گزارش نفیسه کوهنورد از فضای آرام دوحه و مراسم تشییع کشتهشدگان حمله اسرائیل
- نویسنده, نفیسه کوهنورد
- شغل, خبرنگار ارشد خاورمیانه بیبیسی، دوحه
امروز اینجا مراسم تشییع جنازه یکی از نیروهای امنیتی قطری و پنج نفر از اعضای حماس از جمله پسر خلیل الحیه از رهبران این گروه که در حمله اسرائیل کشته شدند در مسجد معروف محمد بن عبدالوهاب برگزار میشود.
اطراف مسجد پر است از نیروهای امنیتی وخودروهای قرمز امنیت داخلی قطر. نمازگزاران عادی امروز از رفتن به این مسجد منع شدهاند و رسانههای بینالمللی هم اجازه پوشش از محل را ندارند.
در تصاویر زنده که از طریق تلویزیون دولتی قطر پخش میشود میتوان دید که پنج تابوت با پرچم فلسطین پوشانده شدهاند و یکی با پرچم قطر.
کشته شدن این نیروی امنیتی به نوعی ماهیت حمله اسرائیل را در افکار عمومی قطر هم تغییر داده است. هرچند آقای نتانیاهو گفت که حمله به دوحه حمله به قطر نبود، اما خون یک قطری در این حمله ریخته شده است. آنهم یک مامور نظامی دولتی.
مجری شبکه الجزیره روی تصاویر میگوید «حالا خون فلسطینی و قطری بهم آمیخته شده است.»
در آنطرف شهر درست در دل یکی از لوکسترین و حفاظت شده ترین مناطق شهر که پر از سفارتخانه های منطقهای و غربی است و هتلهای پنج ستاره، هنوز تحقیقات امنیتی در ساختمان آجری رنگ محل اقامت سران حماس که هدف قرار گرفته شد، ادامه دارد. چندین آمبولانس هم همچنان در اطراف ساختمان مستقرند. پلیس میگوید حق فیلمبرداری در آنجا را نداریم. افسر ارشد که برگههای ما را بررسی میکند میگوید کار مهمتری از نشان دادن محل به خبرنگارها دارند و ازمان میخواهد هر چه سریعتر محل را ترک کنیم. از یک بولدوزر را میبینم که در میبینیم که در محل مشغول کار است. تا همین سه روز پیش بسیاری نمیدانستند که این ساختمان اقامتگاه رهبران حماس است.
با آنکه حمله به قول ارتش اسرائیل دقیق انچام شده، شیشههای بعضی ساختمانهای اطراف هم آسیب دیده است. امنترین جای شهر حالا دیگر امتیتش را به نوعی از دست داده است.
قطر میگوید در دادگاهها و مجامع بینالمللی نخست وزیر اسرائیل را تحت پیگرد قرار خواهد داد و «حق تلافی را برای خود محفوظ میداند» اما معلوم نیست چقدر این اقدامها برای افکار عمومی کشور راضی کننده باشد و تا چه حد اصلا راه بجایی ببرد.
سه روز بعد از حمله اسرائیل به دوحه، پایتخت قطر، با هدف ترور هدفمند رهبران رهبران حماس، زندگی عادی در دوحه، پایتخت قطر در جریان است.
کافه و رستورانها تا دیر وقت باز هستند و ترافیک در جریان است. در ساحل شهر، کشتیهای گردشگری کوچک هر چند دقیقه یکبار، با پخش موسیقی شاد عربی و هندی برای گرداندن مسافرانشان به سمت میانه دریا راه میافتند. اما با هر کسی که توانستیم در کوچه و خیابان حرف بزنیم هنوز از «شوکی» صحبت میکند که صدای انفجارهای مهیب آن روز شهر در دلها و ذهنها بجا گذاشته است.
قطر سالها یکی از امنترین و آرامترین کشورهای منطقه بوده است که جایگاه ویژهای هم در میزبانی مذاکرات مهم داشته است مانند رایزنیها بین طالبان و آمریکا یا در همین دوسال مذاکرات آتشبس میان حماس و اسرائیل.
میزبانی بزرگترین پایگاه هوایی آمریکا، العدید، در منطقه هم انگار تضمین امنیتی بیشتری را به آن کشور داده بود.
اما تنها در عرض چند ماه دوحه دوبار هدف حمله قرار گرفت. اول حمله موشکی ایران به پایگاه العدید در تلافی حملات آمریکا به تاسیسات هستهای ایران و حالا این حمله اخیر و غیرمنتطره اسرائیل.
حمله اول براساس گزارشهای درز کرده و آنچه منابع مختلف در منطقه به بیبیسی فارسی گفتهاند، با اطلاع دوحه صورت گرفته بود تا پایانی باشد بر تنش ایجاد شده در جنگ اسرائیل علیه ایران، اما دستکم فعلا درباره حمله دوم یعنی حمله اسرائیل مقامات قطری میگویند که «روحشان هم خبر نداشته و هشدار آمریکا هم بعد از حمله آمده است. »
حالا با تهدیدهای بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، درباره اینکه اگر حضور سران حماس در قطر ادامه یابد، حملات این چنینی هم تکرار خواهد شد، نگرانیها اینجا بیشتر هم شده است.
گرچه منابع آمریکایی میگویند دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، از نخستوزیر اسرائیل خواسته دیگر به قطر حمله نکند، کمتر کسی اینجا باور دارد که حمله قبلی هم بدون اطلاع واشنگتن بوده و حتی اگر این درخواست حقیقت داشته باشد، تضمینهای آمریکا بتواند جلودار اسرائیل شود.
هتل محل اقامت ما که با محل حمله فاصله چندانی ندارد، پر است از توریستهای خارجی. بیشترشان دیپلماتهای غربی یا توریستهایی هستند که از کشورهای بستهتر و اسلامیتر منطقه برای استراحت و تفریح و خوشگذارنی به اینجا آمدهاند و یا نمایندگان شرکتهای سرمایهگذار نفتی یا ساخت و ساز، هستند.
یکی از مسئولان هتل اما میگوید نگران است که اگر حملههای مشابه دیگری از سوی اسرائیل صورت گیرد همه این شرایط به یکباره تغییر کند. «توریستها و سرمایهگذارها جایی میروند که امن باشد و با کوچکترین ناامنی در چشم بهم زدنی همه بار و بندیل میبندند و میروند.»
