فوت‌و‌فن؛ منچستر یونایتد - لیورپول؛ نتیجه‌ای شیرین برای گواردیولا و آرتتا

۲۱ روز پیش در ورزشگاه اولدترافورد، منچستریونایتد در یک بازی به یاد ماندنی لیورپول را در جام حذفی انگلیس شکست داد اما امروز (شنبه ۷ آوریل) بار دیگر لیورپول با شانس پیروزی بیشتر در قیاس با یونایتد، به اولدترافورد رسید.

شکست ۳-۴ مقابل چلسی، اریک تن‌هاخ، سرمربی یونایتد، را با انتقادات شدید روبرو کرده بود. کنترل ضعیف بازی در دقایق پایانی مقابل چلسی، منجر به از دست دادن ۳ امتیاز مهم شده بود و از سوی دیگر لیورپول با پیروزی‌های متوالی در لیگ برتر و به عنوان یکی از ۳ مدعی قهرمانی، بازی را آغاز می‌کرد.

تن‌هاخ پیش از بازی نمایش تیمش را «سطح بالا» توصیف کرده بود و اتفاقا به دلیل همین تحلیل مثبت و اغراق‌آمیز از تیمش هم مورد انتقاد قرار گرفته بود.

بازگشت رشفورد به ترکیب اصلی

در ترکیب یونایتد دو نکته جلب توجه می‌کرد. اول حضور ویلی کامبوئالا، مدافع میانی ۱۹ ساله، در قلب خط دفاع بود که به دنبال مصدومیت چندین مدافع یونایتد، رخ داد. مورد دیگر نیمکت‌نشینی آنتونی پس از نمایش خوب مقابل چلسی و بازگشت مارکوس رشفورد به ترکیب بود.

به این ترتیب پشت راسموس هویلوند، رشفورد در سمت چپ، الخاندرو گارناچو در راست و برونو فرناندز در مرکز بازی می‌کردند. زوج قلب خط میانی هم بار دیگر با کوبی ماینو و کاسمیرو تشکیل شده بود.

یک تغییر دیگر هم در یونایتد دیده می‌شد: رفتن دیه‌گو دالوت از دفاع چپ به دفاع راست و انتقال آرون فن‌بیساکا از راست به چپ.

در ترکیب لیورپول هم متاثر از مصدومیت چند بازیکن، تغییراتی دیده می‌شد. در نبود آلیسون بکر، بار دیگر کوئیوین کلهر در چارچوب دروازه بود. کانر بردلی، ژارل کاناش، ویرجیل فان‌دایک و اندرو روبرتسون چهار مدافع بودند.

در خط میانی و حمله واتارو اندو، الکسیس مک‌آلیستر، دومنیک سوبوسلای، محمد صلاح، لوئیز دیاز و داروین نونیز بازی می‌کردند.

جدی شدن لیورپول در فاز دفاع

تجربه تلخ بازی سه هفته قبل در جام حذفی در اولدترافورد، باعث شده بود لیورپول در نیمه اول با تمرکز دفاعی مناسب‌تری بازی کند.

درواقع لیورپولی‌ها هرچند در فاز حمله با نفرات زیادی وارد نیمه زمین یونایتد می‌شدند اما هم در نبردهای یک به یک سرسخت‌تر و جدی‌تر از بازی قبلی ظاهر می‌شدند و هم در انتقال از حمله به دفاع، با سرعت و جدیت مناسبی عمل می‌کردند.

نتیجه این رویکرد لیورپول را می‌شد در روند بازی در نیمه اول و البته در آمار پایان نیمه اول دید. یونایتد که در بازی با چلسی، با آنتونی در رایت و گارناچو در چپ، حملات سریع از کانال‌های کناری طراحی می‌کرد، این بار با عملکرد بسیار ضعیف رشفورد و پاس‌های نادرست پرشمار فرناندز، عملا در فاز حمله یک نیمه کم‌اثر را پشت سر گذاشت.

یونایتد در تمام طول نیمه اول یک شوت هم نزد. آماری که در چنین مسابقه بزرگی مقابل یک رقیب دیرینه آن هم در اولدترافورد بی‌سابقه بود. لیورپول اما در نیمه اول به عنوان تیم برتر زمین، درحالی فقط یک گل زد که اگر کمی خوش‌شانس بود، می‌توانست با فاصله گل بیشتری هم نیمه اول را به پایان برساند.

۱۵ شوت مقابل صفر شوت

لیورپول در نیمه اول در فاز حمله چندان پیچیده کار نمی‌کرد. هدف اصلی این بود که با دیاز در چپ یا صلاح در راست، مقابل یکی از مدافعان کناری یونایتد موقعیت یک مقابل یک بسازد و بعد با اضافه شدن سریع یکی از هافبک‌ها یا مدافعان کناری، برتری عددی در این مناطق ایجاد شود تا فرصت پاس آخر یا ضربه زدن شکل بگیرد.

یونایتد آنقدر سخاوتمندانه این موقعیت را نصیب لیورپول می‌کرد که بارها تیم کلوپ با دیاز و صلاح فرصت طراحی حمله را به دست آورد.

البته گل لیورپول روی یک کرنر در دقیقه ۲۳ به دست آمد، سانتر بلندی که ابتدا از سوی نونیز قطع شد و بعد جلوی دروازه به دیاز رسید و او ضربه آخر را درحالی زد که دالوت به عنوان بازیکنی که تیر دور رو پوشش داده بود، می‌توانست و باید زودتر از روی خط جدا می‌شد، به سوی دیاز حرکت می‌کرد و این صورت می‌توانست مانع گلزنی مهاجم کلمبیایی شود.

کابوس تازه؛ کرنر دادن به حریف

لیورپول در نیمه اول ۱۵ شوت زد که ۴ تا از این ضربات در چارچوب بود، اما آمار جالب دیگر تعداد ۸ کرنر لیورپول بود.

یونایتد که در بازی با چلسی ۱۲ کرنر به حریف داده و گل آخر را هم روی یکی از همین کرنرهای پرشمار خورده بود، این بار در یک نیمه ۸ کرنر داد و یکی از آنها تبدیل به گل شد.

آندره اونانا، دروازه‌بان یونایتد، با دفع ناشیانه شوت‌هایی که نزدیک به بدنش زده می‌شد و باید مهارشان می‌کرد، نقش اصلی را در دادن کرنرهای زیاد به حریف داشت.

به هرحال نمایش بسیار ضعیف یونایتد در نیمه اول می‌توانست با خوردن بیش از یک گل همراه باشد، اما همچنان برنده این نیمه لیورپول بود.

اولین شوت یونایتد و گل فرناندز

۵ دقیقه ابتدایی نیمه دوم، ادامه شکل بازی نیمه اول بود، یعنی لیورپول با نفرات زیاد حمله می‌کرد و دو ضربه دیگر به سوی دروازه یونایتد زد اما در دقیقه ۵۰ یک پاس عرضی اشتباه از کاناش مدافع میانی لیورپول، دریافت توپ از سوی فرناندز و شوت او که از بالای سر دروازه‌بان جلو آمده لیورپول عبور کرد، بازی را ۱-۱ کرد.

این نه فقط اولین شوت در چارچوب، بلکه اولین اقدام به شوت بازیکنان یونایتد در جریان بازی بود، که بازی را به تساوی کشاند.

خیلی سریع پس از این گل، یونایتد در فاز حمله تبدیل به تیمی با اعتماد به نفس موثر در حمله شد. درواقع همان چیزی که در طبیعت فوتبال است. یک صحنه، یک گل می‌تواند اعتماد به نفس یک تیم را حسابی بالا ببرد یا اعتماد به نفس تیم دیگری را کاهش دهد.

گل ماینو و فریادهای کلوپ

پس از این گل، چنان یونایتد در حملاتش زهردار بود که کلوپ ترجیح داد دو تعویض با رویکرد دفاعی داشته باشد تا تیمش را در فاز دفاع تقویت کند. جو گومز به جای بردلی در دفاع راست قرار گرفت و کرتیس جونز به جای سوبوسلای وارد زمین شد. اما کمتر از یک دقیقه پس از این تعویض ماینو گل دوم یونایتد را زد.

در صحنه گل، ماینو در محوطه جریمه صاحب توپ شد، چرخید و یک ضربه استثنایی با پای راست زد؛ گلی که با اعتراض شدید کلوپ به جونز و کاناش همراه شد. از حرکات دست و بدن کلوپ کنار زمین به نظر می‌رسید که به جونز و کاناش اعتراض می‌کند که چرا به ماینو اجازه داده‌اند آزادانه در محوطه جریمه با توپ بچرخد و به او نزدیک نشده‌آمد تا به راحتی شوت بزند.

این گل باعث شد خیلی سریع کلوپ رویکرد خود را تغییر دهد و دو تعویض هجومی انجام دهد: کودی گاکپو به جای نونیز و هاروی الیوت به جای اندو.

یک پنالتی ناشیانه دیگر

پس از گل ماینو، لیورپول در یک شوک روانی فرو رفته بود و نمی‌توانست مثل نیمه اول تا دقایق میانی نیمه دوم خلق موقعیت کند.

تن‌هاخ پس از تعویض اجباری رشفورد مصدوم با آنتونی، در ادامه صوفیان آمرابات و میسون مونت را هم به جای گارناچو و ماینو وارد زمین کرد و با گرایش دفاعی بازی را دنبال کرد.

دقیقا زمانی که به نظر می‌رسید یونایتد توان کنترل بازی و حفظ برتری در نتیجه را دارد، یک اشتباه مهلک دیگر رقم خورد؛ فان‌بیساکا درحالی در محوطه جریمه روی الیوت خطا کرد و پنالتی داد که هافبک چپ پای لیورپول رو به بیرون از محوطه در حال حرکت بود و خطری جدی دروازه یونایتد را تهدید نمی‌کرد.

البته پس از بازی، تصویر آهسته صحنه خطا در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده و در خطا بودن حرکت فن‌بیساکا و در درستی تصمیم داور بازی، تردید ایجاد شده است. این سومین پنالتی ناشیانه یونایتد در دو بازی بزرگ پیاپی مقابل چلسی و لیورپول بود.

صلاح پنالتی را با ضربه‌ای آرام و مطمئن گل کرد و در ادامه هم اتفاق خاصی رخ نداد تا بازی ۲-۲ به پایان برسد.

جشن آرتتا و گواردیولا

در آمار پایانی برتری محسوس با لیورپول بود اما تمام ۹ ضربه و ۵ شوت در چارچوب یونایتد در نیمه دوم ثبت شد و این نشان‌گر ضعف شدید لیورپول در فاز دفاع در نیمه دوم است.

برنده این بازی میکل آرتتا بود که یک روز پس از برتری آرسنال مقابل برایتون، سرانجام با بازی برابر با لیورپول، به صدر جدول رسید و البته پپ گواردیولا که حالا تیمش با ۷۰ امتیاز، فقط یک امتیاز کمتر از صدرنشین دارد.

یونایتد در این بازی هم ۱۱ کرنر به حریف داده و ۲۸ شوت که ۷ مورد از آنها داخل چارچوب بود هم نشان می‌دهد همچنان تیم تن‌هاخ در دفاع کردن، از بدترین‌های لیگ برتر است.

هرچند روی کاغذ این تساوی نتیجه بدی برای یونایتد نبود اما حالا جبران فاصله زیاد با تاتنهام در رده پنجم جدول، کار بسیار دشواری برای تیم تن‌هاخ به نظر می‌رسد. از سوی دیگر حالا دیگر قهرمانی دست لیورپول نیست و باید امیدوار باشد که تاتنهام و منچستر سیتی در ادامه مسابقات لیگ برتر، امتیاز از دست بدهند.