فوت‌و‌فن؛ آرسنال - منچستریونایتد: آرتتا تا لبه پرتگاه رفت و برگشت

منچستریونایتد و آرسنال مثل فصل گذشته، خیلی زود به هم رسیدند. در نخستین رویارویی فصل گذشته، آنتونی، بال راست برزیلی، که فقط چند روز پیش از بازی، با یونایتد قرارداد بسته بود، گل اول را برای تیمش زد و پایه گذار پیروزی تیمی شد که هفته‌های ابتدایی را با دو شکست سنگین مقابل برایتون و برنتفورد شروع کرده بود.

این بار اما دو تیم در شرایطی به هم رسیدند که آرسنال دیگر یک قدرت غافلگیرکننده برای مدعیان قهرمانی نیست، بلکه یکی از رقیبان اصلی منچسترسیتی در این مسیر است.

میکل آرتتا و تیمش که در سه بازی قبلی ۷ امتیاز گرفته بودند، در لندن مقابل یونایتد قرار گرفتند که در سه بازی قبلی دو پیروزی و یک شکست داشت.

اریک تن‌هاخ مثل فصل گذشته، چند روز مانده به بازی با آرسنال، یک خرید مهم انجام داد و صوفیان آمرابات هافبک دفاعی فیورنتینا را با قراردادی قرضی جذب کرد اما این هافبک مراکشی در فهرست بازی بزرگ اولدترافورد قرار نداشت.

پارتی و آمرابات به بازی نرسیدند

آرتتا با ترکیبی آشنا بازی را شروع کرد. آرون رمزدل، بن وایت، ویلیام سالیبا، گابریل و الکساندر زینچنکو دروازه‌بان و چهار مدافع آرسنال بودند.

سه هافبک میانی در سیستم ۳-۳-۴ دکلان رایس، مارتین اودگارد و کای هاورتز بودند و در خط حمله هم بوکای ساکا و گابریل مارتینلی در دو سمت ادوارد انکتیا بازی ‌می‌کردند.

نکته ویژه در ترکیب آرسنال در سمت راست خط دفاع بود؛ پستی که‌ در آن آرتتا از توماس پارتی که هافبک دفاعی است، استفاده ‌می‌کرد اما با مصدومیت این بازیکن غنایی، بار دیگر فرصت به وایت که دفاع راست تخصصی است، رسیده بود.

در مورد یونایتد این احتمال مطرح ‌می‌شد که راسموسن هویلند، مهاجم ۲۰ ساله دانمارکی، شاید برای نخستین بار در ترکیب اصلی قرار بگیرد اما این بازیکن که در تابستان از آتالانتا به یونایتد پیوسته، در فهرست بازیکنان ذخیره قرار گرفته بود.

مصدومیت رافائل واران باعث شد ویکتور لیندلوف در کنار لیساندرو مارتینز در قلب دفاع قرار بگیرد و دیه گو دالوت هم در دفاع چپ جای خالی لوک شاو مصدوم را پر کرد.

در سمت راست خط دفاع هم فان بیساکا بازی می‌کرد. کاسمیرو و کریستین اریکسن، دو هافبک دفاعی، در سیستم ۱-۳-۲-۴ بودند و برونو فرناندز، آنتونی و مارکوس رشفورد هم عقب‌تر از آنتونی مارسیال قرار داشتند.

نکته جالب اینکه تعداد بازیکنان موثر روی نیمکت دو تیم، نشان ‌می‌داد که چه بسا سرنوشت بازی را در نیمه دوم یکی از همین بازیکنان مثل ژسوس، لئاندرو تروزارد و فابیو ویرا برای آرسنال یا هویلند و آلخاندرو گارناچو برای یونایتد مشخص کنند.

دو گل با کیفیت جهانی در نیمه اول

آرسنال در همان چند دقیقه ابتدایی روی کرنر و حمله کلاسیک، دو فرصت خلق کرد؛ فرصت‌هایی که با ضربات آخر مناسبی از سوی مارتینلی و هاورتز همراه نشد.

اما یونایتد که در اجرای بازیسازی تحت تاثیر پرسینگ شدید آرسنال، در اغلب دقایق نیمه اول مشکل داشت؛ در دقیقه ۲۵ روی یک ضدحمله سریع توسط رشفورد به گل رسید و از آرسنال جلو افتاد.

هرچند در صحنه گل، حرکت پا به توپ رشفورد و ضربه نهایی او بسیاری از تماشاگران را تحت تاثیر قرار داد، اما اریکسن که جلوی محوطه جریمه یونایتد، پاس مارتینلی را قطع کرده بود و بعد خودش با توپ حرکت کرد و پاس هوشمندانه به رشفورد را داد، حرکت و اثرگذاری‌اش روی گل، دست کمی از کار رشفورد نداشت.

کمتر از دو دقیقه پس از این گل اما حرکت ترکیبی شروع شده از سمت چپ آرسنال، با پاس‌های سریع انکتیا و مارتینلی همراه شد و توپی که اودگارد از مارتینلی دریافت کرده بود، با تک ضربه این هافبک چپ پا، بدون آنکه توپ را کنترل کند، وارد دروازه اونانا شد تا بازی دوباره به تساوی برسد.

در ادامه نیمه اول یونایتد دو بار دیگر روی انتقال سریع از دفاع به حمله، در موقعیت زدن ضربه آخر قرار گرفت اما به گل نرسید و بازی بدون گل در نیمه اول به پایان رسید.

در این نیمه دو گل تاکتیکی روی مهارت چندین بازیکن را دیدیم. و البته ضربات آخر استثنایی از دو بازیکن کلاس اول جهان، که سطح بالای لیگ برتر انگلیس را در صحنه گل‌ها به نمایش گذاشتند.

هویلند دونده، به جای مارسیال منفعل

قابل انتظار بود که با شروع نیمه دوم و پس از سپری شدن دقایق ابتدایی، مالکیت توپ آرسنال و فشار حملات این تیم روی دوازه یونایتد تشدید شود؛ چیزی که عملا در بازی شکل گرفت.

در ۱۵ دقیقه ابتدایی نیمه دوم آرسنال بر اساس مالکیت توپ و یونایتد براساس ضدحملات سریع، موقعیت‌هایی خلق کردند اما ۳۰ دقیقه پایانی توپ بیشتر در نیمه زمین یونایتد دیده می‌شد.

تن‌هاخ برای کاهش این فشار، هویلند را به جای مارسیال به میدان فرستاد تا مهاجم دانمارکی در نخستین بازی با پیراهن یونایتد، مسئولیتی استراتژیک را به عهده بگیرد؛ دوندگی زیاد، فشار گذاشتن بدون توپ روی بازیکنان دفاعی و میانی آرسنال و فاصله انداختن میان مدافعان میانی و هافبک‌های این تیم؛ مسئولیت‌هایی که درمجموع هویلند در انجام آنها موفق بود.

همزمان با تعویض هویلند، یک تعویض اجباری دیگر هم از سوی تن‌هاخ انجام شد و هری مگوایر به جای مارتینز که مصدوم شده بود، به میدان رفت.

این نخستین بازی مگوایر در فصل جاری و پس از ماجراهای خاص مربوط به ماندن یا رفتن او در تابستان بود.

حضور هویلند در مرکز خط حمله، به جای مارسیال تغییری اساسی در شکل بازی یونایتد ایجاد کرد و عملا یونایتد با دوندگی‌ و حفظ توپ هویلند که قابل قیاس با بازی منفعلانه مارسیال بدون توپ نبود، کمی از فشار آرسنال کم کرد.

هویلند در حدی خوب بازی کرد که از بازی بعد، حدس زدن نام مهاجم اصلی یونایتد دشوار نخواهد بود.

تعویض‌های درخشان تن‌هاخ و آرتتا

اما آرتتا برای تغییر روند بازی، حدود ۱۰ دقیقه پس از دو تعویض تن‌هاخ، ۳ تعویض انجام داد و ژسوس، ویرا و تاکهیرو تومیازو را به میدان فرستاد.

تومیازو که پست اصلی‌اش دفاع راست است، به جای زینچکنو در دفاع چپ قرار گرفت، ویرا جانشین هاورتز شد که دقایقی قبل یک پنالتی گرفته بود اما بعد در بازبینی ویدئویی مشخص شد خطایی از سوی فن‌بیساکا روی او انجام نشده و ژسوس هم در مرکز خط حمله جانشین انکتیا شد.

با این تعویض‌ها آرسنال در نیمه زمین یونایتد، هنگام داشتن توپ، به بازی بیش از پیش سرعت می‌داد و به خصوص از منطقه‌ای که فن‌بیساکا در آن قرار داشت، حملات دامنه‌دار آرسنال طراحی می‌شد.

این بازی از نظر تاکتیکی، هیجان‌انگیز و پر از نکته بود اما ضربات در چارچوب زیادی تا دقایق پایانی شاهد نبودیم.

تعویض‌های تن‌هاخ در دقیقه ۸۴ بار دیگر یونایتد را در فاز انتقال از دفاع به حمله تقویت کرد. گارناچو به جای آنتونی وارد میدان شد، به سمت چپ رفت و رشفورد در سمت راست خط حمله قرار گرفت.

جانی ایونز هم که در یک انتقال غافلگیرکننده در تابستان پس از سال‌ها به یونایتد بازگشت، به جای لیندلوف وارد زمین شد و در قلب خط دفاع کنار مگوایر قرار گرفت.

فقط ۵ دقیقه پس از این تعویض‌ها بود که یک ضدحمله سریع از منچستری‌ها و تصمیمات مناسب هویلند و فرناندز تحت فشار، باعث شد گارناچو پشت خط دفاع آرسنال به توپ برسد و از فاصله زیاد با دروازه، در موقعیت تک به تک با رمزدل قرار بگیرد.

گارناچو دروازه را باز کرد اما شادی طولانی او، در بازبینی ویدئویی بی‌معنا شد؛ گل او به دلیل آفسایدی که به دشواری می‌شد آن را تشخیص داد، رد شد تا آرسنال عقب نیفتد.

در این دقایق هوش تاکتیکی تن‌هاخ و آرتتا هم به چشم آمد؛ مربیانی که هر بار با تعویض‌های خود، روند بازی را تا حدودی به سود تیمشان تغییر دادند.

شادی بی‌اثر گارناچو، گل طلایی رایس

رد شدن این گل، شهامت مضاعفی به آرسنالی‌ها داد که در ۸ دقیقه وقت اضافه اعلام شده، بازی را ببرند.

در این دقایق بازی کاملا شبیه چیزی بود که در دقایق پایانی بازی برگشت فصل گذشته دو تیم در همین ورزشگاه دیدیم.

در آن شب آرسنال و یونایتد تا لحظات پایانی بازی ۱-۱ مساوی پیش می‌رفتند اما حفظ توپ آرسنالی‌ها نزدیک و گاهی داخل محوطه جریمه یونایتد، سرانجام مقاومت این تیم را شکست.

این بار هم همین اتفاق رخ داد و ورود ریس نلسون و جورجینیو هم به میدان، توان حفظ توپ و نفوذ آرسنال به یک سوم دفاعی یونایتد را افزایش داده بود.

سرانجام روی یک کرنر، رایس با ضربه‌ای محکم که در فضای پس از تیر دور زده شد، دروازه یونایتد را باز کرد.

این شوک بسیار بزرگی برای یونایتد بود، که همین چند دقیقه پیش فقط چند سانتی‌متر با جلو افتادن از آرسنال فاصله داشت و اگر گارناچو از چند سانتی‌متر عقب‌تر حرکت کرده بود، دست کم بازی را نمی‌باخت.

واکنش یونایتد به این گل، حمله همه‌جانبه در یک دقیقه پایانی بازی بود اما روی یک ضد حمله، این بار دو بازیکن تعویضی آرسنال یعنی ویرا و ژسوس پایه‌گذار گل سوم تیم خود شدند.

به این ترتیب آرتتا در این بازی تا لبه پرتگاه رفت اما با مردود شدن گل گارناچو، تیمش به تلاش برای پیروزی ادامه داد و موفق هم شد.

جای خالی آمرابات در خط میانی یونایتد

گل ژسوس بازی را ۳ بر یک و کار را تمام کرد. نکته جالب آماری اینکه در پایان بازی، مالکیت بازی ۵۵ به ۴۵ درصد برای آرسنال شد. یعنی تسلط آرسنال در نیمه دوم باعث شد، آمار نیمه اول در زمینه مالکیت توپ، کاملا برعکس شود.

۱۷ شوت و ۵ ضربه داخل چارچوب که ۳ تا از آنها تبدیل به گل شد، برای آرسنال پیروزی و ۳ امتیاز را به همراه داشت. یونایتد ۱۰ ضربه داشت که دو تا از این ضربات تبدیل به گل شد.

آنچه درباره یونایتد بار دیگر در این بازی به چشم آمد، این بود که خط میانی این تیم توان رقابت با تیم‌های بزرگ انگلیس را ندارد.

شاید آمرابات با حضور در ترکیب اصلی کنار کاسمیرو، شرایط در خط میانی یونایتد را بهتر کند. درواقع بازیکنی که هنوز برای یونایتد بازی نکرده، جایش در بازی بزرگ مقابل آرسنال خالی بود.

دردسر تازه تن‌هاخ، مورد عجیب سانچو

این پیروزی استراتژیک برای آرتتا دو دستاورد مهم داشت؛ از یک سو آرسنال ۱۰ امتیازی شد و فاصله ۲ امتیازی با منچسترسیتی را در بالای جدول حفظ کرد و از سوی دیگر باخت یونایتد، شکست یکی از رقبای اصلی آرسنال بود و این رقیب جدی، کمی از صدر جدول دور شد.

پس از این بازی تن‌هاخ نمایش فنی تیمش را ستود و به تصمیمات کلیدی داور هم اعتراض کرد؛ تن‌هاخ گل مردود گارناچو را درست توصیف کرد و مدعی شد روی هویلند هم خطای پنالتی شد و داور پنالتی را نگرفت.

مهم‌ترین بخش حرف‌های تن‌هاخ اما مربوط به دلیل نبودن نام جردن سانچو در فهرست یونایتد بود. سرمربی هلندی یونایتد اعلام کرد که «سانچو به دلیل نمایش‌های ضعیف در تمرینات هفته گذشته، نامش در فهرست بازی قرار نگرفته است». ادعایی که خیلی زود با واکنش رسمی سانچو همراه شد و این بازیکن در بیانیه‌ای که منتشر کرد، نوشت: «هرچه می‌گویند را باور نکنید. قرار نگرفتن من در فهرست بازی با آرسنال، دلایل غیرفنی داشته است».

به این ترتیب باید به شکست دردناک مقابل آرسنال، موضوع جنجالی سانچو-تن‌هاخ را هم به مشکلات یونایتد اضافه کنیم.

تن‌هاخ که فصل گذشته در همین مقطع، با کریستیانو رونالدو وارد نبردی خاموش شده بود، حالا خیلی زود تنش علنی با سانچو را تجربه می‌کند.