روز جهانی سلامت روان؛ «اگر کسی با من حرف زده بود، نمی‌پریدم»

پل گلدن گیت در ایالات متحده یکی از مشهورترین سازه‌های بشری در جهان است. اما از زمان افتتاح آن در سال ۱۹۳۷، این سازه ۲.۷ کیلومتری در شهر سانفرانسیسکو به «محل پربسامد خودکشی» نیز تبدیل شده است. این شهرت ممکن است به زودی با نصب تورهای ایمنی به تاریخ بپیوندد. چندین نفر که مستقیماً با این مشکل درگیر بوده‌اند، از جمله یک فرد نجات‌یافته، به بی‌بی‌سی گفته‌اند که این اقدام تغییری بزرگ خواهد بود و «بازی را تغییر خواهد داد».

کوین هاینس به بی‌بی‌سی می‌گوید: «این پل به قوی‌ترین نماد پیشگیری از خودکشی در جهان تبدیل خواهد شد.»

می‌توان گفت او زندگی دوم خود را وقف پل گلدن گیت کرده است.

او در سال ۲۰۰۰ به طور معجزه‌آسایی از سقوط ۷۵ متری به آب‌های سرد اقیانوس آرام پس از اقدام به خودکشی و پریدن از روی این سازه جان سالم به در برد.

طبق آمارهای منتشر شده از سوی بخش بزرگراه‌ها و حمل و نقل پل گلدن گیت، در طول ۸۵ سال پس از تکمیل آن، بیش از ۱۸۰۰ نفر به این روش دست به خودکشی زده‌اند.

هاینس پس از بهبودی از آسیب‌های جدی، زندگی‌اش را بر مبنای کنش‌گری برای پیشگیری از خودکشی تعریف کرده است و به نقاط مختلف آمریکا و دیگر کشورها سفر می‌کند تا پیام امید را به دیگران برساند.

اما این مرد ۴۳ ساله حامی پرشور کارزاری نیز بوده است که خواستار نصب عاملی بازدارنده در قالب تورهای ایمنی روی این پل است.

آیا این تأخیرها به قیمت جان انسان‌ها تمام می‌شود؟

طرح‌ها از سال ۲۰۰۸ تأیید شده‌اند و ساخت‌وساز بالاخره ۱۰ سال بعد آغاز شد. اما شروع کار به دلیل مجموعه‌ای از مشکلات از جمله افزایش هزینه‌ها به تعویق افتاده است. هزینه‌ها که در ابتدا ۷۶ میلیون دلار برآورد شده بود، اکنون از مرز ۲۰۰ میلیون دلار عبور کرده و بخش عمده‌ای از آن به دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ و موانع اداری بوده است.

تورهای ایمنی قرار بود تا نوامبر سال ۲۰۲۳ نصب شوند.

پائولو کاسولیش-شوارتز، مدیر امور عمومی بخش بزرگراه‌ها و حمل‌ونقل پل گلدن گیت در بیانیه‌ای اعلام کرد: «ساخت مانع خودکشی در طول همه‌گیری ادامه داشت، اما پیمانکار با سرعتی که انتظار داشتیم کار نکرده است. ما در حال همکاری با پیمانکار هستیم تا مشکلات را حل کرده و سرعت ساخت را افزایش دهیم.»

پیش از روز جهانی سلامت روان امسال در ۱۰ اکتبر، هاینس در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی این تأخیر را «غم‌انگیز» خواند، اما افزود که ترجیح می‌دهد بیشتر به این نکته توجه کند که نصب این تورهای ایمنی، که نام رسمی آن «سیستم بازدارنده خودکشی» است، پس از مطرح شدن از دهه ۱۹۵۰، اکنون به واقعیت نزدیک شده است.

"این کنشگر می‌گوید: «غم‌انگیز است که این فرایند این‌قدر طولانی شده، اما از اینکه در نهایت در حال انجام است خوشحالم. من به نتایج مثبتی که پس از اتمام نصب تورها خواهیم دید، فکر می‌کنم».

در حال حاضر، تنها عامل بازدارنده‌ای که وجود دارد بیشتر به واکنش سریع مأموران پلیس و گروه‌های داوطلب متکی است.

کوین بریگز، یک افسر بازنشسته گشت بزرگراه کالیفرنیا است که به دلیل منصرف کردن حدود ۲۰۰ نفر از پریدن از پل گلدن گیت معروف شده است. او معتقد است که نصب تورهای ایمنی روند پیشگیری از خودکشی را دگرگون خواهند کرد.

بریگز به بی‌بی‌سی می‌گوید: «دیدن اینکه این روند چقدر به کندی پیش رفته، بسیار ناامیدکننده است».

«هر سال بیش از ۲۰ نفر از روی پل می‌پرند و جان خود را از دست می‌دهند، اما امیدواریم با نصب این تورها، این تعداد به صفر برسد»

آمارهای تلخ

ترکیب گشت‌های پلیس و گروه‌های داوطلب مانند «فرشتگان دیده‌بان پل»، که در تاریخ‌های خاصی مانند روز ولنتاین و شب کریسمس روی پل فعالیت می‌کنند، از افزایش چشم‌گیر آمار مرگ‌ومیر جلوگیری کرده است: طبق گفته مسئولان پل تنها در سال ۲۰۲۱، این گروه‌ها توانستند ۱۹۸ نفر را یا منصرف کنند یا از پریدن آن‌ها جلوگیری کنند.

مسئولان می‌گویند ۲۵ نفر از روی پل به پایین پریدند، اما تنها اجساد ۲۱ نفر از آب‌های پرتلاطم زیر پل بیرون کشیده شد.

برآورد شده است که بیش از ۹۸ درصد کسانی که از پل گلدن گیت به پایین می‌پرند، از سقوط جان سالم به در نمی‌برند.

در حال حاضر تنها نرده‌های کوتاهی در کنار پیاده‌رو قرار دارند، اما اگر کسی به پایین بپرد حتی تورهای ایمنی هم نمی‌توانند از آسیب‌دیدگی او جلوگیری کنند: این تورها از فولاد ساخته خواهند شد و ۶ متر پایین‌تر از پیاده‌روی پل نصب خواهند شد.

قاتلی بی‌رحم در جهان

خودکشی در مقیاس بسیار کلانی از علل مهم مرگ در سراسر جهان است.

سازمان جهانی بهداشت تخمین می‌زند که سالانه بیش از ۷۰۰ هزار نفر در سراسر جهان با خودکشی جان خود را از دست می‌دهند.

مرکز «کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده» گزارش می‌دهد که حدود ۴۶ هزار نفر در آمریکا در سال ۲۰۲۰ (آخرین سالی که آمار آن در دسترس است) دست به خودکشی زده‌اند.

خودکشی اکنون دومین علت اصلی مرگ در بین آمریکایی‌های ۱۰ تا ۱۴ و ۲۵ تا ۳۴ ساله است.

آیا این تورها مؤثر خواهند بود؟

اما آیا این تورها می‌توانند مانع از تلاش مردم برای پریدن شوند؟

حامیان این سیستم بازدارنده، از جمله خانواده‌های داغ‌دیده کسانی که با پریدن از این پل جان خود را از دست داده‌اند، اشاره می‌کنند که چندین سازه معروف در سراسر جهان، مانند برج ایفل، دارای موانعی هستند و گزارش‌ها از موارد کمتری از تلاش برای خودکشی و مرگ ناشی از آن حکایت دارند.

پل مولر، رئیس «بنیاد حفاظ پل»، یک سازمان مردم‌نهاد مستقر در سان فرانسیسکو که برای افزایش ایمنی در پل گلدن گیت تأسیس شده، به‌طور خاص به موردی اشاره می‌کند که الهام‌بخش سازمان او بوده است: «مونستر تراس» در شهر برن سوئیس، که مجموعه‌ای از حفاظ‌های ایمنی نصب‌شده در سال ۱۹۹۸ است، باعث کاهش چشمگیر خودکشی‌ها شده است.

او در ایمیلی به بی‌بی‌سی گفت: «پل گلدن گیت از همان طرح‌هایی پیروی می‌کند که کارایی‌شان در برن اثبات شده، بنابراین انتظار داریم که پس از تکمیل نصب این مانع، آمار مرگ‌ها به صفر یا نزدیک به آن برسد».

منتقدان تورهای ایمنی معتقدند که این کار تنها باعث می‌شود مردم به دنبال مکان‌های دیگری برای خودکشی بگردند. مثالی که اغلب به آن اشاره می‌شود، مطالعه‌ای است که درباره یک پل در تورنتو، کانادا انجام شده است. در مقاله‌ای که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، پژوهشگران دریافته بودند که مانع خودکشی نصب‌شده در ژوئن ۲۰۰۳ باعث کاهش مرگ‌ومیر از ۹ نفر در سال به تقریباً صفر مورد شده است، اما آمار مشابه مرگ ناشی از خودکشی در پل‌های محلی دیگر افزایش یافت.

با این حال، مطالعه‌ای که روی افرادی تمرکز داشت که از پریدن از پل گلدن گیت منصرف شده بودند یا از اقدامشان جلوگیری شده بود، نگرشی متفاوت ارائه داد: در سال ۱۹۷۸، ریچارد سیدِن، که در آن زمان روانپزشک دانشگاه کالیفرنیا بود، تحقیقی منتشر کرد که سرنوشت افرادی را بررسی کرده بود که بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۷۱ از پریدن‌شان از این پل جلوگیری شده بود.

سیدن به این نتیجه رسیده بود که از میان ۵۱۵ نفر، تنها ۲۵ نفر بعداً به زندگی خود پایان دادند.

داینا ویتمر، یکی از اعضای هیئت مدیره بنیاد حفاظ پل، که پسرش متیو را در پل گلدن گیت از دست داده، به بی‌بی‌سی می‌گوید: «این همان چیزی است که خانواده‌ها را وادار کرده علنی صحبت کنند و اندوه‌شان را به اشتراک بگذارند، تا مردم بداند که حتما نباید بمیرند.»

«ما نمی‌خواهیم خانواده دیگری رنجی را که ما تحمل کردیم تجربه کند؛ فقدانی که تا ابد با ما باقی می‌ماند. ما می‌دانیم که این تورها تأثیرگذار خواهند بود.»

بر اساس گزارش دفتر پزشکی قانونی شهر مارین، که عمدتاً با مرگ‌های رخ‌داده در ایالت طلایی (ایالت کالیفرنیا) سر و کار دارد، تقریباً ۶۰٪ از افرادی که از پل می‌پرند کمتر از ۴۵ سال دارند. دکتر شارلوت تودلیوس، جرم‌شناس دانشگاه فناوری چالمرز در سوئد، تأثیر موانع فیزیکی بر موارد اقدام به خودکشی را مورد بررسی قرار داده است.

او به این نتیجه رسیده است که این موانع فیزیکی به‌ویژه در بازداشتن جوانان از اقدام به خودکشی در مکان‌هایی مانند پل‌ها، جاده‌ها و ایستگاه‌های قطار کارآمد هستند.

«من متوجه شده‌ام که جوانان نوع متفاوتی از خودکشی را نسبت به بزرگسالان انجام می‌دهند. آن‌ها به صورت ناگهانی و کاملاً احساسی عمل می‌کنند. شاید واقعاً قصد مردن نداشته باشند و فقط بخواهند چیزی را متوقف کنند.»

«صداهایی در سرم»

این شرایط برای کوین هاینس آشنا است. در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۰، او با اتوبوس از مرکز شهر سان فرانسیسکو به پل گلدن گیت رفت. هاینس در اوج دست و پنجه نرم‌کردن با اختلال دوقطبی خود بود و صداهایی در سرش می‌شنید که «به او می‌گفتند بمیر». او در طول مسیر کاری را کرد که خودش «پیمان با خود» می‌نامد.

«اگر فقط یک نفر از من سؤالی مانند این می‌پرسید که حال‌ات خوب است یا نه، همه چیز را به او می‌گفتم و از او کمک می‌خواستم.»

اما تنها کسی که به او نزدیک شد، توریستی بود که از هاینس خواست تا از او عکس بگیرد. کمی بعد، هاینس از نرده‌های کوتاه پرید. مانند معدود نجات‌یافتگانی که به‌طور عمومی درباره تجربه خود صحبت کرده‌اند، او بلافاصله پس از شروع سقوط چهار ثانیه‌ای‌اش به سمت اقیانوس آرام، از تصمیم به پریدن پشیمان شد.

هاینس معتقد است: «اگر تورهای ایمنی وجود داشتند جلوی سقوطم را می‌گرفتند، اما فکر می‌کنم اگر نصب شده بودند، من اصلاً اقدام به پریدن نمی‌کردم.»

«فکر می‌کنم وقتی مردم بفهمند که دیگر نمی‌توانند با پریدن از پل گلدن گیت بمیرند، اقدام برای خودکشی متوقف خواهد شد.»

اقداماتی مانند موانع و تورهای ایمنی در ادبیات ضدخودکشی به‌عنوان «حذف ابزار» شناخته می‌شوند – این اقدامات شامل سیاست‌هایی مانند محدود کردن مالکیت سلاح گرم یا فروش داروها و سموم نیز می‌شوند. این‌ها تنها بخشی از تلاش‌ها برای مقابله با خودکشی هستند. سازمان بهداشت جهانی لیستی از روش‌های مداخله‌ای دارد که بر اهمیت اقدام در تمامی سطوح تأکید می‌کند، از برنامه‌های دولتی گرفته تا گوش سپردن به حرف‌های کسی که ممکن است به خودکشی فکر کند.

در این میان، هاینس در آرزوی بازدید دوباره از پل گلدن گیت است. او پیش از این چندین بار به این پل بازگشته است، بار اول در اولین سالگرد پریدنش. اما این کنشگر اجتماعی امیدوار است که در بازدید بعدی‌اش، این سازه کمی متفاوت به نظر برسد.

او می‌گوید: «وقتی نصب تورها به پایان برسد، برمی‌گردم. و سرم را بالا می‌گیرم و لبخند می‌زنم، چون می‌دانم مردم در امان خواهند بود.»

هاینس می‌گوید: «من هیچ مشکلی با پل گلدن گیت ندارم. این یک شاهکار معماری آرت دکو است که ایمن نیست.»

«اما ما در حال ایمن‌سازی آن هستیم و این واقعا شگفت‌انگیز است.»

اگر به خودکشی فکر می‌کنید: