چگونه قلب جریان ماگا به رهبری ترامپ دچار شکاف شد؟

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، دو هفته پیش، در یکی از جلسات کابینه در کاخ سفید با نگاهی به حاضران در سرتاسر اتاق بزرگی که پر از مشاوران ارشد، مقام‌های دولت و دستیارانش بود، یک پیش‌بینی را مطرح کرد.

او گفت نامزد بعدی جمهوری‌خواهان برای ریاست‌جمهوری «احتمالا همین‌جا، پشت این میز نشسته است».

او با افزودن این که «ممکن است چند نفر از کسانی که پشت این میز نشسته‌اند»، نامزد انتخابات بعدی باشند، به رقابت‌ها و رویارویی‌های درون‌حزبی احتمالی در آینده اشاره کرد.

با وجود اصلاحیه قانون اساسی که او را به دو دوره چهارساله محدود می‌کند، حامیانش در تجمعی در پنسیلوانیا شعار «چهار سال دیگر» سر دادند. آقای ترامپ در آنجا گفت که سه سال پایانی دوره دومش به اندازه «یک ابدیت» طولانی است.

او وقتی در اتاق کابینه، درباره چشم‌انداز نامزدی جمهوری‌خواهان در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ صحبت می‌کرد، به صراحت گفت: «قرار نیست خودم باشم.»

انتخابات بعدی ریاست‌جمهوری شاید هنوز دور به نظر برسد، اما گمانه‌زنی‌های خود دونالد ترامپ و برخی اصطکاک‌ها در ائتلاف او نشان می‌دهد که رقابت برای جانشینی و تعریف جنبش ماگا (عظمت را به آمریکا برگردانیم) پس از آقای ترامپ، عملا آغاز شده است.

در انتخابات محلی ماه گذشته، حزب جمهوری‌خواه در میان رای‌دهندگان اقلیت و طبقه کارگر، همان گروه‌هایی که به دونالد ترامپ کمک کردند در سال ۲۰۲۴ دوباره به کاخ سفید بازگردد بخشی از حمایت خود را از دست داد.

اعضای تیم او بر سر سیاست‌ها با یکدیگر درگیر شده‌اند. برخی از آن‌ها، مانند مارجری تیلور گرین، نماینده کنگره، از حلقه اطرافیان او خارج شده‌اند و رئیس‌جمهور را متهم کرده‌اند که ارتباطش را با آمریکایی‌هایی که قدرت را در اختیار او گذاشتند، از دست داده است.

در برخی محافل مطبوعات بین‌المللی و همچنین در داخل آمریکا، گمانه‌زنی‌هایی درباره شکاف در پایگاه ماگا مطرح شده است.

روزنامه واشنگتن‌پست، این پرسش را در یکی از سرخط‌های خود مطرح کرد: «رهبران ماگا به ترامپ هشدار می‌دهند که پایگاه در حال ریزش است. آیا او گوش خواهد داد؟»

نشانه‌های هشداردهنده‌ای وجود دارد. دونالد ترامپ مدت‌هاست به عنوان سیاستمداری شناخته می‌شود که نبض پایگاه هوادارانش را به خوبی می‌شناسد، اما ماه‌های پیش رو مجموعه‌ای از چالش‌ها را در مقابل او و جنبش هواداران او قرار می‌دهد؛ چالش‌هایی که می‌تواند میراث سیاسی او را در معرض خطر قرار دهد.

از ونس تا روبیو: تیمی متشکل از رقبا؟

در فضای دوستانه اتاق کابینه که به تازگی با تزئینات طلایی بازطراحی شده، همه‌ لبخند بر لب داشتند و صحبت از دستاوردهای تاریخی ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ می‌کردند.

اما عملکرد کسانی که آقای ترامپ هنگام نگاه به حاضران پشت میز، ممکن است آنان را به عنوان نامزدهای بالقوه ریاست‌جمهوری در نظر داشته باشد، نشان می‌دهد که حفظ انسجام جنبش ماگا و جلوگیری از شکاف آن از درون، تا چه اندازه می‌تواند دشوار باشد.

جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، درست روبه‌روی آقای ترامپ نشسته بود. او به عنوان یار انتخاباتی دونالد ترامپ در سال ۲۰۲۴، یکی از محتمل‌ترین جانشینان او تلقی می‌شود و گزینه محبوب پسران آقای ترامپ و میلیاردرهای فناوری لیبرتارین در سیلیکون ولی است.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، درست در سمت راست رئیس‌جمهور نشسته بود. این سناتور پیشین فلوریدا که در سال ۲۰۱۶ برای نامزدی جمهوری‌خواهان با آقای ترامپ رقابت کرده بود، در ده سال گذشته مسیر نزدیک و هم‌سویی با جنبش ماگا را پیموده است.

او حمایت پیشین خود از آزادسازی سیاست‌های مهاجرتی و موضع سخت‌گیرانه‌اش علیه روسیه را کنار گذاشته و به سیاست خارجی «اول آمریکا» در دولت دونالد ترامپ روی آورده است. با وجود این، همچنان اگر کسی باشد که بتوان او را نماینده جمهوری‌خواهان نسل قدیم و در عین حال صاحب نفوذ در حزب دونالد ترامپ دانست، مارکو روبیو در صدر فهرست قرار می‌گیرد.

بعد از آن، رابرت اف. کندی جونیور، وزیر بهداشت و خدمات انسانی، قرار دارد که تردیدهایش درباره واکسن و دستور کار «سلامت را به آمریکا برگردانیم» لرزه‌هایی در دستگاه بهداشت و درمان آمریکا انداخته است. او دو صندلی آن سوتر از مارکو روبیو نشسته بود. این دموکرات سابق که مدتی به عنوان سیاستمداری مستقل ظاهر شد و بعد به جمهوری‌خواهان پیوست، تجسم زنده ائتلاف‌های ایدئولوژیک نامتعارفی است که دونالد ترامپ در مسیر انتخاب دوباره‌اش در سال گذشته شکل داد.

و سرانجام کریستی نوم، وزیر امنیت داخلی، در گوشه‌ای از میز نشسته بود. اگرچه فرماندار پیشین داکوتای جنوبی نامزد جدی ریاست‌جمهوری محسوب نمی‌شود، اما دفاع او از اجرای سخت‌گیرانه قوانین مهاجرتی از جمله فراخوان اخیرش برای اعمال ممنوعیت کامل سفر از «تمام آن کشورهای لعنتی که ملت ما را با قاتلان، زالوها و معتادان به مزایای دولتی پر کرده‌اند» او را به چهره‌ای برجسته در سیاست‌های دولت تبدیل کرده است.

هر یک از آن‌ها ممکن است بر این باور باشند که اگر تصمیم به نامزدی بگیرند، می‌توانند به وارث سیاسی آقای ترامپ بدل شوند و زمام جنبشی را در دست بگیرند که طی یک دهه گذشته سیاست آمریکا را دگرگون کرده است.

اما به تعبیر بنجامین فرانکلین در زمان پایه‌گذاری دموکراسی در آمریکا، هر کس که نامزدی جمهوری‌خواهان را ببرد، یک ائتلاف پیروز در اختیار خواهد داشت، به شرط آن که بتواند آن را حفظ کند.

امپراتوری جمهوری‌خواهان در مسیر دگرگونی

البته هیچ‌یک از این نام‌ها تضمین‌شده نیست و حتی قطعی نیست که نسل بعدی رهبران ماگا از درون حلقه نزدیک رئیس‌جمهور باشند. دونالد ترامپ به عنوان چهره‌ای بیرون از ساختار سیاسی، به کاخ سفید راه پیدا کرد. رهبر بعدی جمهوری‌خواهان هم ممکن است مسیری مشابه را طی کند.

رادنی دیویس، نماینده پیشین جمهوری‌خواه کنگره از ایالت ایلینوی که اکنون برای اتاق بازرگانی آمریکا کار می‌کند، می‌گوید: «این که رئیس‌جمهور بعدی حزب جمهوری‌خواه، پس از آقای ترامپ چگونه خود را از او متمایز می‌کند، به تصمیم و مسیر خود او بستگی خواهد داشت.»

او می‌افزاید: «اما در عین حال باید مراقب باشد خیلی از او فاصله نگیرد، چون روشن است که این دونالد ترامپ بود که دو بار به ریاست‌جمهوری انتخاب شد.»

وقتی زمان انتخابات ریاست‌جمهوری نوامبر ۲۰۲۸ فرا برسد، رای‌دهندگان آمریکایی شاید حتی دیگر خواهان فردی شبیه دونالد ترامپ نباشند. برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد محبوبیت رئیس‌جمهور ممکن است به اندازه گذشته نباشد.

نظرسنجی موسسه یوگاو در اوایل ماه دسامبر نشان داد که تراز محبوبیت رئیس‌جمهور به منفی ۱۴ رسیده است، در حالی که هنگام بازگشتش به قدرت در ژانویه، این رقم مثبت ۶ بود. علاوه بر این، نگرانی‌هایی درباره اقتصاد و تلاش‌های بی‌وقفه او برای گسترش حدود قدرت ریاست‌جمهوری وجود دارد.

با این حال، رهبری جنبش توسط دونالد ترامپ همچنان به معنای در دست داشتن کلیدهای امپراتوری جمهوری‌خواهان است، حتی اگر این امپراتوری در سال‌های اخیر به شدت تغییر کرده باشد.

آقای دیویس که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ در کنگره حضور داشت، می‌گوید: «به گمان من ائتلاف جمهوری‌خواهان در چند دهه گذشته به شکلی بنیادین دگرگون شده است. ائتلاف جمهوری‌خواهی که در زمان انتخاب رونالد ریگان وجود داشت، دیگر ائتلاف امروز جمهوری‌خواهان نیست.»

لورا کی. فیلد، نویسنده کتاب «ذهن‌های خشمگین: شکل‌گیری راست نوین ماگا»، می‌گوید در دهه ۱۹۸۰، ائتلاف آقای ریگان آمیزه‌ای بود از اقتصاد بازار آزاد، محافظه‌کاری فرهنگی، مقابله با کمونیسم و رویکردی فعال در سیاست خارجی و بین‌المللی.

او اضافه می‌کند که شاید دقیق‌ترین توصیف از حزب دونالد ترامپ را بتوان در مقاله‌ای یافت که مایکل آنتون، مشاور دیرینه آقای ترامپ و مقام کنونی وزارت خارجه آمریکا، در سال ۲۰۱۶ و در حمایت از انتخاب او نوشت. به گفته آقای آنتون، برخلاف دوران ریگان، اصول محوری این جریان شامل «مرزهای امن، ملی‌گرایی اقتصادی و سیاست خارجی با محوریت اول آمریکا» است.

«جمهوری‌خواهان معمولی» در برابر «تندروهای جنجالی»

اوایل ماه دسامبر، اندیشکده محافظه‌کار «موسسه منهتن» یک نظرسنجی جامع از رای‌دهندگان جمهوری‌خواه منتشر کرد که تصویر روشن‌تری از ترکیب ائتلاف دونالد ترامپ به دست می‌دهد.

این نظرسنجی نشان می‌دهد که ۶۵ درصد از بدنه کنونی حزب جمهوری‌خواه را کسانی تشکیل می‌دهند که «جمهوری‌خواهان پایه» نامیده می‌شوند، یعنی رای‌دهندگانی که دست‌کم از سال ۲۰۱۶ تاکنون از نامزدهای ریاست‌جمهوری حزب حمایت کرده‌اند. (اگر در دهه ۱۹۸۰ در انتخابات شرکت می‌کردند، به احتمال زیاد به ریگان رای می‌دادند.)

در مقابل، ۲۹ درصد «جمهوری‌خواهان تازه‌وارد» هستند. چالش پایداری ائتلاف دونالد ترامپ بیش از همه در میان همین گروه تازه‌وارد خود را نشان می‌دهد.

کمی بیش از نیمی از این گروه گفته‌اند که «قطعا» در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در سال آینده از یک جمهوری‌خواه حمایت خواهند کرد.

بر اساس این نظرسنجی، جمهوری‌خواهان تازه‌وارد جوان‌ترند، از نظر پیشینه و ترکیب اجتماعی متنوع‌ترند و بیشتر دیدگاه‌هایی دارند که از چارچوب‌های سنتی محافظه‌کارانه فاصله می‌گیرد. آن‌ها در حوزه اقتصاد گرایش‌های چپ‌گرایانه‌تری دارند، در موضوع مهاجرت و مسائل اجتماعی لیبرال‌ترند، و برای نمونه ممکن است نگاه مثبت‌تری به چین داشته باشند یا نسبت به اسرائیل منتقدتر باشند.

جسی آرم، معاون امور خارجی موسسه منهتن، در ایمیلی به بی‌بی‌سی گفت: «بخش زیادی از گفت‌وگوها درباره آینده جریان راست، تحت تاثیر بلندترین و عجیب‌ترین صداهای آنلاین شکل می‌گیرد، نه رای‌دهندگانی که در عمل بدنه اصلی ائتلاف جمهوری‌خواهان را می‌سازند.»

شاید جای تعجب نباشد که رای‌دهندگان موسوم به «جمهوری‌خواهان تازه‌وارد» حمایت به مراتب کمتری از برخی جانشینان بالقوه دونالد ترامپ می‌کنند. در حالی که ۷۰ درصد از جمهوری‌خواهان پایه، دیدگاه مثبتی نسبت به مارکو روبیو دارند و این رقم برای جی‌دی ونس به ۸۰ درصد می‌رسد، تنها کمی بیش از نیمی از تازه‌واردها چنین نظری درباره هر یک از آن‌ها دارند.

یافته‌های دیگر می‌تواند برای جمهوری‌خواهان نگران‌کننده‌تر باشد.

بیش از نیمی از جمهوری‌خواهان تازه‌وارد بر این باورند که استفاده از خشونت سیاسی در آمریکا «گاهی موجه است»، در حالی که این دیدگاه تنها در میان ۲۰ درصد از جمهوری‌خواهان پایه دیده می‌شود.

این نظرسنجی همچنین نشان می‌دهد که آن‌ها ممکن است نسبت به گفتار نژادپرستانه یا یهودستیزانه مدارای بیشتری داشته باشند و درباره موضوعاتی مانند فرود انسان بر ماه، یازده سپتامبر و واکسن، بیش از دیگران به تفکر توطئه‌محور گرایش نشان دهند.

دونالد ترامپ توانست این رای‌دهندگان را به ائتلاف خود جذب کند. پرسش اینجاست که آیا او و وارثان سیاسی‌اش می‌توانند آن‌ها را در این ائتلاف نگه دارند، یا اصلا چنین تمایلی دارند.

آقای آرم می‌گوید: «نکته اصلی این نیست که این رای‌دهندگان قرار است حزب جمهوری‌خواه را پس از دوره ترامپ تعریف کنند، مسئله این است که رهبران آینده جمهوری‌خواهان باید به‌روشنی مشخص کنند چه کسی جهت و اولویت‌ها را تعیین می‌کند.»

او می‌گوید: «قلب حزب همچنان در اختیار جمهوری‌خواهان معمولی است، نه تندروهای جنجالی که هم رسانه‌ها و هم راست معترض به شکل عجیبی به برجسته کردن آن‌ها علاقه دارند.»

اختلاف در صفوف محافظه‌کاران

شکاف‌هایی که در نظرسنجی موسسه منهتن آشکار شده، به توضیح برخی از برجسته‌ترین اصطکاک‌ها در ائتلاف دونالد ترامپ در ماه‌های گذشته کمک می‌کند.

نزاع آقای ترامپ و مارجری تیلور گرین که در نهایت به استعفای خانم گرین از کنگره انجامید، با حمایت این نماینده جمهوری‌خواه از انتشار کامل اسناد دولتی پرونده جفری اپستین در ارتباط با قاچاق جنسی کودکان آغاز شد؛ موضوعی که مدت‌هاست منبع نظریه‌های توطئه محافظه‌کاران بوده است.

اما این اختلاف گسترش یافت و به انتقاد از سیاست‌های دولت آقای ترامپ در خاورمیانه و اتهام ناتوانی او در رسیدگی به نگرانی‌های مربوط به هزینه‌های زندگی و خدمات درمانی رای‌دهندگان کم‌درآمد آمریکایی منجر شد.

شکاف پرسر و صدای دیگری در ماگا، پیش‌تر بر سر سیاست‌های اقتصادی آقای ترامپ رخ داده بود؛ جایی که ایلان ماسک، میلیاردر و از حامیان سرسخت و اعضای حلقه نزدیک رئیس‌جمهور در آغاز سال، برخی تعرفه‌ها و سیاست‌های مربوط به هزینه‌های دولتی را محکوم کرد.

در حال حاضر، رئیس‌جمهور آمریکا تا حد زیادی تلاش کرده از درگیری تلخ دیگری در میان محافظه‌کاران، بر سر اینکه آیا نیک فوئنتس، مفسر سیاسی راست افراطی و منکر هولوکاست، جایی در جنبش محافظه‌کار دارد یا نه، فاصله بگیرد.

این مناقشه، بنیاد هریتیج را که نهادی تاثیرگذار است، دچار آشوب کرده و برخی از قدرتمندترین مفسران راست‌گرا را در برابر یکدیگر قرار داده است.

به گفته خانم فیلد، کسانی که از آقای ترامپ پیروی می‌کنند ممکن است نتوانند به راحتی از این درگیری بگریزند. او می‌گوید: «نیک فوئنتس طرفداران بسیار زیادی دارد. بخشی از انرژی و قدرتی که جنبش محافظه‌کار به دست آورده، از طریق جذب همین بخش از حزب جمهوری‌خواه بوده است.»

در راهروهای کنگره، که تحت کنترل جمهوری‌خواهان است، نشانه‌هایی از اصطکاک با دستور کار رئیس‌جمهور دیده می‌شود. با وجود لابی‌گری کاخ سفید، این نهاد نتوانست مانع تصویب طرحی در مجلس نمایندگان شود که انتشار پرونده‌های اپستین را الزامی می‌کند.

رئیس‌جمهور همچنین نتوانسته سناتورهای جمهوری‌خواه را متقاعد کند که به «فیلیباستر» پایان دهند؛ فرایندی پارلمانی که اقلیت دموکرات از آن برای متوقف کردن بخشی از دستور کار رئیس‌جمهور استفاده کرده‌اند.

در همین حال، حزب دونالد ترامپ در انتخابات با دشواری‌هایی روبه‌رو شده است. دموکرات‌ها ماه گذشته با اختلافی قابل توجه انتخابات فرمانداری در ایالت‌های ویرجینیا و نیوجرسی را بردند.

طی یک سال گذشته، در ده‌ها انتخابات ویژه و رقابتی برای کرسی‌های ایالتی و محلی، دموکرات‌ها به‌طور میانگین حاشیه پیروزی خود را حدود ۱۳ درصد، نسبت به رقابت‌های مشابه در انتخابات سراسری نوامبر گذشته، افزایش داده‌اند.

آینده «ترامپیسم»

همه این تحولات در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در سال ۲۰۲۶ به شدت ذهن جمهوری‌خواهان را مشغول خواهد کرد و بعید است از نگرانی‌ها در این مورد بکاهد که اگر دونالد ترامپ در صدر برگ رای نباشد، ائتلاف آن‌ها نتواند پیروزی‌های پایدار و قابل اتکایی در صندوق‌های رای رقم بزند.

با وجود این، حتی شکست در انتخابات میان‌دوره‌ای سال آینده یا در انتخابات ۲۰۲۸ هم بعید است به معنای پایان «ترامپیسم» باشد.

صعود جنبش ماگا به رهبری دونالد ترامپ به اوج قدرت در آمریکا، به هیچ وجه مسیری هموار نبوده است. این مسیر شامل شکست سنگین در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸ و باخت خود آقای ترامپ در سال ۲۰۲۰ بود، اما او نوامبر گذشته دوباره در انتخابات پیروز شد.

به گفته خانم فیلد، تغییراتی که دونالد ترامپ در حزب جمهوری‌خواه ایجاد کرده، به نظر تغییراتی بنیادی می‌رسد. ائتلاف ماگا به رهبری او بر رگه‌هایی از جنبش‌های پوپولیستی در آمریکا بنا شده که دهه‌ها یا حتی بیشتر قدمت دارند؛ از کارزار شورشی بری گلدواتر در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۶۴ گرفته تا اعتراض‌های جنبش تی‌پارتی در دوران ریاست‌جمهوری باراک اوباما.

خانم فیلد می‌گوید: «این‌ پدیده‌ها یک‌شبه به وجود نیامده‌اند. نیروهایی در سیاست آمریکا هستند که مدت‌ها زیر سطح و به تدریج در حال انباشته و آماده شدن بوده‌اند.»

به باور او، نظم قدیم جمهوری‌خواهان به گذشته تعلق دارد.

خانم فیلد نتیجه می‌گیرد: «جنبش ترامپ آمده که بماند و هیچ‌گونه احتمال واقعی برای بازگشت تشکیلات قدیمی با هرگونه نفوذ قابل توجه وجود ندارد. این نکته کاملا روشن است.»

تصویر بالای صفحه: گتی ایمجز