا‌هایی در آمریکا هم اتفاق می‌افتد».

پیکارگران مدنی می‌گویند کمبود آگاهی در مورد کودک‌همسری مشکل موجود در آمریکاست که همراه با تعصب‌های جنسیتی ریشه‌دار دستیابی به اصلاحات قانونی را دشوار می‌کند.

لین می‌گوید: «برای این مردان ازدواج راهی برای گریز از اتهامات مجرمانه است. من از قانو‌ن‌گذاران می‌خواهم که اجازه چنین کاری را ندهند».

«و برای کسانی که می‌گویند در سن ۱۶ یا ۱۷ سالگی عشق واقعی وجود دارد، بسیار خوب. اگر واقعا عشق است، وقتی به ۱۸ سالگی برسند هم همچنان عشق خواهد بود.»