فینال لیگ قهرمانان اروپا؛ گواردیولا در آستانه رسیدن به رکورد فرگوسن، اینزاگی در آرزوی غول‌کشی

از قهرمانی قبلی اینتر میلان در لیگ قهرمانان اروپا ۱۳ سال می‌گذرد و از آخرین بار که دست پپ گواردیولا به این جام رسید هم ۱۲ سال گذشته است.

به این دلتنگی بزرگ، این را اضافه کنید که منچسترسیتی هرگز لیگ قهرمانان را فتح نکرده است؛ ضعفی که تا امروز بارها دستمایه تمسخر هواداران رقبای سیتی در انگلیس شده است. سیمونه اینزاگی هم هرگز به عنوان سرمربی قهرمان این تورنمنت نشده و برای نخستین بار است که به فینال لیگ قهرمانان رسیده است.

دو تا از باثبات‌ترین تیم‌های فصل جاری لیگ قهرمانان، به فینال این تورنمنت رسیده‌اند. البته صعود سیتی به فینال، کسی را غافلگیر نکرده اما در مورد اینتر هم نباید فراموش کنیم که تیم اینزاگی با نتایجی خوب از پس رقابت با بایرن مونیخ و بارسلونا در مرحله گروهی برآمد و در مراحل حذفی هم شکست نخورد.

در آستانه این بازی به نظر می‌رسد که منچسترسیتی بدون سختی کشیدن، اینتر را شکست می‌دهد و قهرمان خواهد شد اما از سوی دیگر کافی است صحبت‌های مائوریتسیو ساری، سرمربی لاتزیو، پس از شکست تیمش مقابل اینتر در بازی دو هفته قبل در سری‌آ را یادآوری کنیم: «اینتر تیمی است که انگار طراحی و ساخته شده برای مقابله با منچسترسیتی. گواردیولا در فینال کار آسانی مقابل تیم اینزاگی نخواهد داشت.»

پیروزی قاطع در نیمه‌نهایی

شادی محسوس و برون‌گرایانه گواردیولا پس از بازی سیتی-رئال مادرید نشان می‌داد که پس از شکست ناباورانه مقابل رئال در نیمه‌نهایی فصل گذشته، چه فشاری روی سرمربی سیتی برای جبران آن ناکامی بود؛ موردی که با حرف‌های گواردیولا پس از بازی تایید شد: «ما یک سال تمام رنج کشیدیم از شکستی که سال قبل در مادرید داشتیم. امشب با نمایش تیمی خودمان تلاش کردیم از آن رنج و درد رها شویم.»

نمایش سیتی در بازی برگشت مقابل رئال چنان درخشان بود که برخی کارشناسان، این بازی را تعبیر به «بهترین نمایش اروپایی سیتی در تاریخ این تیم» کردند.

۱۶ شوت، ۸ ضربه در چارچوب و زدن ۴ گل آن هم مقابل رئال مادرید در نیمه‌نهایی، نشان داد که سیتی در آخرین هفته‌های فصل فوتبال اروپا، آماده‌ترین تیم اروپاست.

اینتر هم مقابل آث میلان هم در بازی رفت و هم در بازی برگشت پیروز شد، ۳ گل زد و یک بار هم دروازه‌اش باز نشد. این یک آمار عالی برای نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان، آن هم در یک داربی سنتی است.

فوتبال آزاد و مدافعان میانی خطرپذیر

هیچکس درباره نبوغ تاکتیکی گواردیولا و تیمش تردیدی ندارد؛ تیمی که در تمام فازهای بازی، کم‌نقص کار می‌کند. اما در سوی دیگر اینزاگی هم یک تیم ویژه و قدرتمند ساخته؛ تیمی که تا یک سوم پایانی فصل، نوسان محسوسی داشت اما اینزاگی از ایده‌های فنی و تاکتیکی خودش عقب‌نشینی نکرد و بی‌آنکه تغییرات اساسی در آرایش و شکل بازی اینتر ایجاد کند، تیمش را به ثبات و موفقیت برگرداند.

اینتر اینزاگی، تیمی است که با آرایش پایه ۲-۵-۳ بازی می‌کند اما شباهت فرمی این تیم با اینتر آنتونیو کونته (سرمربی پیشین اینتر) فقط روی کاغذ است.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی که در شکل بازی اینتر اینزاگی جا افتاده، اصرار به بازیسازی از عقب زمین و مهم‌تر از آن، آزادی مدافعان میانی تیم در پروسه بازیسازی است.

به این مفهوم که سه مدافع میانی اینتر با شروع بازی از کنار دروازه تیم‌شان و تحت فشار پرسینگ حریف، مثل هافبک‌های بازیساز آزادی عمل دارند که برای پیدا کردن راه حل و رساندن توپ به فضای پشت مهاجمان حریف، جابجا شوند و در پاس‌های ارسالی خود خطرپذیر باشند تا بتوانند پرسینگ حریف را بشکنند؛ چیزی که اچربی و باستونی، دو مدافع میانی برجسته اینتر، را تبدیل به دو تا از بهترین بازیکنان فصل اخیر لیگ فوتبال ایتالیا کرد.

ترکیب «فوتبال آزاد» چیزی است که در ایتالیا در توصیف شیوه بازیسازی از عقب زمین براساس جابجایی‌های متعدد بازیکنان استفاده می‌شود.

اینزاگی نوآوری‌های تاکتیکی ویژه‌ای را با اینتر نمایش داده؛ یکی دیگر از این نوآوری‌ها بازی بدون هافبک دفاعی کلاسیک در بسیاری از دیدارهای بزرگ فصل بوده است.

مارسلو بروزویچ، هافبک دفاعی اینتر، بخشی از فصل را به دلیل آسیب‌دیدگی از دست داد اما نیمکت‌نشینی او در برخی بازی‌های مهم فصل به این دلیل نبود، بلکه اینزاگی ترجیح می‌داد از ترکیب سه نفره هاکان چاهانوقلو، نیکولا بارلا و هنریک مخیتاریان در مرکز زمین استفاده کند؛ سه بازیکن با گرایش هجومی در کنار هم که ترکیب مرکز خط میانی اینتر در هر دو بازی رفت و برگشت مقابل میلان در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان را تشکیل داده بودند.

یکی از تصمیمات مهم اینزاگی برای ترکیب بازی فینال در همین بخش است؛ اینکه بروزویچ از ابتدا بازی کند یا همان ترکیب سه نفره بدون هافبک دفاعی که در دو بازی نیمه نهایی مورد استفاده قرار گرفت، مقابل سیتی هم بازی را شروع کنند.

اینزاگی از سوی دیگر اصرار به بازی با دو مهاجم مرکزی دارد. در واقع چیزی که او می‌خواهد، این است که مقابل اغلب حریفان که با دو مدافع میانی بازی می‌کنند، دو مهاجم داشته باشد.

زوج لائوتارو مارتینز-ادین ژکو انتخاب اصلی اینزاگی است و روملو لوکاکو هم در چند ماه اخیر، پس از مدت‌ها به فرم خوب خود برگشته است.

مقابل سیتی اما با توجه به بازی پرفشار و مالکیت توپ بالای این تیم، شاید اینزاگی به این نتیجه برسد که ژکو را بیرون از ترکیب نگه دارد و یک بازیکن با دوندگی و تحرک بیشتر را کنار مارتینز بگذارد تا فشار کمتری به خط میانی اینتر وارد شود.

احتمال خروج دارمیان از ترکیب

نکته دیگر برمی‌گردد به ترکیب خط دفاع ۳ نفره اینتر که معمولا با اچربی، بستونی و متئو دارمیان شکل می‌گیرد. با توجه به شرایط فیزیکی ویژه ارلینگ هالند، شاید اینزاگی دارمیان را که ذاتا یک بازیکن کناری است و در نبردهای هوایی ظرفیت ویژه‌ای مقابل هالند ندارد را روی نیمکت بگذارد و استفان دی‌ویرخ را در ترکیب سه نفره قلب دفاع قرار دهد.

میلان اشکرینیار هم یک گزینه ویژه دیگر برای قرار گرفتن در دفاع سه نفره اینتر است؛ بازیکنی که در زمستان با پاری‌سن‌ژرمن قرارداد بست و قرار شده در تابستان، یعنی پس از همین بازی فینال لیگ قهرمانان، راهی پاریس شود.

نام اشکرینیار در فهرست بازیکنان اینتر در دو بازی اخیر این تیم قرار داشته اما مشخص نیست اینزاگی پس از مدت‌ها او را در ترکیب اصلی قرار دهد یا نه؛ بازیکنی که در چند فصل گذشته از بهترین‌ مدافعان میانی اروپا بود اما مصدومیت و البته قطعی کردن انتقالش پاریس او را از ترکیب اصلی اینتر دور کرد.

پایان وسواس‌های تاکتیکی گواردیولا؟

گواردیولا برای این بازی چه خواهد کرد؟ در این دوره، مهم‌ترین تغییر در ذهن گواردیولا رخ داده است. این مربی چند ماه پیش درباره دلایل ناکامی‌اش با بایرن مونیخ و سیتی در مراحل پایانی چند دوره از لیگ قهرمانان، اعتراف کرد که «ایجاد تغییرات زیاد در سیستم و ترکیب تیمش در بازی‌های حذفی» در این ناکامی‌ها نقش داشته است.

در این دوره اما گواردیولا در یک چهارم نهایی و نیمه نهایی مقابل بایرن و رئال مادرید، اسیر وسوسه غافلگیر کردن حریفان خود نشد.

ثبات در فرم و ترکیب، در نمایش‌های باثبات سیتی در ۴ بازی اخیر مقابل بایرن و رئال مادرید موثر بود. پیش‌بینی می‌شود برای فینال هم تغییرات خاصی در کار نباشد.

به این ترتیب در خط دفاع به احتمال فراوان کایل واکر، جان استونز، روبن دیاز و امانوئل آکانجی بازی خواهند کرد. به دنبال مصدومیت آکه، مدافع هلندی، آکانجی در سمت چپ خط دفاع جا افتاده و احتمالا او در این پست بازی خواهد کرد.

رودری، ایلکای گوندوقان و کوین دی‌بروینه هافبک‌های میانی هستند، جک گریلیش و برناردو سیلوا کمی جلوتر قرار می‌گیرند و در مرکز خط حمله هالند بازی خواهد کرد.

نکته فنی ویژه در مورد سیتی این است که با شروع بازیسازی از عقب زمین، سیتی آرایش ۱-۴-۲-۳ را به خود می‌گیرد. درواقع استونز یک خط بالا می‌اید و کنار رودری قرار می‌گیرد تا در بازیسازی، سیتی یک بازیکن بیشتر در خط میانی داشته باشد.

در فاز دفاع و در شروع پرسینگ نزدیک دروازه حریف هم سیتی آرایش ۲-۴-۴ را به خود می‌گیرد و دی‌بروینه کنار هالند قرار می‌گیرد تا مدافعان میانی حریف کار دشواری برای رساندن توپ به کانال‌های مرکزی در خط میانی داشته باشند.

گواردیولا موفق شده برنامه‌های فرمی شناور را براساس فازهای مختلف در تیمش جا بیاندازد؛ کاری که در سطح اول فوتبال جهان هم کار بسیار دشواری است اما بازیکنان سیتی توانسته‌اند این پروژه دشوار را اجرا کنند.

نقش ویژه دی‌مارکو و دامفرایس

آنچه در نیمه اول قابل انتظار است، مالکیت توپ بالای سیتی است اما اینتر شاید بهتر از رئال بتواند در فاز انتقال از دفاع به حمله و ضدحملات سیتی را تحت فشار قرار بدهد.

مهم‌ترین بازیکنان اینتر در این فاز مدافع-هافبک‌های کناری یعنی دنزل دامفرایس و فدریکو دی‌مارکو(روبین گوزنس) هستند؛ بازیکنانی که وظیفه دارند به محض تغییر مالکیت از سیتی به اینتر، از مدافع تبدیل به بازیکنان هجومی شوند و حتی تا داخل محوطه جریمه برای زدن ضربه نهایی نفوذ کنند.

آمار ویژه در این زمینه، اینکه؛ دی‌مارکو پس از دی‌بروینه بیشترین تعداد پاس گل (۵) در این فصل لیگ قهرمانان ثبت کرده است.

اگر در فینال مهره‌های اینتر در این دو پست استراتژیک، نمایش خوب و کم‌نقصی در هر دو فاز داشته باشند، تیم اینزاگی شانس ضربه زدن به سیتی را خواهد داشت.

دی‌بروینه؛ ستاره اول سیتی

در ترکیب سیتی، کدام بازیکنان نقش ویژه‌ای در فینال خواهد داشت؟ هالند با ۱۲ گل زده، در لیگ قهرمانان هم مثل لیگ برتر، بهترین گلزن تورنمنت است اما کمی عقب‌تر از او هافبکی بازی می‌کند که حالا دیگر در انگلیس بحث بر سر این است که چه بسا بهترین هافبک تمام دوران لیگ برتر است.

دی‌بروینه را حالا برخی کارشناسان فوتبال انگلیس، بهتر و بالاتر از فرانک لمپارد و استیون جرارد و پل اسکولز قرار می‌دهند.

سیتی در بازی رفت مرحله نیمه نهایی مقابل رئال مادرید از اواسط نیمه اول تا اواسط نیمه دوم، به شدت تحت تاثیر نمایش حریف خود قرار گرفته بود اما شوت استثنایی دی‌بروینه باعث شد که سیتی از بحران خارج شود و بتواند در مادرید با تساوی از میدان بیرون بیاید.

این هافبک ۳۱ ساله بلژیکی، با سیتی ۵ بار قهرمان لیگ برتر شده اما هنوز قهرمانی در لیگ قهرمانان را تجربه نکرده است.

فرصت رسیدن به رکورد یونایتد

دو تا از بهترین مربیان فصل فوتبال اروپا به فینال رسیده‌اند. تیم اینزاگی در مرحله گروهی هم در میلان و هم در بارسلونا، تیم ژاوی را شکست داد و همین کافی است که بدانیم سیتی در فینال از پیش برنده نیست.

گواردیولا در سوی دیگر این فرصت را دارد که قهرمانی سه‌گانه را ۲۴ سال پیش منچستریونایتد ثبت کرده بود، برای سیتی هم در تاریخ ماندگار کند. این روزها یک نفر با او زیاد در رسانه‌ها مقایسه می‌شود: پپ گواردیولا.