«کودکان خود را گم نکردیم، آنها را از ما گرفتند»؛ فرزندخواندگی کودکان کره جنوبی در خارج

گزارشی که روز چهارشنبه توسط کمیسیون مستقل حقیقت و آشتی منتشر شد، نشان داد که بسیاری از کودکانی که بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۹۰ برای فرزندخواندگی به کشورهایی مانند ایالات متحده، دانمارک و سوئد فرستاده شدند در طول فرآیند پذیرش به فرزندخواندگی در معرض نقض حقوق بشر قرار داشتند.

این تحقیقات نشان داده است که هویت اصلی و اطلاعات خانوادگی این کودکان تحریف یا جعل شد و پس از اعزام آنان به خارج از کشور اقدامات مناسب برای حفاظت از آنها صورت نگرفته است.

این کمیسیون سوابق فرزندخواندگی ۳۶۷ کودکی را که در ۱۱ کشور به فرزندی پذیرفته شده بودند بررسی کرد و ۵۶ تن از آنان را قربانی نقض حقوق بشر تشخیص داد.

چو مین هو، نماینده سازمان ائتلاف حقوق کودک که به فرزند خوانده‌ها در کشورهای دیگر کمک می‌کند تا سابقه خانوادگی خود بیابند گفته است: «خانواده‌های زیادی هستند که به واسطه اعزام کودکان از کره جنوبی برای فرزند خواندگی در خارج از این کشور فرزندان خود را از دست دادند.»

چو به بیش از ۱۰۰ خانواده که به این ترتیب آسیب دیده‌اند مشاوره داده است.

از «کودک گمشده» تا «کودک یتیم»

کیم دو هیون، مدیر روت هاوس که پناهگاه فرزندخواندگان بین کشورهاست، این موارد را مصداق «ناپدید شدن اجباری» می‌نامد. او دولت کره جنوبی را مسئول می‌داند.

او به بخش کره‌ای بی‌بی‌سی گفت: «والدین فرزندان خود را از دست ندادند. فرزندان آنها ناپدید اجباری شدند. هم فرزندان و هم والدین قربانی هستند.»

کیم می‌گوید که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۸۰، دولت کره جنوبی برای پاسخگویی به تقاضای فرزندخواندگی در سطح بین‌المللی، در واقع تعدادی یتیم «ایجاد کرد.»

او می‌گوید که کودکان به عنوان کالا در «صنعت فرزندخواندگی» فروخته می‌شدند، در حالیکه والدین مادام العمر بار گناه از دست دادن فرزندان خود را به دوش ‌کشیدند.

دکتر لی کیونگ یون، دکترای حقوق بین‌الملل از دانشگاه ملی سئول، می‌گوید: «تا قبل از اجرای قانون ویژه فرزندخواندگی در سال ۲۰۱۲ ، آمار ثبت نام کودکان بی‌سرپرست تحت عنوان یتیم به‌طور قابل‌توجهی مشابه آمار کودکانی بود که در سطح بین‌المللی به فرزندخواندگی پذیرفته می‌شدند.»

او می‌گوید: «این تشابه آماری این پرسش‌ را مطرح می‌کند که آیا تلاش برای فرزندخواندگی بین‌المللی واقعا اقدامی برای یافتن خانواده برای یتیمان نیازمند خانواده‌ بود، یا اینکه روشی برای ایجاد یتیم به منظور عرضه آنها برای فرزندخواندگی بین‌المللی؟»

آمار ثبت نام یتیمان به ایجاد هویت برای یک کودک رها شده اشاره دارد که در آن نام خانوادگی و ریشه خانواده بدون هیچ گونه اطلاعاتی در مورد والدین نوشته شده است.

پروفسور نوهی ریون، استاد دانشگاه سونگیل و کارمند سابق سازمان خدمات فرزندخواندگی هولت، بزرگترین سازمان ارائه دهنده خدمات فرزندخواندگی در کره جنوبی، حدس می‌زند که «کودکانی به دروغ یتیم معرفی شدند و منظور از این اقدام تسهیل فرآیند فرزندخواندگی بود زیرا در آن زمان، فرستادن کودکان دارای والدین برای فرزندخواندگی در خارج دشوار بود.»

با این حال، بو چئونگ ها، رئیس سابق هولت در دهه ۱۹۷۰، اتهامات «ایجاد غیرقانونی» کودکان یتیم برای فرزندخواندگی بین المللی را رد می‌کند.

بو می‌گوید: «در دهه ۱۹۷۰، ۹۰ درصد از کودکان بدون سرپرست کسانی بودند که والدینشان آنها را رها کرده بودند و کودکانی دارای والدین برای فرزندخواندگی بین‌المللی فرستاده نشدند.»

«۱۷۰۰۰۰ کودک به خارج از کشور فرستاده شدند»

در دهه ۱۹۵۰ فرزندخواندگی بین‌المللی در کره جنوبی به منظور کمک به یتیمان جنگی و کودکان متولد شده از مادران کره‌ای و سربازان خارجی آغاز شد.

با رشد سریع اقتصادی کره جنوبی، تعداد کودکانی که برای فرزندخواندگی به خارج فرستاده می شدند در دهه ۱۹۸۰ به اوج خود رسید. تنها در سال ۱۹۸۵ بیش از ۸۸۰۰ کودک در سطح بین‌المللی به فرزندخواندگی پذیرفته شدند که در حدود ۱۳ کودک در هر ۱۰۰۰ نوزاد متولد شده بود.

ارقام نشان می‌دهد که از دهه ۱۹۵۰، کره جنوبی بیش از هر کشور دیگری در جهان کودکان خود را برای فرزندخواندگی به خارج فرستاده است، به طوری که تا سال ۲۰۲۲ حداقل ۱۷۰۰۰۰ کودک در خارج از کشور به فرزندخواندگی پذیرفته شده بودند.

بر اساس گزارش کمیسیون ملی حقوق بشر در سال ۲۰۲۲ «به بیش از ۶۰ درصد از کسانی که پذیرای این کودکان بودند اطلاعات نادرستی در مورد معنی و تاثیر فرزندخواندگی داده شده بود.»

والدین این کودکان به فرزندخواندگی آنها رضایت نداده و فرزندان خود را رها نکرده بودند.

«دولت ناخدا بود و سازمان‌های فرزندخواندگی پارو زنان قایق»

در پایان جنگ کره، کره جنوبی یکی از فقیرترین کشورهای جهان بود و خانواده‌های معدودی در این کشور آماده پذیرش فرزند خوانده بودند.

در نتیجه، دولت کره جنوبی یک برنامه فراملی فرزندخواندگی را آغاز کرد که توسط سازمان‌های خصوصی یافتن خانواده برای آنها اداره می‌شد و قوانین ویژه فرزندخواندگی، اختیارات قابل توجهی هم به این سازمان‌ها داده بود.

اما بر اساس این گزارش، «ناکارایی سازمانی در زمینه نظارت و مدیریت این فرآیند» به طور وجود داشت که منجر به بروز نواقص متعددی در عملکرد این سازمان‌ها شد.

در این گزارش اشاره شده است که سازمان‌های فرزندیابی خارجی هر ماه تعداد مشخص کودکان برای این منظور درخواست می‌کردند.

در این گزارش آمده است که سازمان‌های تسهیل کننده فرزند خواندگی در کره جنوبی هم به این درخواست واکنش نشان داده و «تسهیلات لازم برای فرزندخواندگی در خارج را در مقیاس بزرگ با حداقل نظارت فراهم می‌کردند.»

بر اساس این گزارش، در فقدان مقررات دولتی در مورد کارمزدها، سازمان‌های کره‌ای مبالغ زیادی را برای اعزام کودک جهت فرزند خواندگی دریافت می‌کردند و همچنین خواستار «کمک‌های خیریه» می‌شدند که فعالیت در زمینه فرزندخواندگی را به «صنعتی سود محور» تبدیل کرده بود.

نواقص دیگر شامل مواردی از فرزندخواندگی بود که بدون رضایت مادر نوزاد و بررسی لازم داوطلبان پذیرش فرزند خوانده صورت می‌گرفت.

کره جنوبی همچنان سومین اعزام‌کننده بزرگ فرزند خوانده به خارج در جهان

کره جنوبی تنها کشور ثروتمند و پیشرفته در سازمان همکاری اقتصادی و توسعه است که همچنان کودکان خود را برای فرزندخواندگی بین‌المللی به خارج می‌فرستد. در سال ۲۰۲۲، این کشور به عنوان سومین «صادرکننده بزرگ کودکان» در سطح جهان شناسایی شد.

بر اساس اطلاعات گردآوری شده توسط پیتر سلمن، پژوهشگر، با وجود اینکه بسیاری از کشورها به دلیل جنگ اوکراین، اعزام کودک برای فرزندخواندگی بین‌المللی را متوقف کرده‌اند، کره جنوبی پس از کلمبیا و هند، بیشترین تعداد کودک را به این منظور به خارج از آن کشور فرستاده است.

هان که دختر گمشده خود را پس از ۴۴ سال پیدا کرده، سال گذشته علیه دولت کره جنوبی شکایت کرد و برای اولین بار موضوع فرزندخواندگی غیرقانونی کودکان «ناپدید شده اجباری» را در کانون توجه عموم قرار داد.

وزارت بهداشت و بهزیستی کره جنوبی در پاسخ به پرسشی در این باره گفت: «با کسانی که مدت‌هاست از خانواده‌های خود جدا شده‌اند و از شرایط خود بسیار ناراحت هستند، ابراز همدردی می‌کنیم.»

کسانی که در خارج به فرزندخواندگی پذیرفته شدند هنوز زنده و اکثر آنها در سنین میانسالی هستند.

یکی از این فرزندخوانده‌ها، هان بون یونگ ساکن دانمارک است. او می‌گوید: «در میان والدینی که مجبور شدند فرزندان خود را برای فرزندخواندگی به خارج از کشور بفرستند، هنوز بسیاری با فرزندان خود ملاقات نکرده‌اند.»

او می‌افزاید: «برای این والدین، این ممکن است آخرین فرصت برای دیدن فرزندانشان باشد و اگر اکنون در این زمینه اقدام نشود، ممکن است بسیار دیر باشد.»